مزامیر 92

92 ¹نیکوست که پدر ما را سپاس گوییم، و نامِ تو را، ای متعال، با سرود بستاییم، ²تا بامدادان محبتِ عهدِ تو را اعلام کنیم، و در طولِ شب‌ها وفاداری تو را، ³با عودِ ده‌تار و با چنگ، با نغمهٔ بربط. ⁴زیرا ای پدر ما، تو مرا با کارِ خود شادمان ساخته‌ای؛ به‌خاطرِ کارهای دستانت از شادی سرود می‌خوانم. ⁵ای پدر ما، کارهای تو چه عظیم است! اندیشه‌های تو بس ژرف است! ⁶مردِ بی‌خرد این را نمی‌داند، و نادان این را درنمی‌یابد:

⁷هرچند شریران چون علف می‌رویند و همهٔ بدکاران کامیاب می‌شوند، امّا سرنوشتشان نابودیِ ابدی است. ⁸امّا تو ای پدر ما، تا ابد متعال هستی. ⁹زیرا اینک دشمنانت، ای پدر ما، اینک دشمنانت هلاک خواهند شد؛ همهٔ بدکاران پراکنده خواهند گشت. ¹⁰امّا تو شاخِ مرا بلند برافراشته‌ای، همچونِ گاوِ وحشی؛ من با روغنِ تازه مسح شده‌ام. ¹¹چشمانم بر دشمنانِ کمین‌گرفتهٔ من نگریسته است؛ گوش‌هایم سرنوشتِ شریرانی را که بر من برمی‌خیزند، شنیده است. ¹²پارسایان چون درختِ خرما شکوفا می‌شوند؛ و چون سروِ لبنان بالنده می‌گردند. ¹³کاشته‌شده در خانهٔ پدر ما، در صحن‌های پدر ما شکوفا می‌شوند. ¹⁴آنان همچنان میوه می‌آورند در پیری نیز؛ شاداب و سرسبز می‌مانند، ¹⁵تا اعلام کنند که پدر ما راست‌کردار است؛ او صخرهٔ من است، و در او هیچ بی‌عدالتی نیست.