هيمان جي اونهائيءَ مان رڙ

هڪ گيت. ڪورح جي پٽن جو زبور. موسيقيءَ جي اڳواڻ لاءِ، ”مهلات لعنوت“ جي سُر تي. عزراحي هيمان جو حڪمت وارو زبور.

تمام اونداهو زبور. هيمان ڏينهن رات روئي ٿو، مئلن ۾ ڳڻيو ويو، غضب هيٺ دٻيل، ۽ سندس دوست ان پيءُ پاران هٽايا ويا جنهن کي هو دعا گهري ٿو. هو پڇي ٿو ته ڇا قبر واکاڻ ڪري سگهي ٿي، ڪو جواب نٿو ملي، ۽ زبور بنا موڙ جي اونداهيءَ ۾ ختم ٿئي ٿو.

باب 88.

اي منهنجي نجات جا بابا، ڏينهن جو آءٌ دانهن ٿو ڪريان، ۽ رات جو تنهنجي اڳيان رڙ ٿو ڪريان. منهنجي دعا تنهنجي اڳيان اچي، تون منهنجي دانهن ڏانهن ڪن ڏي. ڇاڪاڻ تہ منهنجو روح ڏکن سان ڀريل آهي، ۽ منهنجي زندگي قبر جي ويجهو پهتي آهي. مون کي کڏ ۾ لهندڙن ۾ ڳڻيو ويو آهي، آءٌ طاقت کان سواءِ ماڻهوءَ جهڙو ٿي پيو آهيان. مئلن ۾ ڇڏيل آهيان، قبر ۾ پيل ماريلن وانگر، جن کي تون وڌيڪ ياد نہ ٿو ڪرين، ڇاڪاڻ تہ اهي تنهنجي هٿ کان ڪٽيل آهن. تو مون کي کڏ جي اونهائيءَ ۾، اونداهين جاين ۾، اونهائين ۾ رکيو آهي. تنهنجو غضب مون تي ڳرو ٿي پيو آهي، ۽ تون پنهنجين سڀني لهرن سان مون کي ڍڪي ٿو ڇڏين.

تو منهنجن ساٿين کي مون کان پري ڪري ڇڏيو آهي، تو مون کي هنن لاءِ ڪراهت جو سبب بڻايو آهي. آءٌ ائين بند ٿيل آهيان جو نڪري نٿو سگهان، ڏک سبب منهنجي اک ڪمزور ٿي وئي آهي. اي بابا، آءٌ هر ڏينهن تو کي ٿو سڏيان، پنهنجا هٿ تو ڏانهن ٿو ڊگهيران. ڇا تون مئلن لاءِ عجيب ڪم ڪندين؟ ڇا گذري ويلا اُٿي تنهنجي ساراهه ڪندا؟

ڇا قبر ۾ تنهنجي عهد واري شفقت بيان ڪئي ويندي، يا هلاڪت ۾ تنهنجي وفاداري؟ ^a ڇا اونداهيءَ ۾ تنهنجا عجيب ڪم، يا وسري ويل ملڪ ۾ تنهنجي سچائي ڄاتي ويندي؟ پر اي بابا، آءٌ مدد لاءِ تو کي دانهن ٿو ڪريان، صبح جو منهنجي دعا تنهنجي اڳيان پهچي ٿي. اي بابا، تون منهنجي روح کي ڇو ٿو ٿڏين؟ پنهنجو منهن مون کان ڇو ٿو لڪائين؟ جوانيءَ کان وٺي آءٌ ڏکويل ۽ موت جي ويجهو رهيو آهيان، مون تنهنجيون دهشتون سٺيون آهن، آءٌ نااميد آهيان. تنهنجي ڀڙڪندڙ ڪاوڙ مون تي ڦري وئي آهي، تنهنجا خوفناڪ حملا مون کي ناس ڪن ٿا. اهي سڄو ڏينهن ٻوڏ وانگر مون کي گهيرو ڪن ٿا، گڏجي مون تي ويڙهجي ويا آهن. تو پيار ڪندڙ ۽ دوست کي مون کان پري ڪري ڇڏيو آهي، منهنجا ساٿي اونداهيءَ ۾ آهن.