فلستي جنگ لاءِ گڏ ٿين ٿا

فلستي گڏ ٿين ٿا، ۽ اسان جو پيءُ ساؤل کي نه خواب ذريعي، نه اوريم ذريعي، نه نبيءَ ذريعي جواب ڏئي ٿو. تنهن ڪري اهو بادشاهه جنهن روحن کي سڏيندڙن تي پابندي هنئي هئي، ويس بدلائي عين دور ۾ اهڙي هڪ وٽ وڃي ٿو. سموئيل مٿي اچي ٿو، کيس ٻڌائي ٿو ته بادشاهي دائود جي آهي، ۽ سڀاڻي هو ۽ سندس پٽ ساڻس گڏ هوندا.

باب 28.

انهن ڏينهن ۾ فلستين اسرائيل سان وڙهڻ لاءِ پنهنجا لشڪر گڏ ڪيا. اخيس داؤد کي چيو تہ ”توکي ضرور خبر آهي تہ تون ۽ تنهنجا ماڻهو لشڪر ۾ مون سان گڏ نڪرندا.“

داؤد اخيس کي چيو تہ ”تہ جيئن تون ڄاڻين تہ تنهنجو نوڪر ڇا ڪري سگهي ٿو.“ اخيس وراڻيو تہ ”ٺيڪ آهي، آءٌ توکي سڄي عمر لاءِ پنهنجو نگهبان بڻائيندس.“

سموئيل مري چڪو هو؛ سڄي اسرائيل سندس ماتم ڪيو ۽ کيس سندس شهر رامه ۾ دفن ڪيائون. ساؤل ملڪ مان مردن جي روحن سان رابطو ڪندڙن ۽ غيب ڄاڻندڙن کي ڪڍي ڇڏيو هو.

فلستي گڏ ٿي، اچي شونيم ۾ خيما لڳايائون؛ ساؤل سڄي اسرائيل کي گڏ ڪري گلبوع ۾ خيما لڳايا. جڏهن ساؤل فلستين جو لشڪر ڏٺو، تڏهن ڊڄي ويو ۽ سندس دل ڏاڍي ڏڪڻ لڳي. ساؤل اسان جي پيءُ کان پڇيو، پر اسان جي پيءُ کيس ڪو جواب نہ ڏنو—نڪي خوابن ذريعي، نڪي اوريم ذريعي، نڪي نبين ذريعي.

ساؤل پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ ”منهنجي لاءِ مردن جي روحن سان رابطو ڪندڙ ڪا عورت ڳوليو، تہ آءٌ وڃي کانئس پڇان.“ هنن چيو تہ ”عين دور ۾ هڪڙي آهي.“

ساؤل روپ بدلائي، ٻيا ڪپڙا پهري، ٻن ماڻهن سان گڏ رات جو ان عورت وٽ ويو ۽ چيائينس تہ ”منهنجي لاءِ ڪنهن روح کان پڇ—جنهن جو آءٌ نالو وٺان، تنهن کي مٿي آڻ.“

عورت چيس تہ ”تون پاڻ ڄاڻين ٿو تہ ساؤل ڇا ڪيو آهي—مردن جي روحن سان رابطو ڪندڙن ۽ غيب ڄاڻندڙن کي ملڪ مان ڪڍي ڇڏيو اٿائين. پوءِ تون منهنجي جان کي مارائڻ لاءِ ڇو ٿو ڦاهو وجهين؟“

ساؤل اسان جي پيءُ جو قسم کڻي چيس تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تيئن هن ڪم ڪري تو تي ڪو ڏوهہ نہ ايندو.“

عورت پڇيس تہ ”آءٌ تو لاءِ ڪنهن کي مٿي آڻيان؟“ چيائين تہ ”منهنجي لاءِ سموئيل کي مٿي آڻ.“

جڏهن عورت سموئيل کي ڏٺو، تڏهن وڏي رڙ ڪري ساؤل کي چيائين تہ ”تو مون سان ڇو ٺڳي ڪئي؟ تون تہ ساؤل آهين!“

بادشاهہ چيس تہ ”ڊڄ نہ؛ تو ڇا ڏٺو؟“ عورت ساؤل کي چيو تہ ”آءٌ هڪ خدائي هستيءَ کي زمين مان مٿي چڙهندي ٿي ڏسان.“

هن پڇيو تہ ”سندس شڪل ڪهڙي آهي؟“ عورت چيو تہ ”هڪ پوڙهو ماڻهو چوغو ويڙهيو مٿي اچي رهيو آهي.“ ساؤل ڄاتو تہ اهو سموئيل آهي، تہ منهن ڀر جهڪي سجدو ڪيائين.

سموئيل ساؤل کي چيو تہ ”تو مون کي مٿي آڻي ڇو تنگ ڪيو؟“ ساؤل وراڻيو تہ ”آءٌ وڏي مصيبت ۾ آهيان. فلستي مون سان وڙهن ٿا ۽ اسان جو پيءُ مون کان منهن موڙي ويو آهي—نڪي نبين ذريعي، نڪي خوابن ذريعي جواب ٿو ڏئي. تنهنڪري مون توکي سڏيو، تہ جيئن ڄاڻان تہ ڇا ڪريان.“

سموئيل چيو تہ ”جڏهن اسان جي پيءُ تو کي ڇڏي ڏنو آهي ۽ تنهنجو دشمن ٿي پيو آهي، تڏهن مون کان ڇو ٿو پڇين؟ ^a جيئن اسان جي پيءُ منهنجي ذريعي فرمايو هو، تيئن ئي ڪيائين؛ بادشاهي تنهنجي هٿان ڦاڙي تنهنجي پاڙيسريءَ کي، يعني داؤد کي ڏنائين. ڇاڪاڻ تہ تو اسان جي پيءُ جو آواز نہ مڃيو ۽ عماليق تي سندس ڀڙڪندڙ غضب نہ لاٿو، تنهنڪري هن اڄ تو سان اهو ڪيو آهي. اسان جو پيءُ توکي ۽ اسرائيل کي فلستين جي هٿ ۾ ڏيندو؛ سڀاڻي تون ۽ تنهنجا پٽ مون سان گڏ هوندا، ۽ اسان جو پيءُ اسرائيل جي لشڪر کي بہ فلستين جي هٿ ۾ ڏيندو.“

ساؤل هڪدم سڄو ڊگهو ٿي زمين تي ڪري پيو، سموئيل جي ڳالهين کان ڏاڍو ڊڄي ويو. سندس ۾ ڪو زور نہ رهيو هو، ڇاڪاڻ تہ سڄو ڏينهن ۽ رات روٽي نہ کاڌائين.

عورت ساؤل وٽ آئي، کيس ڏاڍو گھٻرايل ڏسي چيائينس تہ ”ڏس، تنهنجي ٻانهيءَ تنهنجو چيو مڃيو. مون پنهنجي جان کي هٿ ۾ کڻي، جيڪو تو چيو سو ڪيو. هاڻي مهرباني ڪري تون بہ پنهنجي ٻانهيءَ جي ٻڌ. مون کي توکي روٽيءَ جو ٽڪرو ڏيڻ ڏي؛ کاءُ، تہ سفر لاءِ توکي طاقت ملي.“

هن انڪار ڪري چيو تہ ”آءٌ نہ کائيندس.“ پر سندس نوڪرن ۽ عورت کيس زور ڀريو، تان جو هو مڃي، زمين تان اُٿي پلنگ تي ويٺو. عورت جي گھر ۾ ڳئون جو هڪ ٿلهو ٻچو هو؛ هن تڪڙ ۾ ان کي ذبح ڪيو، اٽو کڻي ڳوهيائين ۽ بنا خمير جي ماني پڪائي. اها ساؤل ۽ سندس نوڪرن اڳيان آندائين؛ هنن کاڌو، پوءِ اُٿي انهيءَ رات هليا ويا.