ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବଞ୍ଚନା

ହନନୀୟ ଓ ସଫୀରା ଭୂମି ବିକନ୍ତି, ଚୁପଚାପ୍ କିଛି ଅଂଶ ରଖନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ଆଉ ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା କହିଥିବାରୁ ମରି ପଡ଼ନ୍ତି। ଭୟ ବ୍ୟାପିଯାଏ ତଥାପି ଜନତା ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଆଣୁଥାନ୍ତି। ପୁଣି କାରାଗାରରେ ପଡ଼ି ରାତିରେ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରେରିତମାନେ କୋରଡ଼ା ଖାଆନ୍ତି ଓ ଅପମାନିତ ହେବାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସଭାରୁ ବାହାରି ଯାଆନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 5।

ଅନନୀୟ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ସଫୀରାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଭୂସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରୟ କଲେ। ସେ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଜ୍ଞାତସାରରେ ସେହି ମୂଲ୍ୟର କିଛି ଅଂଶ ଆପଣା ନିମନ୍ତେ ରଖିଲେ, ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଆଣି ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଥୋଇଲେ। କିନ୍ତୁ ପିତର କହିଲେ, “ହେ ଅନନୀୟ, ତୁମ୍ଭେ ଯେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବ ଓ ଭୂମିର ମୂଲ୍ୟର କିଛି ଅଂଶ ରଖିବ, ଏଥିପାଇଁ ଶୟତାନ କାହିଁକି ତୁମ୍ଭ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା? ତାହା ବିକ୍ରୟ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କʼଣ ତୁମ୍ଭର ନ ଥିଲା? ଆଉ ବିକ୍ରୟ ହେଲା ପରେ କʼଣ ସେହି ଅର୍ଥ ତୁମ୍ଭ ଅଧୀନରେ ନ ଥିଲା? ତେବେ ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ଆପଣା ହୃଦୟରେ ଏହି କଥା କଳ୍ପନା କଲ? ତୁମ୍ଭେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ମିଥ୍ୟା କହିଲ।” ^a

ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଅନନୀୟ ତଳେ ପଡ଼ି ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲା; ପୁଣି ଯେତେ ଲୋକ ଏହା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତେ ମହା ଭୟଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ସେଥିରେ ଯୁବକମାନେ ଉଠି ତାହାର ଶବ ଗୁଡ଼ାଇ ବାହାରକୁ ବହିନେଇ ପୋତିଦେଲେ। ପ୍ରାୟ ତିନି ଘଣ୍ଟା ଉତ୍ତାରେ ତାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏହି ଘଟଣା ନ ଜାଣି ଭିତରକୁ ଆସିଲା। ପିତର ତାହାକୁ ପଚାରିଲେ, “ମୋତେ କୁହ, ତୁମ୍ଭେମାନେ କʼଣ ଏତିକି ମୂଲ୍ୟରେ ଭୂମି ବିକ୍ରୟ କଲ?” ସେ କହିଲା, “ହଁ, ଏତିକି ମୂଲ୍ୟରେ।”

ସେଥିରେ ପିତର ତାହାକୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଏକମତ ହେଲ? ଦେଖ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭ ସ୍ଵାମୀକୁ ପୋତିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ଵାର ନିକଟରେ ଅଛି, ପୁଣି ସେମାନେ ତୁମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ବହିନେଇଯିବେ।”

ସେହିକ୍ଷଣି ସେ ତାହାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ପଡ଼ି ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲା। ଆଉ ଯୁବକମାନେ ଭିତରକୁ ଆସି ତାହାକୁ ମୃତ ଦେଖି ବାହାରକୁ ବହିନେଇ ତାହାର ସ୍ଵାମୀ ପାଖରେ ପୋତିଦେଲେ। ପୁଣି ସମୁଦାୟ ମଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ଓ ଯେତେ ଲୋକ ଏହିସବୁ କଥା ଶୁଣିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ମହା ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।

ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଚିହ୍ନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ

ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଚିହ୍ନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ ସାଧିତ ହେଲା। ଆଉ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଚିତ୍ତରେ ଶଲୋମନଙ୍କ ମଣ୍ଡପରେ ଏକତ୍ର ହେଉଥିଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିଶିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଆଉ ଅଧିକ ଅଧିକ ବିଶ୍ଵାସୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନେକ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏପରିକି ଲୋକମାନେ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଖଟ ଓ ବିଛଣା ଉପରେ ଥୋଇ ସଡ଼କମାନଙ୍କରେ ରଖିଲେ, ଯେପରି ପିତର ଗଲାବେଳେ ତାହାଙ୍କ ଛାୟା ବାରିବେ ସେମାନଙ୍କ କାହାରି କାହାରି ଉପରେ ପଡ଼େ। ପୁଣି ଯିରୂଶାଲମର ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵବର୍ତ୍ତୀ ନଗରମାନଙ୍କରୁ ମଧ୍ୟ ଲୋକସମୂହ ରୋଗୀ ଓ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆଣି ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଆଉ ସମସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ।

ବନ୍ଦୀ, ମୁକ୍ତ ଓ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ

ସେତେବେଳେ ମହାଯାଜକ ଓ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ସମସ୍ତେ, ଅର୍ଥାତ୍ ସାଦ୍ଦୂକୀ ଦଳ ଉଠି ଈର୍ଷାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ପୁଣି ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଧରି ସାଧାରଣ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଦୀ କଲେ। କିନ୍ତୁ ରାତ୍ରିରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଜଣେ ଦୂତ କାରାଗାରର ଦ୍ଵାର ଫିଟାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଆଣି କହିଲେ, “ଯାଅ, ମନ୍ଦିରରେ ଠିଆ ହୋଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ଜୀବନର ସମସ୍ତ ବାକ୍ୟ କୁହ।”

ଏହା ଶୁଣି ସେମାନେ ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ ମହାଯାଜକ ଓ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଆସି ମହାସଭା, ଅର୍ଥାତ୍ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗର ସମୁଦାୟ ସମାଜକୁ ଡାକି ଏକତ୍ର କଲେ, ଆଉ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ କାରାଗାରକୁ ଲୋକ ପଠାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ପଦାତିକମାନେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଫେରିଆସି ସମ୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ କାରାଗାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଦୃଢ଼ ରୂପେ ବନ୍ଦ ଓ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କୁ ଦ୍ଵାର ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲୁ, ମାତ୍ର ଫିଟାନ୍ତେ ଭିତରେ କାହାକୁ ପାଇଲୁ ନାହିଁ।”

ଏହି କଥା ଶୁଣି ମନ୍ଦିରର ସେନାପତି ଓ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଏହାର ଶେଷ କʼଣ ହେବ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି ବିବ୍ରତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ ଜଣେ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲା, “ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଦୀ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ଠିଆ ହୋଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଅଛନ୍ତି!” ସେଥିରେ ସେନାପତି ଓ ପଦାତିକମାନେ ଯାଇ କୌଣସି ବଳ ପ୍ରୟୋଗ ନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, କାରଣ ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତରାଘାତ କରିବେ ବୋଲି ସେମାନେ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଆଣି ମହାସଭା ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ କରାଇଲେ। ଆଉ ମହାଯାଜକ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ନାମରେ ଶିକ୍ଷା ନ ଦେବା ପାଇଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ରୂପେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲୁ, ତଥାପି ଦେଖ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ଯିରୂଶାଲମ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଅଛ, ଆଉ ଏହି ଲୋକର ରକ୍ତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ତ୍ତାଇବାକୁ ମନସ୍ଥ କରୁଅଛ।”

କିନ୍ତୁ ପିତର ଓ ପ୍ରେରିତମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଉଚିତ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ କ୍ରୁଶକାଠରେ ଟଙ୍ଗାଇ ବଧ କଲ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଈଶ୍ଵର ତାହାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। ଇସ୍ରାଏଲକୁ ମନପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ପାପ କ୍ଷମା ଦାନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାଙ୍କୁ ଅଧିପତି ଓ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ରୂପେ ଆପଣା ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ ଆଡ଼କୁ ଉନ୍ନତ କଲେ। ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହିସବୁ କଥାର ସାକ୍ଷୀ ଅଟୁ, ଆଉ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷୀ ଅଟନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନକାରୀମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରିଅଛନ୍ତି।”

ସେମାନେ ଏହା ଶୁଣି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ଵଳି ଉଠି ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଗମଲୀୟେଲ ନାମକ ଜଣେ ଫାରୂଶୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ସମୁଦାୟ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ସମ୍ମାନିତ ଜଣେ ବ୍ୟବସ୍ଥାଶିକ୍ଷକ ମହାସଭାରେ ଠିଆ ହୋଇ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ସମୟ ନିମନ୍ତେ ବାହାରକୁ ନେବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଇସ୍ରାଏଲୀୟ ଲୋକମାନେ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଅଛ, ସେ ବିଷୟରେ ସାବଧାନ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କର। ଏହା ପୂର୍ବେ ଥିଉଦା ଉଠି ଆପଣାକୁ ଜଣେ ବଡ଼ ଲୋକ ବୋଲି ଦାବି କଲା, ଆଉ ପ୍ରାୟ ଚାରି ଶହ ଲୋକ ତାହାର ଅନୁଗମନ କଲେ। ସେ ହତ ହେଲା, ଆଉ ତାହାର ଅନୁଗାମୀ ସମସ୍ତେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇ ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇଗଲେ। ତାʼ ଉତ୍ତାରେ ଗଣନା ସମୟରେ ଗାଲିଲୀୟ ଯିହୂଦା ଉଠି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆପଣା ପଛେ ଟାଣି ନେଲା। ସେ ମଧ୍ୟ ବିନଷ୍ଟ ହେଲା, ଆଉ ଯେତେ ଲୋକ ତାହାର ଅନୁଗମନ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇଗଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; କାରଣ ଯଦି ଏହି କଳ୍ପନା ବା କର୍ମ ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ତାହା ବିଫଳ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପାଟନ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ; ବରଂ ହୋଇପାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଦେଖିବ।” ସେଥିରେ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ କଥାରେ ପରାମର୍ଶିତ ହେଲେ।

ଆଉ ତାହାଙ୍କ କଥାରେ ପରାମର୍ଶିତ ହୋଇ ସେମାନେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଡାକି ପ୍ରହାର କଲେ, ପୁଣି ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମରେ କଥା ନ କହିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେଥିରେ ସେମାନେ ସେହି ନାମ ନିମନ୍ତେ ଅପମାନିତ ହେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଣିତ ହୋଇଥିବାରୁ ଆନନ୍ଦ କରି ମହାସଭା ନିକଟରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଆଉ ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ଦିରରେ ଓ ଘରେ ଘରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ, ପୁଣି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହିଁ ଯୀଶୁ ବୋଲି ଏହି ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ବନ୍ଦ କଲେ ନାହିଁ।