مرقوس 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹د زمونږ پلار د زوئ د عيسىٰ مسيح د اِنجيل شروع. ^a a v1 په ځنو قديمو نسخو کښې ”د زمونږ پلار زوئ“ نشته. ²لکه څنګه چې د يسعياه نبى په کتاب کښې ليکلى دى، ”وګوره، زۀ خپل قاصد ستا نه مخکښې لېږم، چې ستا لار به تيار کړى. ³په بيابان کښې د يو چا اواز چغې وهى: ’د مالِک لار تيار کړئ، د هغۀ لارې سمې کړئ.‘“

⁴يوحنا راڅرګند شو، چې په بيابان کښې يې بپتسمه ورکوله او د ګناهونو د معافۍ دپاره يې د توبې بپتسمه اعلانوله. ⁵د يهوديې ټول خلق او د يروشلم ټول اوسېدونکى هغۀ ته ورغلل، او کله چې هغوئ د خپلو ګناهونو اقرار کولو، نو هغۀ به هغوئ ته د يردن په سيند کښې بپتسمه ورکوله. ⁶يوحنا د اوښ د وړيو جامې اغوستې وې، او د څرمنې پټکے يې په مِلا باندې تړلے وو، او ملخان او د ځنګله شات يې خوړل. ⁷هغۀ اعلان وکړو، ”زما نه پس يو داسې راځى چې زما نه زورور دے؛ زۀ د دې لائق نۀ يم چې ټيټ شم او د هغۀ د بوټ تسمه خلاصه کړم. ⁸ما تاسو ته په اوبو بپتسمه درکړه، خو هغه به تاسو ته د روحُ القُدس په وسيله بپتسمه درکړى.“

پلار د خپل زوئ په حقله فرمائى

⁹په هغه ورځو کښې عيسىٰ د ګليل د ناصرت نه راغلو او يوحنا هغۀ ته د يردن په سيند کښې بپتسمه ورکړه. ¹⁰سمدستي، کله چې هغه د اوبو نه راووتلو، نو هغۀ وليدل چې آسمانونه چاودلى دى او روحُ القُدس د کونترې په شان په هغۀ باندې راکوزيږى.

¹¹او د آسمان نه يو اواز راغلو، ”تۀ زما ګران زوئ يې؛ زۀ په تا باندې ډېر خوشحاله يم.“

¹²بيا سمدستي روحُ القُدس هغه بيابان ته وايستلو. ¹³هغه په بيابان کښې څلوېښت ورځې وو، شيطان هغه ازمايه، او د ځنګلى ځناورو سره وو، او فرښتو د هغۀ خدمت کولو.

¹⁴کله چې يوحنا ونيولے شو، نو عيسىٰ ګليل ته راغلو، او د زمونږ پلار اِنجيل يې اعلانولو،

¹⁵او يې وفرمائيل، ”وخت پوره شو، او د زمونږ پلار بادشاهى نزدې ده؛ توبه وباسئ او په زېرى باندې ايمان راوړئ.“

عيسىٰ خپل اول مريدان بلى

¹⁶کله چې هغه د ګليل د سمندر د غاړې نه تېرېدلو، نو هغۀ شمعون او د هغۀ ورور اندرياس وليدل چې په سمندر کښې يې جال غورزولو، ځکه چې هغوئ کب نيوونکى وُو.

¹⁷عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل، ”زما پسې راشئ، او زۀ به تاسو د انسانانو کب نيوونکى جوړ کړم.“

¹⁸سمدستي هغوئ خپل جالونه پرېښودل او د هغۀ پسې روان شول.

¹⁹کله چې هغه لږ نور مخکښې لاړو، نو هغۀ د زبدى زوئ يعقوب او د هغۀ ورور يوحنا وليدل چې په خپلې کشتۍ کښې يې جالونه رغول. ²⁰هغۀ سمدستي هغوئ راوبلل؛ نو هغوئ خپل پلار زبدى د مزدورانو سره په کشتۍ کښې پرېښودو او د هغۀ پسې روان شول.

په تيارۀ باندې اِختيار

²¹هغوئ کفرنحوم ته لاړل. سمدستي، د سبت په ورځ، هغه عبادت خانې ته ننوتلو او تعليم ورکول يې شروع کړل. ²²هغوئ د هغۀ په تعليم حېران شول، ځکه چې هغۀ هغوئ ته د اِختيار سره تعليم ورکولو، نۀ د شرعى عالمانو په شان. ²³سمدستي د هغوئ په عبادت خانه کښې يو داسې سړے وو چې په هغۀ باندې ناپاک روح وو، او هغۀ چغه کړه. ²⁴اے ناصرت والا عيسىٰ، تۀ زمونږ نه څۀ غواړې؟ ايا تۀ د دې دپاره راغلے يې چې مونږ تباه کړې؟ زۀ پوهيږم چې تۀ څوک يې—د خُدائ پاک مقدس ذات!

²⁵خو عيسىٰ هغه ملامته کړو او وې فرمائيل، ”چوپ شه، او د هغۀ نه ووځه!“

²⁶نو ناپاک روح هغه وچوللو او په لوړ اواز يې چغه کړه او د هغۀ نه ووتلو. ²⁷ټول حېران شول، او يو بل نه يې پوښتنه کوله، ”دا څۀ شے دے؟ د اِختيار سره يو نوے تعليم—هغه خو ناپاکو روحونو ته هم حُکم کوى، او هغوئ يې مني!“ ²⁸نو سمدستي د هغۀ شهرت د ګليل په ټوله چاپېره علاقه کښې هر ځائ خپور شو.

د شمعون کور ته شفا راځى

²⁹سمدستي هغه د عبادت خانې نه راووتلو او د يعقوب او يوحنا سره د شمعون او اندرياس کور ته لاړو. ³⁰د شمعون خواښې په تبه ناجوړه پرته وه، نو هغوئ سمدستي هغۀ ته د هغې په حقله ووئيل. ³¹هغه راغلو، د هغې لاس يې ونيولو او پورته يې کړه. تبه ترې لاړه، او هغې د هغوئ خدمت وکړو.

³²د هغې ورځې ماښام، کله چې لمر پرېووتلو، نو هغوئ ټول ناجوړه خلق او هغه کسان چې بدو روحونو نيولى وُو، هغۀ ته راوستل. ³³او ټول ښار د دروازې په مخکښې راجمع شو. ³⁴هغۀ د قسم قسم بيماريو ډېر ناجوړه خلق روغ کړل او ډېر بد روحونه يې وايستل، او بدو روحونو ته يې اِجازت نۀ ورکولو چې خبرې وکړى، ځکه چې هغوئ هغه پېژندلو.

عيسىٰ د دُعا دپاره يوازې ځى

³⁵د سحر نه ډېر مخکښې، کله چې لا تياره وه، هغه پاڅېدو، يوازې ځائ ته ووتلو او هلته يې دُعا وکړه. ³⁶شمعون او د هغۀ ملګرى د هغۀ په لټه ووتل، ³⁷او کله چې هغوئ هغه وموندلو، نو ورته يې ووئيل، ”ټول خلق ستا لټون کوى.“

³⁸هغۀ وفرمائيل، ”راځئ چې بل ځائ ته، ګاونډيو کليو ته لاړ شو، دې دپاره چې زۀ هلته هم تبليغ وکړم، ځکه چې زۀ د همدې دپاره راغلے يم.“

³⁹نو هغه د ټول ګليل په ګرد چاپېره وګرځېدو، د هغوئ په عبادت خانو کښې يې تبليغ کولو او بد روحونه يې ايستل.

جُذامى پاک شو

⁴⁰يو جُذامى سړے راغلو، په ګوډو شو او هغۀ ته يې زارى وکړه، ”کۀ تۀ وغواړې، نو تۀ ما پاک کولے شې.“

⁴¹هغۀ ته ډېر رحم راغلو، خپل لاس يې وغزولو، هغه يې ولمس کړو او ورته يې وفرمائيل، ”زۀ غواړم؛ پاک شه.“

⁴²نو سمدستي جُذام ترې لاړو، او هغه پاک شو. ⁴³هغۀ هغه ته سخته خبردارى ورکړه او سمدستي يې وليږلو،

⁴⁴او ورته يې وفرمائيل، ”خيال ساته چې هيچا ته هيڅ ونۀ وايې—خو لاړ شه، ځان اِمام ته وښايه، او د خپل پاکېدو دپاره هغه نذرانه وړاندې کړه چې موسىٰ حُکم کړے دے، د خلقو دپاره د ګواهۍ په توګه.“

⁴⁵خو هغه لاړو او په کهلے ډول يې دا خبره اعلانوله او خپروله يې، چې د دې په سبب عيسىٰ نور په ښکاره هيڅ ښار ته نۀ شو ننوتے، بلکې په ويجاړو ځايونو کښې اوسېدو. خو خلق د هر ځائ نه هغۀ ته راتلل.