موسی نزد پدرِ سرمدی دعا می‌کند
دعای موسی، مردِ پدرِ ما.
موسی زندگی انسان را در کنار پدر جاودانه‌اش می‌نهد: هزار سال همچون پاسی از شب گذشته می‌گذرد، و مردم مانند علف صبحگاهی رُفته می‌شوند. او روزهای بیشتر نمی‌طلبد، بلکه فهمی برای شمردن آنها، و شادی‌ای هم‌اندازهٔ سال‌های سختی.
90 1ای پدرِ متعال، تو در همهٔ نسل‌ها مسکنِ ما بوده‌ای. 2پیش از آنکه کوه‌ها زاده شوند، یا زمین و جهان را پدید آوری، از ازل تا به ابد تو پدرِ ما هستی.
3تو انسان را به خاک بازمی‌گردانی و می‌گویی: «ای فرزندانِ آدمیان، بازگردید.»
4زیرا هزار سال در نظرِ تو همچون روزی است که گذشته، یا همچون پاسی در شب. 5تو آنان را همچون سیل می‌روبی؛ ایشان همچون رؤیایند، مانند علفی که بامدادان می‌روید، 6بامدادان می‌شکفد و می‌روید؛ شامگاهان پژمرده و خشک می‌شود.
7زیرا از خشمِ تو تباه می‌شویم؛ و از غضبِ تو پریشان می‌گردیم. 8تو خطاهای ما را در برابرِ خود نهاده‌ای، و گناهانِ پنهانِ ما را در نورِ حضورت. 9زیرا همهٔ روزهای ما در غضبِ تو سپری می‌شود؛ و سال‌های خود را همچون آهی به پایان می‌رسانیم. 10عمرِ ما هفتاد سال است، و اگر توان باقی مانَد، هشتاد سال؛ اما جز رنج و محنت چیزی به بار نمی‌آورند—به‌شتاب می‌گذرند و ما پرواز می‌کنیم. 11کیست که قدرتِ خشمِ تو را بداند؟ غضبِ تو به‌اندازهٔ ترسی است که سزاوارِ آنی. 12ما را تعلیم ده تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی حکیم به دست آوریم.
13بازگرد، ای پدرِ ما! تا به کی؟ بر خدمتگزارانت شفقت فرما. 14بامدادان ما را از محبتِ عهدِ خویش سیر گردان، تا از شادی سرود بخوانیم و همهٔ روزهای خود شادمان باشیم. 15ما را شادمان گردان، به‌اندازهٔ روزهایی که رنجورمان ساختی، و به‌اندازهٔ سال‌هایی که سختی دیدیم. 16بگذار خدمتگزارانت کارِ تو را ببینند، و فرزندانشان شکوهِ تو را.
17لطفِ پدرِ متعال بر ما باد؛ و عملِ دست‌های ما را برایمان استوار گردان—آری، عملِ دست‌های ما را استوار ساز.
