مزامیر 89

89 ¹محبتِ پایدارِ پدر ما را تا ابد خواهم سرایید؛ وفاداری تو را به همهٔ نسل‌ها اعلام خواهم کرد. ²زیرا گفتم: «محبتِ پایدار برای همیشه استوار بنا شده است؛ در آسمان‌ها وفاداریِ خود را پابرجا می‌سازی.

³با برگزیدهٔ خود عهد بسته‌ام؛ برای داوود، بندهٔ خود، سوگند خورده‌ام: ⁴‹نسلِ تو را تا ابد استوار خواهم ساخت، و تختِ تو را برای همهٔ نسل‌ها بنا خواهم کرد.›»

⁵ای پدر ما، آسمان‌ها عجایبِ تو را می‌ستایند، و وفاداری تو را نیز، در جماعتِ مقدّسان. ⁶زیرا کیست در افلاک که با پدر ما برابری کند؟ کیست در میان موجوداتِ آسمانی که مانند پدر ما باشد، ⁷پدری که بی‌نهایت مهیب است، در شورای مقدّسان، و از همهٔ آنان که گِردش هستند مَهیب‌تر؟ ⁸ای پدرِ لشکرهای آسمان، کیست توانا مانندِ تو؟ وفاداریِ تو گِرداگردت را فراگرفته است.

⁹تو بر خروشِ دریا فرمان می‌رانی؛ چون موج‌هایش برخیزد، آرامشان می‌سازی. ¹⁰تو رَهَب، هیولای دریا، را چون لاشه‌ای کُشته دَرهم شکستی؛ با بازوی توانای خود دشمنانت را پراکنده ساختی. ¹¹آسمان‌ها از آنِ توست؛ زمین نیز از آنِ توست؛ جهان و هر چه آن را پُر می‌سازد—تو آنها را بنیاد نهادی. ¹²شمال و جنوب— تو آنها را آفریدی؛ تابور و حِرمون به نامِ تو با شادی بانگ برمی‌آورند. ¹³بازوی تو تواناست؛ دستِ تو نیرومند است؛ دستِ راستت به بلندی برافراشته است.

¹⁴عدالت و انصاف بنیادِ تختِ توست؛ محبتِ پایدار و وفاداری پیشاپیشِ تو می‌روند. ¹⁵خوشا به حالِ قومی که بانگِ شادمانی را می‌شناسند، که ای پدر ما، رفتار می‌کنند در نورِ رویِ تو. ¹⁶در نامِ تو تمامِ روز شادمانی می‌کنند، و در عدالتِ تو سرافراز می‌گردند. ¹⁷زیرا تو جلالِ قوّتِ ایشانی، و به لطفِ تو قدرتِ ما برافراشته می‌گردد. ¹⁸زیرا سپرِ ما از آنِ پدر ما است، و پادشاهِ ما از آنِ قدّوسِ اسرائیل—پدر ما.

¹⁹آنگاه در رؤیا سخن گفتی به وفادارانِ خود و فرمودی: «به مردی توانا یاری بخشیده‌ام؛ برگزیده‌ای را از میانِ قوم برافراشته‌ام. ²⁰داوود را یافته‌ام، بندهٔ خود را؛ او را با روغنِ مقدّسِ خود مسح کرده‌ام، ²¹تا دستِ من او را استوار نگاه دارد؛ بازوی من نیز او را نیرومند سازد. ²²هیچ دشمنی او را نخواهد فریفت، و هیچ شریری او را زبون نخواهد ساخت. ²³دشمنانش را پیشِ رویش دَرهم خواهم شکست و متنفّرانش را فرو خواهم کوبید. ²⁴وفاداری و محبتِ پایدارِ من با او خواهد بود، و در نامِ من قدرتِ او سرافراز خواهد شد. ²⁵دستِ او را بر دریا خواهم نهاد و دستِ راستش را بر رودها. ²⁶او مرا ندا خواهد داد: ‹تو پدرِ من هستی، خدای من، و صخرهٔ نجاتِ من.› ^a a v26 آن پسرِ داوود که پدر ما را «پدرِ من» می‌خواند، در عیسی به کمال می‌رسد، پسرِ برتری که این اعتراف را با هر کس که به خانه می‌آورد، سهیم می‌گردد. ²⁷و من او را نخست‌زاده خواهم ساخت، برترین از پادشاهانِ زمین. ²⁸محبتِ پایدارِ خود را تا ابد برای او نگاه خواهم داشت، و عهدِ من برای او استوار خواهد ماند. ²⁹نسلِ او را تا ابد استوار خواهم ساخت و تختِ او را تا زمانی که آسمان‌ها پایدار بمانند.

³⁰اگر فرزندانش شریعتِ مرا ترک کنند و در احکامِ من رفتار نکنند، ³¹اگر فرایضِ مرا زیرِ پا گذارند و اوامرِ مرا نگاه ندارند، ³²آنگاه سرکشیِ ایشان را با عصا تأدیب خواهم کرد و گناهِ ایشان را با تازیانه‌ها، ³³اما محبتِ پایدارِ خود را از داوود برنخواهم داشت، و به وفاداریِ خود خیانت نخواهم ورزید. ³⁴عهدِ خود را نقض نخواهم کرد و سخنی را که از لبانم برآمده تغییر نخواهم داد. ³⁵یک بار برای همیشه به قدّوسیتِ خود سوگند خورده‌ام؛ به داوود دروغ نخواهم گفت. ³⁶نسلِ او تا ابد پایدار خواهد ماند، و تختِ او همچون آفتاب در حضورِ من. ³⁷همچون ماه تا ابد استوار خواهد بود، شاهدی امین در افلاک.»

³⁸اما اکنون خوار شمرده و طرد کرده‌ای او را؛ و بر مسح‌شدهٔ خود پُر از غضب گشته‌ای. ³⁹عهدِ خود را با بنده‌ات باطل کرده‌ای؛ تاجِ او را در خاک بی‌حرمت ساخته‌ای. ⁴⁰همهٔ دیوارهایش را شکسته‌ای؛ قلعه‌هایش را ویران ساخته‌ای. ⁴¹همهٔ رهگذران او را غارت می‌کنند؛ او نزدِ همسایگانش مایهٔ ریشخند شده است. ⁴²دستِ راستِ دشمنانش را برافراشته‌ای؛ همهٔ دشمنانش را شادمان ساخته‌ای. ⁴³دَمِ شمشیرش را بازگردانیده‌ای و او را در نبرد پایدار نداشته‌ای. ⁴⁴به شکوهِ او پایان داده‌ای و تختش را بر زمین افکنده‌ای. ⁴⁵روزهای جوانی‌اش را کوتاه کرده‌ای؛ او را در شرمساری پیچیده‌ای.

⁴⁶تا به کی، ای پدر ما؟ آیا خود را تا ابد پنهان خواهی ساخت؟ تا به کی غضبِ تو همچون آتش خواهد سوخت؟ ⁴⁷به یاد آور که عمرِ من چه زودگذر است! برای چه بطالتی همهٔ آدمیان را آفریده‌ای! ⁴⁸کدام انسان زنده بماند و مرگ را هرگز نبیند؟ کیست که جانِ خود را از چنگِ گور برهاند؟

⁴⁹ای پدرِ متعال، محبتِ پایدارِ دیرینِ تو کجاست، که در وفاداریِ خود برای داوود سوگند خوردی؟ ⁵⁰ای پدرِ متعال، ریشخندی را که بر بندگانت انباشته شده به یاد آور، و اینکه چگونه اهانتِ همهٔ قوم‌های بسیار را در دلِ خود حمل می‌کنم، ⁵¹همان که دشمنانت با آن استهزا کرده‌اند، ای پدر ما، همان که با آن مسح‌شدهٔ تو را در هر قدم استهزا کرده‌اند.

⁵²متبارک باد پدر ما تا ابد! آمین و آمین.