Lelakone Para Rasul 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Anadene ana wong jenenge Ananias, bebarengan karo Safira, bojone, ngedol sawijining bidhang palemahan. ²Dheweke nahan saperangan saka pepayon kanggo awake dhewe, lan bojone uga ngerti, banjur mung nggawa saperangane, diselehake ana ing sangisore sikile para rasul. ³Nanging Petrus ngucap: “Ananias, yagene atimu dikebaki dening Iblis, nganti kowe ngapusi Sang Roh Suci lan nahan saperangan saka payune lemah mau? ⁴Sadurunge didol, lemah iku rak duwekmu dhewe? Lan sawise didol, dhuwite rak iya dadi wewenangmu? Yagene kowe ngrancang bab iki ana ing atimu? Kowe ora ngapusi manungsa, nanging ngapusi Rama kita.” ^a a v4 Nalika Petrus ngucap yen ngapusi Sang Roh Suci iku padha karo ngapusi Rama kita, iku nuduhake yen Sang Roh iku Allah sawutuhe — dudu sawijining kekuwatan, nanging sawijining Pribadi kang ilahi.

⁵Bareng krungu tembung iku, Ananias banjur ambruk lan mati; kabeh wong kang padha krungu padha kataman ing rasa wedi kang banget. ⁶Nuli para nom-noman padha ngadeg, mbungkus layone, digawa metu, banjur dikubur. ⁷Kira-kira telung jam sawise iku, bojone teka, ora ngerti apa kang wis kelakon. ⁸Petrus banjur takon marang wong wadon mau: “Kandhakna marang aku, apa lemahmu koedol mung semono regane?” Wangsulane: “Inggih, semanten.”

⁹Tumuli Petrus ngucap marang wong wadon mau: “Yagene kowe padha sarujuk arep nyoba marang Rohe Rama kita? Lah, sikile wong-wong kang mentas ngubur bojomu wis ana ing ngarep lawang, lan kowe uga bakal digawa metu.”

¹⁰Sanalika iku uga wong wadon mau ambruk ana ing sikile Petrus lan mati. Para nom-noman banjur mlebu, nemu dheweke wis mati, digawa metu, banjur dikubur ing sandhinge bojone. ¹¹Ing kono pasamuwan kabeh lan sakabehing wong kang krungu bab iku padha kataman ing rasa wedi kang banget.

Pratandha lan Kaelokan lumantar Para Rasul

¹²Akeh pratandha lan kaelokan kang kelakon ana ing satengahing bangsa iku lumantar tangane para rasul. Wong kabeh padha nglumpuk ana ing Bangsal Suleman. ¹³Wong liyane ora ana siji-sijia kang wani golong karo wong-wong mau, nanging rakyat padha ngajeni banget marang para rasul. ¹⁴Malah saya akeh wong kang padha pracaya kang kawuwuhake marang Gusti — wong akeh, lanang lan wadon, ¹⁵nganti wong-wong padha nggawa wong-wong lara menyang dalan-dalan, diselehake ing ambenan lan klasa, kanthi pangarep-arep supaya saora-orane wewayangane Petrus bisa nrambahi sawenehe wong mau nalika Petrus liwat. ¹⁶Wong akeh uga padha teka saka kutha-kutha ing sakubenge Yerusalem, padha nggawa wong-wong lara lan wong-wong kang disiksa dening roh-roh reged, lan kabeh padha diwarasake.

Dicekel, Diluwari, lan Bali Maneh

¹⁷Imam Agung tumuli tangi, dalah kabeh wong kang ndherek dheweke, yaiku golongan Saduki, sarta padha kebak rasa meri. ¹⁸Padha nyekel para rasul banjur dilebokake ing pakunjaran umum. ¹⁹Nanging ing wayah bengi ana malaekate Rama kita kang mbukak lawang-lawange pakunjaran, nuntun para rasul metu, banjur ngandika: ²⁰“Padha lungaa, ngadega ana ing Padaleman Suci, lan wartakna marang wong-wong sakehing tembung bab Urip iki.”

²¹Bareng krungu iku, para rasul banjur mlebu ing Padaleman Suci nalika gagat raina, nuli wiwit memulang. Nalika Imam Agung lan wong-wong kang ndherek dheweke padha teka, banjur nglumpukake pradata agung — yaiku sakehe para pinituwane Israel — lan kongkonan menyang pakunjaran supaya para rasul digawa seba. ²²Nanging bareng para prajurit padha tekan ing kono, ora nemu wong siji-sijia; banjur padha bali lan lapur: ²³“Pakunjaran kawula tingali kakunci rapet, para penjaga sami ngadeg ing sangajenging lawang, nanging sareng kabikak, boten wonten tiyang satunggal-tunggala ing salebetipun.”

²⁴Bareng krungu laporan iku, Senapatine jaga Padaleman Suci lan para pangareping imam padha bingung, mikir-mikir kepriye wusanane prakara iku. ²⁵Banjur ana wong kang teka lan lapur: “Lah tiyang-tiyang ingkang panjenengan lebetaken ing pakunjaran punika sami ngadeg ing Padaleman Suci, mulang dhateng tiyang kathah!” ²⁶Tumuli Senapati lan para prajurite padha mangkat lan nggawa para rasul mau, nanging ora nganggo peksan, awit wedi yen padha dibenturi watu dening rakyat. ²⁷Sawise para rasul kagawa, banjur padha diadhepake ing ngarsane pradata agung. Imam Agung banjur takon: ²⁸“Kowe wis padha kaprentah kanthi teges, supaya aja memulang nganggo jeneng iku, nanging kowe malah wis padha ngebaki Yerusalem kalawan piwulangmu, lan arep nibakake getihe wong iku marang aku kabeh.”

²⁹Nanging Petrus lan para rasul mangsuli: “Kita kedah langkung mbangun-turut dhateng Rama kita katimbang dhateng manungsa. ³⁰Gusti Allahipun para leluhur kita sampun nangekaken Gusti Yesus, ingkang sampun panjenengan pejahi kanthi kagantung ing kajeng. ³¹Rama kita sampun ngluhuraken Panjenenganipun wonten ing satengenipun piyambak, minangka Panuntun lan Juru Wilujeng, supados maringi pamratobat lan pangapuntening dosa dhateng bangsa Israel. ³²Kita punika sami dados seksinipun prakawis punika, mekaten ugi Sang Roh Suci, ingkang sampun kaparingaken dening Rama kita dhateng tiyang-tiyang ingkang sami mbangun-turut dhateng Panjenenganipun.”

³³Bareng padha krungu iku, wong-wong mau padha nepsu banget lan arep nyirnakake para rasul. ³⁴Nanging ana sawijining wong Farisi aran Gamaliel, sawijining ahli Toret kang kajen dening sakabehing rakyat, ngadeg ana ing pradata agung, banjur prentah supaya para rasul mau diwetokake sedhela. ³⁵Dheweke banjur kandha marang wong-wong mau: “He para wong Israel, padha ngatos-atosa anggonmu arep tumindak marang wong-wong iki. ³⁶Sadurunge iki wis ana Teudas kang njedhul, ngaku-aku yen dheweke iku wong kang pinunjul; wong watara patang atus padha ndherek dheweke. Nanging dheweke banjur dipateni, lan sakehe pandhereke padha buyar, satemah dadi tanpa guna. ³⁷Sawise iku ana Yudas wong Galilea kang ngadeg nalika cacah jiwa, lan narik wong akeh supaya padha ndherek dheweke. Dheweke uga mati, lan sakehe wong kang ndherek dheweke padha buyar. ³⁸Mulane saiki aku kandha marang kowe kabeh: padha ngedohana wong-wong iki, lan jarna bae. Awit yen rancangan utawa pagawean iki asale saka manungsa, mesthi bakal ambruk. ³⁹Nanging yen iku asale saka Rama kita, kowe mesthi ora bakal bisa numpes wong-wong iku; malah bisa uga kowe padha kadapuk nglawan marang Rama kita.” Wong-wong mau banjur padha ngeykeni rembuge Gamaliel.

⁴⁰Sawise padha ngeykeni rembuge, wong-wong mau banjur ngundang para rasul, banjur digebugi, lan diprentahi supaya aja padha memulang nganggo asmane Gusti Yesus, nuli padha diluwari. ⁴¹Para rasul banjur padha lunga saka ngarsane pradata agung kalawan bungah, awit padha kaanggep pantes nandhang wirang marga saka asmane Gusti Yesus. ⁴²Saben dina, ana ing Padaleman Suci lan saka omah menyang omah, para rasul ora kendhat anggone memulang lan ngabarake Injil, yaiku yen Sang Kristus iku Gusti Yesus.