مزامیر 89

89 ¹ محبتِ عهدِ پدر ما را تا ابد خواهم سرایید؛ وفاداری تو را به همهٔ نسل‌ها اعلام خواهم کرد. ² زیرا گفته‌ام: «محبتِ عهد برای آنکه تا ابد پایدار بماند بنا شده است؛ در آسمان‌ها وفاداری خود را استوار می‌سازی.»

³ «با برگزیدهٔ خود عهد بسته‌ام؛ برای داوود، بندهٔ خود، سوگند خورده‌ام: ⁴ ‹نسلِ تو را تا ابد استوار خواهم ساخت، و تختِ تو را برای همهٔ نسل‌ها بنا خواهم کرد.›» سِلاه

⁵ ای پدر ما، آسمان‌ها عجایبِ تو را می‌ستایند، و وفاداری تو را نیز، در مجمعِ مقدّسان. ⁶ زیرا در افلاک کیست که با پدر ما برابر شود؟ در میان موجوداتِ آسمانی کیست که مانند پدر ما باشد، ⁷ پدری که بسیار مَهیب است، در شورای مقدّسان، و از همهٔ کسانی که گِردِ او هستند، پرهیبت‌تر. ⁸ ای پدر ما، ای پدرِ لشکرهای آسمان، کیست که چون تو توانا باشد؟ وفاداری تو، تو را احاطه کرده است.

⁹ تو بر خروشِ دریا فرمان می‌رانی؛ چون موج‌هایش برخیزند، آنها را آرام می‌سازی. ¹⁰ تو رَهَب، آن هیولای دریا را، همچون لاشه‌ای کشته درهم شکستی؛ با بازوی نیرومندِ خود دشمنانت را پراکنده ساختی. ¹¹ آسمان‌ها از آنِ توست؛ زمین نیز از آنِ توست؛ جهان و هر آنچه آن را پُر می‌سازد — تو آنها را بنیاد نهادی. ¹² شمال و جنوب را تو آفریدی؛ تابور و حِرمون به نامِ تو شادمانه فریاد برمی‌آورند. ¹³ بازوی تو نیرومند است؛ دستِ تو قوی است؛ دستِ راستت برافراشته است.

¹⁴ عدالت و انصاف بنیادِ تختِ توست؛ محبتِ عهد و وفاداری پیشاپیشِ تو می‌روند. ¹⁵ خوشا به حالِ قومی که بانگِ شادمانی را می‌شناسند، ای پدر ما، آنان که راه می‌روند در نورِ رویِ تو. ¹⁶ در نامِ تو تمامِ روز شادی می‌کنند، و در عدالتِ تو سرافراز می‌گردند. ¹⁷ زیرا تو جلالِ نیرویِ ایشانی، و به لطفِ تو قدرتِ ما برافراشته می‌شود. ¹⁸ زیرا سپرِ ما از آنِ پدر ما است، و پادشاهِ ما از آنِ قدّوسِ اسرائیل — پدر ما.

¹⁹ آنگاه در رؤیایی سخن گفتی با وفادارانِ خود، و فرمودی: «به مردِ توانایی یاری بخشیدم؛ برگزیده‌ای را از میانِ قوم برافراشتم. ²⁰ داوود را یافتم، بندهٔ خود را؛ با روغنِ مقدّسِ خود او را مسح کردم، ²¹ تا دستِ من او را استوار نگاه دارد؛ بازوی من نیز او را نیرو بخشد. ²² هیچ دشمنی بر او چیره نخواهد شد، و هیچ شریری او را به زیر نخواهد افکند. ²³ دشمنانش را پیشِ رویش درهم خواهم شکست و آنان را که از او نفرت دارند فرو خواهم کوبید. ²⁴ وفاداری من و محبتِ عهدِ من با او خواهد بود، و در نامِ من قدرتِ او سرافراز خواهد شد. ²⁵ دستِ او را بر دریا خواهم نهاد و دستِ راستش را بر رودها. ²⁶ او مرا خواهد خواند: ‹تو پدرِ منی، خدای من، و صخرهٔ نجاتِ من.› ^a a v26 آن پسرِ داوود که پدر ما را «پدرِ من» می‌خواند، در عیسی، آن پسرِ برتر، به کمال می‌رسد، همان که این اعتراف را با هر کسی که به خانه می‌آورد، شریک می‌شود. ²⁷ و او را نخست‌زاده خواهم ساخت، برترینِ پادشاهانِ زمین. ²⁸ محبتِ وفادارِ خود را تا ابد برای او نگاه خواهم داشت، و عهدِ من برای او استوار خواهد ماند. ²⁹ نسلِ او را تا ابد استوار خواهم ساخت و تختِ او را تا زمانی که آسمان‌ها پایدارند.

³⁰ اگر فرزندانش شریعتِ مرا ترک کنند و بر طبقِ احکامِ من رفتار نکنند، ³¹ اگر فرایضِ مرا زیرِ پا گذارند و فرمان‌های مرا نگاه ندارند، ³² آنگاه تقصیرِ ایشان را با عصا تأدیب خواهم کرد و گناهشان را با تازیانه‌ها، ³³ اما محبتِ عهدِ خود را از داوود برنخواهم داشت، و به وفاداری خود خیانت نخواهم کرد. ³⁴ عهدِ خود را نقض نخواهم کرد و سخنی را که از لبانم برآمده، دگرگون نخواهم ساخت. ³⁵ یک بار برای همیشه به قدّوسیتِ خود سوگند خورده‌ام؛ به داوود دروغ نخواهم گفت. ³⁶ نسلِ او تا ابد پایدار خواهد ماند، و تختِ او همچون خورشید در برابرِ من. ³⁷ همچون ماه تا ابد استوار خواهد شد، شاهدی وفادار در افلاک.» سِلاه

³⁸ اما اکنون او را خوار شمرده و طرد کرده‌ای؛ بر مسح‌شدهٔ خود پر از خشم گشته‌ای. ³⁹ عهد را با بندهٔ خود رد کرده‌ای؛ تاجِ او را در خاک بی‌حرمت ساخته‌ای. ⁴⁰ همهٔ دیوارهایش را شکسته‌ای؛ دژهایش را ویران ساخته‌ای. ⁴¹ هر که می‌گذرد او را غارت می‌کند؛ او مایهٔ تمسخرِ همسایگانش گشته است. ⁴² دستِ راستِ دشمنانش را برافراشته‌ای؛ همهٔ خصمانش را شادمان ساخته‌ای. ⁴³ دَمِ شمشیرش را بازگردانده‌ای و او را در نبرد استوار نساخته‌ای. ⁴⁴ شکوهِ او را پایان داده‌ای و تختش را بر زمین افکنده‌ای. ⁴⁵ روزهای جوانی‌اش را کوتاه کرده‌ای؛ او را در شرمساری پیچیده‌ای. سِلاه

⁴⁶ تا به کی، ای پدر ما؟ آیا خود را تا ابد پنهان خواهی ساخت؟ تا به کی خشمِ تو همچون آتش خواهد سوخت؟ ⁴⁷ به یاد آور که عمرِ من چه زودگذر است! برای چه بطالتی همهٔ آدمیان را آفریده‌ای! ⁴⁸ کدام انسان می‌تواند زنده بماند و هرگز مرگ را نبیند؟ کیست که بتواند خویشتن را از چنگِ گور برهاند؟ سِلاه

⁴⁹ ای پدرِ متعال، محبتِ عهدِ دیرینِ تو کجاست، که در وفاداری خود برای داوود سوگند خوردی؟ ⁵⁰ ای پدرِ متعال، به یاد آور تمسخری را که بر بندگانت انباشته شده، و اینکه چگونه اهانتِ همهٔ قوم‌های بسیار را در دلِ خود حمل می‌کنم، ⁵¹ همان اهانتی که دشمنانت با آن استهزا کرده‌اند، ای پدر ما، همان که با آن مسح‌شدهٔ تو را در هر گام استهزا کرده‌اند.

⁵² متبارک باد پدر ما تا ابد! آمین و آمین.