مزامیر 91

91 ¹هر که در پناهگاهِ متعال ساکن شود، در سایهٔ قادرِ مطلق آرام خواهد یافت.

²دربارهٔ پدرم خواهم گفت: «او پناه و دژِ من است، پدرم، که بر او توکل دارم.»

³به‌یقین او تو را از دامِ صیّاد و از بیماریِ کُشنده خواهد رهانید. ⁴تو را با پَرهای خود خواهد پوشانید، و در زیرِ بال‌هایش پناه خواهی یافت؛ وفاداریِ او سپر و باروی توست. ⁵از وحشتِ شب نخواهی ترسید، و نه از تیری که در روز می‌پرد، ⁶و نه از بیماری‌ای که در تاریکی می‌خزد، و نه از بلایی که در نیمروز ویران می‌کند. ⁷هزار تن در کنارت بیفتند، و ده‌هزار تن به دستِ راستت، اما به تو نزدیک نخواهد شد. ⁸تنها با چشمانِ خود خواهی نگریست و سزای شریران را خواهی دید.

⁹زیرا تو پدرم را پناهِ خود ساخته‌ای—متعال را مسکنِ خویش، ¹⁰هیچ بلایی بر تو نخواهد رسید، و هیچ آفتی به خیمهٔ تو نزدیک نخواهد شد. ¹¹زیرا او فرشتگانِ خود را دربارهٔ تو فرمان خواهد داد، تا در تمامیِ راه‌هایت تو را نگاه دارند. ^a a v11 آنگاه که وسوسه‌گر عیسی را در بیابان به چالش کشید، همین آیه را به زبان آورد — و وعدهٔ حفاظتِ پدر را به تحریکی برای آزمودن او تحریف کرد. اما عیسی، پسرِ حقیقی، بی‌آنکه پدرش را بیازماید، بر او توکل کرد. ¹²تو را بر دست‌های خود بلند خواهند کرد، مبادا پایت به سنگی بخورد. ¹³بر شیر و مارِ کبری گام خواهی نهاد؛ شیرِ جوان و مار را زیرِ پا لگدمال خواهی کرد.

¹⁴«چون او با محبت به من چنگ می‌زند، او را خواهم رهانید؛ او را سرافراز خواهم ساخت، زیرا نامِ مرا می‌شناسد. ¹⁵مرا خواهد خواند، و من او را پاسخ خواهم داد؛ در تنگی با او خواهم بود؛ او را خواهم رهانید و او را حرمت خواهم نهاد. ¹⁶او را به عمرِ دراز سیر خواهم کرد و نجاتِ خود را به او نشان خواهم داد.»