Ha'inci a Gaban Uba

Hananiya da Safiratu sun sayar da gona, suka ɓoye wani sashi a asirce, suka faɗi akasin haka, suka faɗi matattu saboda sun yi wa Ubanmu ƙarya. Tsoro ya bazu, duk da haka taro na ci gaba da kawo marasa lafiyarsu. Aka sāke sa manzanni a kurkuku, mala'ika ya sake su da dare; aka yi musu bulala, suka bar majalisa suna murna da aka kunyatar da su.

Babi na 5.

To, wani mutum mai suna Hananiya, tare da matarsa Safira, ya sayar da wani fili. Ya riƙe wani sashe na kuɗin don kansa, matarsa kuwa ta sani, sai ya kawo wani sashe kaɗai, ya ajiye a gaban ƙafafun manzanni. Amma Bitrus ya ce, “Hananiya, don me Shaiɗan ya cika zuciyarka har ka yi ƙarya ga Ruhu Mai Tsarki, ka kuma riƙe wani sashe na kuɗin filin? Tun ba a sayar ba, ba naka ba ne? Bayan an sayar kuma, ba kai ne da ikon kuɗin ba? Don me ka ƙulla wannan a zuciyarka? Ba ga mutane ka yi ƙarya ba, sai dai ga Ubanmu.” ^a

Da Hananiya ya ji waɗannan kalmomi, sai ya fāɗi ƙasa ya mutu; tsoro mai girma kuwa ya kama dukan waɗanda suka ji. Sai samari suka tashi, suka naɗe gawarsa, suka ɗauke shi waje, suka binne shi. Bayan wajen sa'o'i uku, sai matarsa ta shigo, ba tă san abin da ya faru ba. Bitrus ya tambaye ta, “Gaya mini, da irin wannan kuɗi kuka sayar da filin?” Ta ce, “I, da irin haka.”

Sai Bitrus ya ce mata, “Don me kuka ƙulla ku gwada Ruhun Ubanmu? Ga shi, ƙafafun waɗanda suka binne mijinki suna bakin ƙofa, za su kuma ɗauke ke waje.”

Nan da nan ta fāɗi a gaban ƙafafunsa ta mutu. Sai samarin suka shigo, suka tarar da ita matacciya, suka ɗauke ta waje, suka binne ta kusa da mijinta. Tsoro mai girma kuwa ya kama dukan ikkilisiya, da kuma dukan waɗanda suka ji waɗannan abubuwa.

Alamu da Al'ajabai ta Hannun Manzanni

Alamu da al'ajabai masu yawa suka faru a cikin mutane ta hannun manzanni. Dukansu kuwa suka taru wuri ɗaya a Shirayin Sulemanu. Babu wani cikin sauran da ya yi ƙarfin halin haɗuwa da su, amma mutane sun ba su girma ƙwarai. Har ma masu bi suka ƙara yawa ga Ubangiji — taron maza da mata, har suka riƙa fitar da marasa lafiya a tituna, suna kwantar da su a kan gadaje da tabarmai, da fatan ko inuwar Bitrus ta fāɗo a kan waɗansunsu sa'ad da yake wucewa. Taro kuma suka zo daga garuruwan da suke kewaye da Urushalima, suna kawo marasa lafiya da waɗanda mugayen ruhohi suke wahalar da su, dukansu kuwa suka warke.

An Kama Su, Aka 'Yantar da Su, Suka Dawo

Sai babban firist ya tashi, da dukan waɗanda suke tare da shi, wato ƙungiyar Sadukiyawa, suka cika da kishi. Suka kama manzannin, suka sa su a kurkukun jama'a. Amma da dare sai mala'ikan Ubanmu ya buɗe ƙofofin kurkuku, ya fitar da su, ya ce, “Ku tafi, ku tsaya a cikin haikali, ku gaya wa mutane dukan kalmomin wannan Rai.”

Da suka ji haka, sai suka shiga haikali da sassafe, suka fara koyarwa. Da babban firist da waɗanda suke tare da shi suka iso, sai suka kira majalisa — dukan taron dattawan Isra'ila — suka aika a kawo su daga kurkuku. Amma da masu gadi suka iso, ba su tarar da kowa a can ba; sai suka komo, suka ba da labari, “Mun tarar da kurkuku a kulle ƙam, masu gadi kuma suna tsaye a ƙofofi, amma da muka buɗe, ba mu tarar da kowa a ciki ba.”

Da shugaban masu gadin haikali da manyan firistoci suka ji haka, sai suka rikice, suna tsammani me zai zama ƙarshen wannan abu. Sai wani ya zo ya ba da labari, “Ga shi, mutanen da kuka sa a kurkuku suna tsaye a cikin haikali suna koya wa mutane!” Sai shugaban tare da jami'ansa suka tafi, suka kawo su, ba da ƙarfi ba, don suna tsoron kada mutane su jajjefe su. Da suka kawo su, sai suka tsai da su a gaban majalisa. Babban firist kuwa ya tambaye su, yana cewa, “Mun yi muku kakkausar umarni kada ku yi koyarwa da wannan suna, duk da haka kun cika Urushalima da koyarwarku, kuna kuma niyyar jawo mana alhakin jinin mutumin nan.”

Amma Bitrus da manzannin suka amsa suka ce, “Dole ne mu yi wa Ubanmu biyayya, maimakon mutane. Allah na kakanninmu ya tā da Yesu, wanda kuka kashe ta rataye shi a kan itace. Ubanmu ya ɗaukaka shi zuwa hannun damansa, a matsayin Mai Mulki da Mai Ceto, domin yă ba Isra'ila tuba da gafarar zunubai. Mu shaidun waɗannan abubuwa ne, haka kuma Ruhu Mai Tsarki, wanda Ubanmu ya ba waɗanda suke yi masa biyayya.”

Da suka ji haka, sai suka fusata ƙwarai, suka so su kashe su. Amma wani Bafarisiye mai suna Gamaliyel, malamin shari'a wanda dukan mutane suke girmamawa, ya tashi a cikin majalisa, ya umarta a fitar da mutanen waje na ɗan lokaci. Ya ce musu, “Ya ku Isra'ilawa, ku yi tunani sosai a kan abin da kuke niyyar yi wa mutanen nan. Kafin wannan, Tuda ya bayyana, yana cewa shi wani babba ne; wajen mutum ɗari huɗu suka bi shi. Aka kashe shi, mabiyansa duka kuwa suka watse, abin kuma ya zama banza. Bayansa, Yahuda Bagalile ya tashi a lokacin ƙidayar jama'a, ya jawo mutane a bayansa. Shi ma ya mutu, dukan waɗanda suka bi shi kuwa suka watse. To, yanzu ina gaya muku, ku rabu da mutanen nan, ku ƙyale su. Gama in wannan shiri ko aiki daga mutane ne, zai rushe. Amma in daga Ubanmu ne, ba za ku iya rushe su ba; wataƙila ma ku tarar kuna yaƙi da Ubanmu.” Sai suka yarda da shawararsa.

Da suka yarda da shi, sai suka kira manzannin, suka yi musu dūka, suka umarce su kada su ƙara magana da sunan Yesu, suka sake su. Sai suka bar majalisa, suna murna domin an ga sun cancanci a kunyata su saboda sunan nan. Kowace rana, a cikin haikali da gida-gida, ba su daina koyarwa da yin wa'azin bishara ba, cewa Yesu shi ne Almasihu.