لافاني شفقت، سدائين ڳايل

ازراحي ايتان جو حڪمت وارو زبور.

اڌ زبور دائود سان اسان جي پيءُ جي قسم کي ورجائي ٿو — سج جهڙو تخت، اهڙي محبت جنهن کي تاديب ڪڏهن به رد نه ڪندو. پوءِ زمين پيرن هيٺان نڪري وڃي ٿي: تاج مٽيءَ ۾ آهي، ڀتيون ڀڄيل. ڳائيندڙ واعدو ۽ تباهي ٻئي گڏ جهلي ٿو ۽ پڇي ٿو ته ڪيستائين.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 3–4, 19–37

باب 89.

آءٌ اسان جي پيءُ جي عهد واري شفقت جا گيت سدائين ڳائيندس؛ تنهنجي وفاداري سڀني نسلن کي ٻڌائيندس. ڇاڪاڻ تہ مون چيو آهي تہ ”عهد واري شفقت سدائين قائم رهڻ لاءِ ٺهيل آهي؛ آسمانن ۾ تون پنهنجي وفاداري قائم ڪرين ٿو.

مون پنهنجي چونڊيل سان عهد ڪيو آهي؛ پنهنجي ٻانهي دائود سان مون قسم کاڌو آهي تہ ’آءٌ تنهنجي نسل کي سدائين قائم رکندس، ۽ تنهنجو تخت سڀني نسلن لاءِ اڏيندس.‘“

اي اسان جا بابا، آسمان تنهنجن عجيب ڪمن جي، ۽ تنهنجي وفاداريءَ جي بہ ساراهه ڪن ٿا، پاڪ ماڻهن جي جماعت ۾. ڇاڪاڻ تہ آسمان ۾ ڪير اسان جي پيءُ سان ڀيٽي سگهجي ٿو؟ آسماني مخلوقن ۾ ڪير اسان جي پيءُ جهڙو آهي، اهو پيءُ جنهن کان ڏاڍو ڊڄبو آهي، پاڪ ماڻهن جي مجلس ۾، ۽ جيڪو پنهنجي چوڌاري سڀني کان وڌيڪ ڀوائتو آهي؟ اي آسمان جي لشڪرن جا بابا، تو جهڙو زورآور ڪير آهي؟ تنهنجي وفاداري تنهنجي چوڌاري آهي.

تون سمنڊ جي جوش تي حڪومت ڪرين ٿو؛ جڏهن ان جون لهرون اڀرن ٿيون تڏهن تون انهن کي ماٺ ڪرائين ٿو. تو رهب نالي سامونڊي بلا کي ماريل لاش وانگر ڪچلي ڇڏيو؛ پنهنجي زورآور ٻانهن سان تو پنهنجن دشمنن کي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو. آسمان تنهنجا آهن؛ زمين بہ تنهنجي آهي؛ دنيا ۽ جيڪي ان ۾ آهي، تنهن جو بنياد تو وڌو. اتر ۽ ڏکڻ تو پيدا ڪيا؛ تبور ۽ حرمون تنهنجي نالي تي خوشيءَ جا نعرا هڻن ٿا. تنهنجي ٻانهن زورآور آهي؛ تنهنجو هٿ مضبوط آهي؛ تنهنجو ساڄو هٿ مٿي کنيل آهي.

سچائي ۽ انصاف تنهنجي تخت جو بنياد آهن؛ عهد واري شفقت ۽ وفاداري تنهنجي اڳيان هلن ٿيون. مبارڪ آهن اهي ماڻهو جيڪي خوشيءَ جي نعري کي سڃاڻن ٿا، جيڪي، اي اسان جا بابا، تنهنجي منهن جي روشنيءَ ۾ هلن ٿا. اهي سڄو ڏينهن تنهنجي نالي ۾ خوش ٿين ٿا، ۽ تنهنجي سچائيءَ ۾ مٿاهان ٿين ٿا. ڇاڪاڻ تہ تون ئي سندن زور جو جلوو آهين، ۽ تنهنجي مهربانيءَ سان اسان جو زور مٿاهون ٿئي ٿو. ڇاڪاڻ تہ اسان جي ڍال اسان جي پيءُ جي آهي، ۽ اسان جو بادشاهه اسرائيل جي پاڪ هستيءَ جو آهي، يعني اسان جي پيءُ جو.

پوءِ تو رويا ۾ پنهنجن وفادارن سان ڳالهائي چيو تہ ”مون هڪ زورآور کي مدد ڏني آهي؛ مون ماڻهن مان هڪ چونڊيل کي مٿي کنيو آهي. مون پنهنجو ٻانهو دائود لڌو آهي؛ پنهنجي پاڪ تيل سان مون کيس مسح ڪيو آهي، جيئن منهنجو هٿ کيس مضبوطيءَ سان جهلي، ۽ منهنجي ٻانهن بہ کيس زور ڏئي. ڪوبہ دشمن کيس ٺڳي نہ سگهندو، ۽ ڪوبہ بدڪار کيس هيٺ نہ ڪندو. آءٌ سندس مخالفن کي سندس اڳيان ڪچلي ڇڏيندس، ۽ کانئس نفرت ڪندڙن کي ڪيرائي ڇڏيندس. منهنجي وفاداري ۽ منهنجي عهد واري شفقت سندس سان گڏ هوندي، ۽ منهنجي نالي سان سندس زور مٿاهون ٿيندو. آءٌ سندس هٿ سمنڊ تي ۽ سندس ساڄو هٿ دريائن تي رکندس. هو مون کي سڏيندو تہ ’تون منهنجو پيءُ آهين، منهنجو خدا، ۽ منهنجي نجات جي چٽان.‘ ^a آءٌ کيس پهريون ڄاول بڻائيندس، ڌرتيءَ جي بادشاهن ۾ سڀ کان مٿاهون. آءٌ سندس لاءِ پنهنجي لافاني شفقت سدائين قائم رکندس، ۽ منهنجو عهد سندس لاءِ پختو رهندو. آءٌ سندس نسل کي سدائين قائم رکندس، ۽ جيستائين آسمان قائم آهن، تيستائين سندس تخت بہ.

جيڪڏهن سندس ٻار منهنجي شريعت ڇڏي ڏين ۽ منهنجي فيصلن تي نہ هلن، جيڪڏهن اهي منهنجن ضابطن جي ڀڃڪڙي ڪن ۽ منهنجا حڪم نہ مڃين، تہ آءٌ سندن بغاوت کي ڏنڊي سان ۽ سندن گناهه کي ڪوڙن سان سزا ڏيندس، پر آءٌ دائود کان پنهنجي عهد واري شفقت نہ هٽائيندس، ۽ پنهنجي وفاداريءَ سان دغا نہ ڪندس. آءٌ پنهنجو عهد نہ ڀڃندس، ۽ منهنجي چپن مان نڪتل لفظ کي نہ بدلائيندس. هڪ ڀيرو سدائين لاءِ مون پنهنجي پاڪائيءَ جو قسم کنيو آهي؛ آءٌ دائود سان ڪوڙ نہ ڳالهائيندس. سندس نسل سدائين قائم رهندو، ۽ سندس تخت منهنجي اڳيان سج جيان رهندو. چنڊ وانگر اهو سدائين قائم ڪيو ويندو، آسمان ۾ هڪ وفادار شاهد.“

پر هاڻي تو کيس رد ڪيو ۽ ٺڪرايو آهي؛ تون پنهنجي مسح ڪيل تي ڏاڍو ڪاوڙيل رهيو آهين. تو پنهنجي ٻانهي سان عهد ڇڏي ڏنو آهي؛ تو سندس تاج مٽيءَ ۾ ناپاڪ ڪيو آهي. تو سندس سڀ ڀتيون ڀڃي ڇڏيون آهن؛ تو سندس قلعا کنڊر ڪري ڇڏيا آهن. لنگهندڙ سڀ کيس ڦرين ٿا؛ هو پنهنجن پاڙيسرين لاءِ طعني جو سبب بڻجي ويو آهي. تو سندس مخالفن جو ساڄو هٿ مٿي ڪيو آهي؛ تو سندس سڀني دشمنن کي خوش ڪيو آهي. تو سندس تلوار جي ڌار موڙي ڇڏي آهي، ۽ جنگ ۾ کيس قائم رهڻ ۾ مدد نہ ڪئي آهي. تو سندس شان ختم ڪري ڇڏيو آهي ۽ سندس تخت زمين تي ڪيرائي ڇڏيو آهي. تو سندس جوانيءَ جا ڏينهن ڪٽي ڇڏيا آهن؛ تو کيس شرم ۾ ويڙهي ڇڏيو آهي.

اي اسان جا بابا، ڪيستائين؟ ڇا تون سدائين پاڻ کي لڪائيندو رهندين؟ تنهنجو غضب ڪيستائين باهه وانگر ٻرندو رهندو؟ ياد ڪر تہ منهنجي حياتي ڪيتري گذري ويندڙ آهي! تو سڀ ماڻهو ڪهڙي بيڪاريءَ لاءِ پيدا ڪيا آهن! ڪهڙو ماڻهو جيئرو رهي ٿو ۽ موت نہ ٿو ڏسي؟ ڪير پاڻ کي قبر جي پڪڙ کان بچائي سگهي ٿو؟

اي مالڪ بابا، تنهنجي اڳوڻي عهد واري شفقت ڪٿي آهي، جنهن جو تو دائود سان پنهنجي وفاداريءَ ۾ قسم کنيو هو؟ اي مالڪ بابا، تنهنجن ٻانهن تي ڪيل طعنن کي ياد ڪر، ۽ ڪيئن آءٌ سڀني گھڻين قومن جي بي عزتيءَ کي پنهنجي دل ۾ کڻان ٿو، جنهن سان، اي اسان جا بابا، تنهنجن دشمنن ٺٺولي ڪئي آهي، جنهن سان هنن هر قدم تي تنهنجي مسح ڪيل جي ٺٺولي ڪئي آهي.

اسان جو پيءُ سدائين مبارڪ هجي! آمين ۽ آمين.