स्तोत्रसंहिता 88

88 ¹ माझ्या तारणाच्या पित्या, दिवसा मी आरोळी मारतो, आणि रात्री तुझ्यापुढे मी रडतो. ² माझी प्रार्थना तुझ्यापुढे येवो; माझ्या आरोळीकडे तू आपला कान लाव. ³ कारण माझा जीव संकटांनी भरून गेला आहे, आणि माझे जीवन कबरेजवळ पोहोचले आहे. ⁴ गर्तेत उतरणाऱ्यांमध्ये माझी गणना झाली आहे; मी शक्तिहीन माणसासारखा झालो आहे. ⁵ मेलेल्यांमध्ये मला सोडून दिले आहे, कबरेत पडलेल्या वधलेल्यांसारखा, ज्यांची तुला यापुढे आठवण राहत नाही, कारण ते तुझ्या हातापासून तोडले गेले आहेत. ⁶ तू मला गर्तेच्या खोल तळाशी ठेवले आहे, अंधकारमय स्थळी, खोल डोहात. ⁷ तुझा क्रोध माझ्यावर जड झाला आहे, आणि तू आपल्या सर्व लाटांनी मला बुडवून टाकतोस. सेला

⁸ तू माझ्या सोबत्यांना माझ्यापासून दूर केले आहेस; तू मला त्यांच्या दृष्टीने किळसवाणा केले आहेस. मी असा कोंडला गेलो आहे की मला सुटता येत नाही; ⁹ दुःखाने माझा डोळा क्षीण होत आहे. माझ्या पित्या, प्रतिदिन मी तुला हाक मारतो; मी तुझ्यासमोर आपले हात पसरतो. ¹⁰ मेलेल्यांसाठी तू अद्भुत कृत्ये करतोस काय? मृत जन उठून तुझी स्तुती करतील काय? सेला

¹¹ कबरेत तुझ्या कराराच्या प्रेमदयेची घोषणा होते काय, विनाशलोकात तुझ्या विश्वासूपणाची? ^a a v11 अबदोन: 'विनाश' यासाठी हिब्रू शब्द; मृतांच्या सर्वात खोल स्थानाचे नाव. ¹² अंधकारात तुझी अद्भुत कृत्ये कळतात काय, किंवा विस्मृतीच्या भूमीत तुझी नीतिमत्ता? ¹³ पण मी मदतीसाठी तुझा धावा करतो, माझ्या पित्या; सकाळी माझी प्रार्थना तुझ्यापुढे येते. ¹⁴ माझ्या पित्या, तू माझ्या जिवाचा का त्याग करतोस? तू आपले मुख माझ्यापासून का लपवतोस? ¹⁵ पीडित आणि मरणाच्या दारी मी तारुण्यापासून आहे, तुझ्या भयंकर गोष्टी मी सोसल्या आहेत; मी निराश झालो आहे. ¹⁶ तुझा भडकलेला क्रोध माझ्यावरून वाहून गेला आहे; तुझ्या भयानक हल्ल्यांनी माझा नाश होतो. ¹⁷ ते दिवसभर पुरासारखे मला वेढतात; ते एकत्र येऊन माझ्याभोवती दाटी करतात. ¹⁸ तू प्रियजन आणि मित्र माझ्यापासून दूर केले आहेस; माझे सोबती अंधारात आहेत.