Rama Nyageurkeun ngaliwatan Leungeun Petrus

Hiji lalaki anu ngemis di gerbang Bait Allah geus dipanggul ka dinya unggal poe saumur hirupna. Petrus teu boga duit, tapi nyekel leungeunna, sarta lalaki eta asup bari luncat-luncatan. Ka jalma rea anu kaget, Petrus keukeuh yen kakawasaan eta lain kagungan anjeunna, tapi kagungan Rama urang.

Pasal 3.

Petrus jeung Yohanes arek ka Bait Allah kira-kira pukul tilu soré, waktu sembahyang. Aya hiji jalma lumpuh ti barang lahir, unggal poé diusung tuluy diteundeun di lawang Bait Allah anu disebut Éndah, pikeun ménta sidekah ka nu arasup ka Bait Allah. Barang nénjo Petrus jeung Yohanes rék arasup ka Bait Allah, manéhna ménta duit ka maranéhna. Petrus neuteup ka manéhna bareng jeung Yohanes, tuluy ngomong, “Deuleu kami.” Manéhna neuteup ka maranéhna, ngarep-ngarep rék dibéré naon-naon. Ceuk Petrus, “Kami teu boga pérak atawa emas, tapi naon nu aya di kami rék dibikeun ka manéh: kalawan pajenengan Yésus Kristus urang Nasarét, geura cengkat jeung leumpang.” Petrus nyekel leungeun katuhuna, tuluy dibangunkeun; harita kénéh suku jeung mumuncangna jadi kuat. Manéhna ajrag-ajragan nangtung, tuluy leumpang, jeung asup ka Bait Allah bareng jeung maranéhna, bari leumpang, luluncatan, sarta muji ka Rama urang. Kabéh jalma narénjo manéhna leumpang jeung muji ka Rama urang. Maranéhna wawuh yén manéhna téh tukang ménta-ménta nu sok diuk di Lawang Éndah Bait Allah, tuluy pohara hélok jeung kagétna ku kajadian nu tumiba ka manéhna.

Petrus Ngembarkeun Abdi Rama

Sabot manéhna nyekelan Petrus jeung Yohanes, kabéh jalma lalumpatan ka maranéhna di émper anu disebut Émper Suléman, bari kacida héranna. Barang ningali kitu, Petrus nyarita ka jalma réa, “Hé urang Israil, naha ieu téh matak héran ka aranjeun? Naha neuteup ka kami, saolah-olah ku kakuatan atawa kasaléhan kami sorangan nu ngalantarankeun manéhna bisa leumpang? Allah Ibrahim, Ishak, jeung Yakub, Allah karuhun urang, geus ngamulyakeun Abdi-Na, nya éta Yésus, anu ku aranjeun diserenkeun sarta dipungkir di payuneun Pilatus, waktu Pilatus geus mutuskeun rék ngabébaskeun Anjeunna. Tapi aranjeun geus mungkir ka Anu Suci tur Adil, sabalikna ménta sangkan hiji jalma tukang rajapati dibikeun ka aranjeun. Aranjeun geus maéhan Sumber Hirup; tapi Rama urang geus ngahirupkeun deui Anjeunna tina maot. Kana hal ieu kami jadi saksi-saksina. Ku pajenengan Anjeunna, jeung ku iman kana pajenengan-Na, ieu jalma téh jadi kuat—nya éta jalma nu ku aranjeun katénjo jeung kanyaho. Sarta iman ka Yésus geus méré kacageuran anu sampurna ieu ka manéhna, pas di payuneun aranjeun.

“Jeung ayeuna, dulur-dulur, kami nyaho yén aranjeun migawé kitu téh lantaran teu nyaho, kitu deui para pamingpin aranjeun. Tapi Rama urang geus ngalaksanakeun naon nu geus dilahirkeun ku Mantenna ngaliwatan sakabéh nabi: yén Kristus-Na bakal sangsara. Ku sabab kitu, geura tarobat jeung geura balik deui, supaya dosa-dosa aranjeun dipupus, supaya mangsa kasegeran datang ti payuneun Rama urang, jeung supaya Mantenna ngutus Kristus nu geus ditangtukeun pikeun aranjeun, nya éta Yésus, anu kudu ditampa ku sawarga nepi ka sagala perkara dipulihkeun deui, nu ngeunaan éta Rama urang geus ngandika ngaliwatan nabi-nabi-Na nu suci ti baheula. Musa geus ngalahir, ‘Rama aranjeun bakal ngadegkeun hiji nabi saperti kami pikeun aranjeun, ti antara dulur-dulur aranjeun. Darengékeun ka Anjeunna dina sagala hal nu dicaritakeun ka aranjeun.’ Saha baé nu teu ngadéngékeun éta nabi bakal disirnakeun sagemblengna ti antara umat.’ Kabéh nabi anu geus ngalahir, ti mimiti Samuel saterusna, geus ngembarkeun ogé ngeunaan jaman ieu. Aranjeun téh putra-putra para nabi jeung putra perjangjian anu geus diadegkeun ku Rama urang jeung para karuhun aranjeun, nalika Mantenna ngandika ka Ibrahim, ‘Ku turunan maneh sakabéh kulawarga di bumi bakal meunang berkah.’ Rama urang geus ngadegkeun Abdi-Na sarta ngutus Anjeunna ka aranjeun pangheulana, pikeun ngaberkahan aranjeun ku jalan mulangkeun masing-masing ti antara aranjeun tina kajahatanana.”