Dicekel amarga Ngabarake Patangen

Petrus lan Yokanan nginep sewengi ing tahanan amarga ngomong yèn Rama kita wis nangèkaké wong mati. Dipriksa déning pangadilané para imam agung, wong loro mau nuduhaké wong sing wis waras sing ngadeg ing kono. Diprentah mandheg, padha ora gelem, mulih, ndedonga, lan ruwangané padha gonjang-ganjing.

Pasal 4.

Nalika Petrus lan Yokanan isih padha guneman karo wong akeh, para imam, panggedhening prajurit jaga Padaleman Suci, lan wong-wong Saduki padha teka marani wong loro mau, kanthi nepsu banget amarga wong loro mau padha mulang wong akeh lan ngabarake bab tangine wong mati ana ing Gusti Yesus. Wong loro mau banjur dicekel lan dilebokake ing pakunjaran nganti esuke, amarga wektu iku wis sore. Nanging akeh wong kang krungu pawarta mau banjur padha pracaya, lan cacahe wong lanang kira-kira ana limang ewu.

Esuke para panggedhe, para pinituwa, lan para ahli Toret padha nglumpuk ana ing Yerusalem, bebarengan karo Imam Agung Anas, Kayafas, Yokanan, Aleksander, lan kabeh wong kang klebu kulawargane Imam Agung. ^a Wong loro mau banjur diadegake ana ing tengah, sarta ditakoni: “Sarana panguwasa apa utawa atas asma sapa kowe padha nindakake prakara iki?”

Petrus kang kapenuhan ing Sang Roh Suci banjur matur marang wong-wong mau: “Dhuh para panggedhening bangsa lan para pinituwa, manawi ing dinten punika kula sami dipun priksa bab panindak sae dhateng tiyang sakit, inggih kadospundi anggenipun tiyang punika saras, kasumerepana dening panjenengan sadaya tuwin sakathahing umat Israel: inggih margi saking asmanipun Gusti Yesus Kristus saking Nasaret, ingkang sampun panjenengan sadaya salib, ingkang sampun kawungokaken dening Rama kita saking antawisipun tiyang pejah—inggih margi saking Panjenenganipun tiyang punika saged jejeg waras wonten ing ngajeng panjenengan sadaya. Gusti Yesus punika inggih ‘sela ingkang katampik dening panjenengan para tukang, ingkang sampun dados sela pojok ingkang utami.’ ^b Boten wonten karahayon ing sanesipun; awit boten wonten asma sanes ing sangandhaping langit, ingkang kaparingaken dhateng manungsa, ingkang kedah kangge nylametaken kita.”

Bareng padha ndeleng kekendelane Petrus lan Yokanan, sarta mangerteni yen wong loro mau wong lumrah kang ora nate sinau, kabeh padha gumun, lan padha ngerti yen wong loro mau tau ndherek Gusti Yesus. Lan bareng padha ndeleng wong kang wis waras mau ngadeg bebarengan karo wong loro iku, padha ora bisa mbantah apa-apa. Mulane wong loro mau banjur didhawuhi metu saka sidang pangadilan, tumuli padha rembugan karo kancane dhewe, kandhane: “Wong-wong iki arep padha kita kapakake? Amarga lumantar wong-wong iku wis kelakon pratandha kang nyata, kang cetha tumrap kabeh wong kang manggon ing Yerusalem, lan kita ora bisa selak. Nanging supaya prakara iki aja saya sumebar ing antarane wong akeh, ayo padha kita welingi aja nganti caturan karo sapa bae maneh atas asma iki.” Wong loro mau banjur diundang, lan didhawuhi supaya babar pisan ora caturan utawa mulang atas asmane Gusti Yesus. Petrus lan Yokanan banjur mangsuli: “Panjenengan sami ngukana piyambak, punapa leres wonten ing ngarsaning Rama kita, kula sami ngestokaken dhateng panjenengan ngungkuli dhateng Panjenenganipun. Amargi kula sami boten saged boten nyariyosaken bab ingkang sampun kula tingali lan kula pirengaken.”

Sawise diancam maneh, wong loro mau banjur diluwari, amarga ora oleh dalan kanggo ngukum, marga saka wong akeh, awit kabeh wong padha ngluhurake Rama kita marga saka kedadeyan mau. Amarga wong kang nampa pratandha kasarasan iku umure wis luwih saka patang puluh taun.

Kulawarga Padha Ndedonga Bebarengan

Sawise diluwari, wong loro mau banjur padha marani kancane dhewe, lan nyaritakake kabeh apa kang wis diucapake dening para pangareping imam lan para pinituwa marang wong loro mau. Bareng padha krungu bab iku, kabeh banjur bebarengan nyuwun marang Rama kita kanthi swara sora, ature: “Dhuh Rama ingkang jumeneng Pangwasa, Paduka ingkang sampun nitahaken langit, bumi, saganten, saha saisinipun sadaya. Paduka lumantar Sang Roh Suci sampun ngandika mawi lesanipun leluhur kawula Dawud, abdi Paduka: ‘Yagene para bangsa padha ngamuk, lan para umat padha ngrancang prakara kang tanpa guna?’ ‘Para raja ing bumi padha siaga jumeneng, lan para panggedhe padha nglumpuk dadi siji, nglawan marang Rama kita lan nglawan marang Sang Jebadanipun.’

Awit saestu, wonten ing kitha punika Herodhes lan Pontius Pilatus sampun nglempak kaliyan para bangsa kapir saha para umat Israel, nglawan abdi Paduka ingkang suci, inggih Gusti Yesus, ingkang sampun Paduka jebadi, supados nindakaken samukawis ingkang sampun katetepaken ing wiwitan dening asta Paduka saha rancangan Paduka. Milanipun, Dhuh Rama, mugi Paduka karsaa mirsani pangancamipun, saha mugi para abdi Paduka kaparingana saged ngandharaken pangandika Paduka kanthi kekendelan ingkang sampurna, sinarengan Paduka ngagem asta Paduka kangge nyarasaken, saha supados pratandha lan kaelokan kelampahan lumantar asmanipun abdi Paduka ingkang suci, inggih Gusti Yesus.”

Sawise padha ndedonga, panggonan anggone padha nglumpuk mau banjur gonjang-ganjing; kabeh padha kapenuhan ing Sang Roh Suci, lan padha ngandharake pangandikane Rama kita kanthi kendel.

Nunggal Ati, Nunggal Kulawarga

Wong saprecaya kabeh padha nunggal ati lan nunggal jiwa; ora ana wong siji bae kang ngaku yen barang darbeke iku duweke dhewe, nanging kabeh dadi duwe bebarengan. Kanthi panguwasa kang gedhe para rasul padha neksekake bab patangene Gusti Yesus, lan sih-rahmat kang gedhe dumunung ana ing wong kabeh mau. Ing antarane wong-wong mau ora ana siji-sijia kang kekurangan: amarga kabeh wong kang duwe palemahan utawa omah padha ngedol, banjur nggawa pepayone barang kang wis diedol, lan diselehake ing ngarepe para rasul, banjur diedum-edum marang saben wong miturut kabutuhane dhewe-dhewe.

Yusuf, wong Lewi asal saka Siprus, kang dening para rasul disebut Barnabas (tegese: Anak Panglipur), ngedol palemahan darbeke, banjur nggawa dhuwite, lan diselehake ing ngarepe para rasul.