Η πιστή αγάπη, υμνημένη αιώνια

Ψαλμός σοφίας του Αιθάν του Εζραΐτη.

Ο μισός ψαλμός απαριθμεί τον όρκο του Πατέρα μας στον Δαβίδ — θρόνος σαν τον ήλιο, αγάπη που η παιδεία δεν θα ακύρωνε ποτέ. Έπειτα το έδαφος υποχωρεί: το στέμμα είναι στο χώμα, τα τείχη γκρεμισμένα. Ο ψαλμωδός κρατά μαζί υπόσχεση και ερείπια και ρωτά ως πότε.

Κεφάλαιο 89.

Θα τραγουδώ αιώνια την πιστή αγάπη του Πατέρα μας· θα διακηρύττω την πιστότητά σου σε όλες τις γενιές. Γιατί είπα: «Η πιστή αγάπη είναι χτισμένη να στέκει αιώνια· στους ουρανούς στεριώνεις την πιστότητά σου.

Έκανα διαθήκη με τον εκλεκτό μου· ορκίστηκα στον Δαβίδ, τον δούλο μου: “Θα στεριώσω τους απογόνους σου αιώνια, και θα χτίσω τον θρόνο σου σ’ όλες τις γενιές”».

Οι ουρανοί υμνούν τα θαυμαστά σου έργα, Πατέρα μας, και την πιστότητά σου επίσης, στη σύναξη των αγίων. Γιατί ποιος στα ουράνια μπορεί να συγκριθεί με τον Πατέρα μας; Ποιος ανάμεσα στα ουράνια όντα μοιάζει με τον Πατέρα μας, ένας Πατέρας που τον φοβούνται πολύ στη βουλή των αγίων, και φοβερός πάνω απ’ όλους όσοι τον περιβάλλουν; Πατέρα των στρατιών του ουρανού, ποιος είναι δυνατός σαν εσένα; Η πιστότητά σου σε περιβάλλει.

Εσύ εξουσιάζεις τη μανία της θάλασσας· όταν σηκώνονται τα κύματά της, εσύ τα γαληνεύεις. Εσύ συνέτριψες το θαλάσσιο τέρας, τη Ραάβ, σαν σκοτωμένο κουφάρι· με το δυνατό σου μπράτσο σκόρπισες τους εχθρούς σου. Δικοί σου είναι οι ουρανοί· και η γη είναι επίσης δική σου· τον κόσμο και όλα όσα τον γεμίζουν—εσύ τα θεμελίωσες. Τον βορρά και τον νότο—εσύ τα δημιούργησες· το Θαβώρ και ο Αερμών κραυγάζουν από χαρά για το όνομά σου. Το μπράτσο σου είναι δυνατό· το χέρι σου είναι ισχυρό· το δεξί σου χέρι είναι υψωμένο ψηλά.

Η δικαιοσύνη και η κρίση είναι το θεμέλιο του θρόνου σου· η πιστή αγάπη και η πιστότητα προπορεύονται μπροστά σου. Μακάριος ο λαός που ξέρει την κραυγή της χαράς, που περπατάει, Πατέρα μας, στο φως του προσώπου σου. Στο όνομά σου αγάλλονται όλη μέρα, και με τη δικαιοσύνη σου υψώνονται ψηλά. Γιατί εσύ είσαι η δόξα της δύναμής τους, και με την εύνοιά σου υψώνεται ψηλά η δύναμή μας. Γιατί η ασπίδα μας ανήκει στον Πατέρα μας, ο βασιλιάς μας στον Άγιο του Ισραήλ—στον Πατέρα μας.

Τότε μίλησες σε όραμα στους πιστούς σου και είπες: «Έδωσα βοήθεια σ’ έναν δυνατό· ανύψωσα έναν εκλεκτό μέσα απ’ τον λαό. Βρήκα τον Δαβίδ, τον δούλο μου· με το άγιο λάδι μου τον έχρισα, ώστε το χέρι μου να τον κρατάει σταθερά· και το μπράτσο μου θα τον ενισχύει. Κανένας εχθρός δεν θα τον ξεγελάσει, και κανένας κακός δεν θα τον ταπεινώσει. Θα συντρίψω τους αντιπάλους του μπροστά του και θα χτυπήσω αυτούς που τον μισούν. Η πιστότητά μου και η πιστή αγάπη μου θα είναι μαζί του, και στο όνομά μου θα εξυψωθεί η δύναμή του. Θα βάλω το χέρι του πάνω στη θάλασσα και το δεξί του χέρι πάνω στα ποτάμια. Αυτός θα μου φωνάξει: “Εσύ είσαι ο Πατέρας μου, ο Θεός μου, και ο Βράχος της σωτηρίας μου”. ^a Κι εγώ θα τον κάνω πρωτότοκο, τον ύψιστο ανάμεσα στους βασιλιάδες της γης. Την πιστή αγάπη μου θα του την κρατώ αιώνια, και η διαθήκη μου θα στέκει σταθερή γι’ αυτόν. Θα στεριώσω τους απογόνους του αιώνια και τον θρόνο του όσο θα διαρκούν οι ουρανοί.

Αν τα παιδιά του εγκαταλείψουν τον νόμο μου και δεν πορεύονται σύμφωνα με τις κρίσεις μου, αν παραβούν τα προστάγματά μου και δεν τηρήσουν τις εντολές μου, τότε θα παιδέψω την ανταρσία τους με τη ράβδο και την αμαρτία τους με μαστιγώματα, αλλά δεν θα αφαιρέσω την πιστή αγάπη μου από τον Δαβίδ, ούτε θα προδώσω την πιστότητά μου. Δεν θα παραβώ τη διαθήκη μου ούτε θα αλλάξω τον λόγο που έβγαλαν τα χείλη μου. Μια για πάντα ορκίστηκα στην αγιότητά μου· δεν θα πω ψέματα στον Δαβίδ. Οι απόγονοί του θα διαρκέσουν αιώνια, ο θρόνος του σαν τον ήλιο μπροστά μου. Σαν το φεγγάρι θα στεριωθεί αιώνια, ένας πιστός μάρτυρας στα ουράνια».

Τώρα όμως τον περιφρόνησες και τον απέρριψες· γέμισες οργή ενάντια στον χρισμένο σου. Απαρνήθηκες τη διαθήκη με τον δούλο σου· βεβήλωσες το στέμμα του μέσα στη σκόνη. Γκρέμισες όλα τα τείχη του· έκανες ερείπια τα οχυρά του. Όλοι όσοι περνούν τον λεηλατούν· έγινε η περιφρόνηση των γειτόνων του. Ύψωσες ψηλά το δεξί χέρι των αντιπάλων του· έκανες όλους τους εχθρούς του να χαίρονται. Έστρεψες πίσω την κόψη του σπαθιού του και δεν τον βοήθησες να σταθεί σταθερά στη μάχη. Έβαλες τέλος στη λαμπρότητά του και γκρέμισες τον θρόνο του στο χώμα. Κόντυνες τις μέρες της νιότης του· τον τύλιξες με ντροπή.

Ως πότε, Πατέρα μας; Θα κρύβεσαι αιώνια; Ως πότε θα καίει σαν φωτιά η οργή σου; Θυμήσου πόσο φευγαλέα είναι η ζωή μου! Για ποια ματαιότητα έπλασες όλους τους ανθρώπους! Ποιος άνθρωπος μπορεί να ζει και να μη δει ποτέ τον θάνατο; Ποιος μπορεί να σωθεί από τη λαβή του τάφου;

Κυρίαρχε Πατέρα, πού είναι η πιστή αγάπη σου η παλιά, που ορκίστηκες στον Δαβίδ με την πιστότητά σου; Θυμήσου, Κυρίαρχε Πατέρα, την περιφρόνηση που σωρεύτηκε στους δούλους σου, πώς βαστάζω στην καρδιά μου τις προσβολές όλων των πολλών λαών, με τις οποίες χλεύασαν οι εχθροί σου, Πατέρα μας, με τις οποίες χλεύασαν τον χρισμένο σου σε κάθε του βήμα.

Ευλογημένος ο Πατέρας μας αιώνια! Αμήν και αμήν.