சங்கீதம் 88

88 ¹ என் இரட்சிப்பின் பிதாவே, பகலில் நான் கூப்பிடுகிறேன், இரவில் உமக்கு முன்பாக அழுகிறேன். ² என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாக வருவதாக; என் கூக்குரலுக்கு உமது செவியைச் சாயும். ³ என் ஆத்துமா துன்பங்களால் நிறைந்திருக்கிறது, என் ஜீவன் கல்லறைக்குச் சமீபமாகிறது. ⁴ படுகுழியில் இறங்குகிறவர்களோடு நான் எண்ணப்பட்டேன்; பெலனற்ற மனிதனைப்போல் ஆனேன். ⁵ மரித்தோர் நடுவே தள்ளிவிடப்பட்டேன், கல்லறையில் கிடக்கும் கொலையுண்டவர்களைப்போல, இனி நீர் நினையாதவர்களைப்போல, அவர்கள் உமது கரத்தினின்று அறுப்புண்டு போனார்கள். ⁶ படுகுழியின் ஆழத்தில் நீர் என்னை வைத்தீர், இருளான இடங்களில், ஆழங்களில். ⁷ உமது கோபம் என்மேல் கனமாய் இருக்கிறது, உமது எல்லா அலைகளாலும் என்னை மூழ்கடிக்கிறீர். சேலா

⁸ என் தோழரை என்னைவிட்டுத் தூரமாய் அகற்றினீர்; அவர்களுக்கு என்னை அருவருப்பாக்கினீர். தப்பிச் செல்லமுடியாதபடி அடைபட்டிருக்கிறேன்; ⁹ துக்கத்தால் என் கண் மங்குகிறது. நாள்தோறும் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், என் பிதாவே; உம்மிடத்தில் என் கைகளை விரிக்கிறேன். ¹⁰ மரித்தோருக்காக நீர் அற்புதங்களைச் செய்வீரோ? மரித்துப்போனவர்கள் எழுந்து உம்மைத் துதிப்பார்களோ? சேலா

¹¹ உமது உடன்படிக்கை அன்பு கல்லறையில் அறிவிக்கப்படுமோ, உமது உண்மை அபேத்தோனில் விளங்குமோ? ^a a v11 அபேத்தோன்: 'அழிவு' என்பதற்கான எபிரெய சொல்; மரித்தோரின் மிக ஆழமான இடத்திற்கான ஒரு பெயர். ¹² உமது அற்புதங்கள் இருளில் அறியப்படுமோ, உமது நீதி மறதியின் தேசத்தில் அறியப்படுமோ? ¹³ ஆனாலும் உதவிக்காக உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், என் பிதாவே; காலையில் என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாக வருகிறது. ¹⁴ என் பிதாவே, ஏன் நீர் என் ஆத்துமாவைத் தள்ளிவிடுகிறீர்? ஏன் உமது முகத்தை என்னைவிட்டு மறைக்கிறீர்? ¹⁵ நான் சிறுமைப்பட்டு, மரணத்திற்குச் சமீபமாய் என் சிறுவயதுமுதல் உமது பயங்கரங்களைச் சுமந்தேன்; நான் மனமுடிந்திருக்கிறேன். ¹⁶ உமது கோபாக்கினி என்மேல் புரண்டோடிற்று; உமது பயங்கரமான தாக்குதல்கள் என்னை அழிக்கின்றன. ¹⁷ நாள்முழுவதும் அவைகள் வெள்ளத்தைப்போல் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன; அவைகள் ஒன்றாய் என்னை நெருக்குகின்றன. ¹⁸ நேசரையும் சிநேகிதரையும் என்னைவிட்டு தூரமாக்கினீர்; என் தோழர் இருளில் இருக்கிறார்கள்.