Ditangkep karana Ngawartakeun Hudang tina Pupus

Petrus jeung Yohanes sapeuting ditahan lantaran nyebutkeun yen Rama urang geus ngahirupkeun deui jalma anu maot. Ditanya ku pangadilan imam agung, maranehna nunjuk ka lalaki anu geus dicageurkeun anu nangtung di dinya. Dititah eureun, maranehna nolak, balik, ngadoa, sarta rohangan eta oyag.

Pasal 4.

Sabot Petrus jeung Yohanes keur nyarita ka jalma rea, para imam, kapala pangawal Bait Allah, jeung urang Saduki daratang ka maranehna, kacida rungsingeunana karana maranehna ngajar jalma rea sarta ngawartakeun yen aya hudang tina nu paraeh ku karana Yesus. Tuluy maranehna ditangkep sarta dikerem nepi ka poe isukna, sabab harita geus sore. Tapi loba anu ngadenge warta tea anu jaradi percaya, nepi ka jumlah lalakina ngahontal kira-kira 5.000 urang.

Poe isukna para pamingpin, para kokolot, jeung para ahli Toret kumpul di Yerusalem, jeung Hanas, Imam Agung, Kayapas, Yohanes, Aleksander, sarta sakabeh anu kaasup kulawarga imam agung. ^a Maranehna diadegkeun di tengah, tuluy ditanya, “Ku kakawasaan naon atawa ku ngaran saha maraneh migawe hal ieu?”

Tuluy Petrus, anu kalinggihan ku Roh Suci, nyarita ka maranehna, “Para pamingpin bangsa jeung para kokolot, upama poe ieu kami dipariksa ngeunaan hiji kahadean ka jalma gering, kumaha manehna bisa cageur, sing nyaraho, maraneh kabeh jeung sakumna urang Israil: ku pajenengan Yesus Kristus urang Nasaret, anu geus disalib ku maraneh, anu geus dihudangkeun ti nu paraeh ku Rama urang—ku Anjeunna ieu jalma bisa nangtung cageur di hareupeun maraneh. Yesus ieu teh ‘batu anu ditampik ku maraneh tukang ngadegkeun imah, anu geus jadi batu juru.’ ^b Kasalametan teu aya dina saha-saha deui; taya ngaran sejen di handapeun langit anu dipaparinkeun ka manusa, anu ku eta urang kudu disalametkeun.”

Barang nenjo kawanian Petrus jeung Yohanes, sarta nyaho yen maranehna teh jalma biasa anu teu sakola, maranehna hareraneun sarta ngarti yen duanana kungsi babarengan jeung Yesus. Ningali jalma anu geus cageur nangtung bareng jeung maranehna, maranehna teu bisa nyawad naon-naon. Ku sabab eta maranehna dititah kaluar ti majelis, tuluy maranehna badami jeung sasamana, pokna, “Rek kumaha urang ngayakeun ieu jalma-jalma? Hiji tanda anu kasohor geus kajadian ku maranehna, nembrak ka sakabeh anu maratuh di Yerusalem, sarta urang teu bisa mungkir. Tapi supaya hal ieu teu beuki sumebar di kalangan jalma rea, urang pepelingan sangkan ulah deui nyarita ka saha bae ku ngaran ieu.” Tuluy maranehna disaur sarta dititah supaya ulah pisan nyarita atawa ngajar ku ngaran Yesus. Petrus jeung Yohanes ngawalon, “Mangga timbang ku aranjeun, bener henteu di payuneun Rama urang, nurut ka aranjeun ngaleuwihan nurut ka Mantenna. Sabab kami teu bisa cicing teu nyaritakeun naon anu geus katenjo jeung kadenge ku kami.”

Sanggeus diancam deui, maranehna dileupaskeun, sabab teu kapanggih jalan pikeun ngahukum maranehna ku sabab jalma rea, da kabeh ngamulyakeun Rama urang ku karana kajadian eta. Sabab jalma anu narima tanda kacageuran ieu teh umurna geus leuwih ti opat puluh taun.

Kulawarga Sarengan Ngadoa

Sanggeus dileupaskeun, duanana nepungan baturna sorangan sarta ngawartakeun sagala rupa anu diucapkeun ku para imam kapala jeung para kokolot ka maranehna. Barang ngadarenge hal eta, maranehna babarengan ngangkat sora ka Rama urang, piunjukna, “Nun Ama nu Maha Kawasa, Ama parantos ngadamel langit, bumi, laut, sareng sagala eusina. Ama parantos ngandika ku Roh Suci ngaliwatan baham karuhun abdi sadaya, Daud, abdi Ama: ‘Naha bangsa-bangsa ngamuk sarta kaom-kaom barangrancang hal anu mubadir?’ ‘Raja-raja di bumi geus tarapti, sarta para pamingpin kumpul ngariung, ngalawan Rama urang sareng ngalawan Anu Diurapan-Na.’”

Sabab saestuna, di ieu kota, Herodes sareng Pontius Pilatus parantos kumpul sareng bangsa-bangsa sejen katut kaom-kaom Israil, ngalawan Yesus, abdi Ama anu suci, anu ku Ama diurapan, pikeun ngalampahkeun sagala anu ku panangan Ama sareng rarancang Ama parantos ditangtukeun ti anggalna kedah kajadian. Ayeuna, nun Ama, mugi Ama ningali ancaman maranehna, sareng mugi abdi-abdi Ama dipaparin kawani pikeun ngawartakeun pangandika Ama kalawan wani pisan, bari Ama ngulurkeun panangan kanggo nyageurkeun, sareng tanda-tanda katut mujijat kajadian ngaliwatan pajenengan Yesus, abdi Ama anu suci.

Sanggeus maranehna ngadoa, tempat maranehna kumpul teh inceg-inceg; kabeh kalinggihan ku Roh Suci sarta ngawartakeun pangandika Rama urang kalawan wani.

Sahate, Sakulawarga

Sakabeh anu palercaya teh sahate jeung sanyawa; taya saurang oge anu nyebut banda-bandana milik sorangan, tapi sagala rupa dipake babarengan. Kalawan kakawasaan anu gede, para rasul nyaksian hal hudangna Gusti Yesus, sarta sih kurnia anu ageung aya di sakabehna. Taya saurang oge di antara maranehna anu kakurangan: sakabeh anu boga tanah atawa imah ngajualan, tuluy mawa duit hasil jualanana, tuluy disimpen hareupeun sampean para rasul, sarta dibagikeun ka unggal jalma nurutkeun pangabutuhna masing-masing.

Yusup, urang Lewi ti Siprus, anu ku para rasul disebut Barnabas (anu hartina Anak Panglipur), ngajual hiji kebon milikna, mawa duitna, tuluy disimpen hareupeun sampean para rasul.