Asih nu Teguh, Dikawihkeun Salalanggengna

Hiji masmur hikmah ti Etan urang Ezrah.

Satengah jabur ngulang deui sumpah Rama urang ka Daud — tahta lir panonpoé, kanyaah anu moal dibatalkeun ku hukuman. Tuluy taneuh ambles: makuta ngagolér dina lebu, témbok-témbok rubuh. Nu nyanyi nyekel jangji jeung karuksakan babarengan sarta nanya, nepi ka iraha.

Pasal 89.

Abdi rek ngawihkeun asih perjangjian Rama urang salalanggengna; abdi rek ngembarkeun kasatiaan Ama ka sakabeh turunan. Karana abdi parantos nyarios, “Asih perjangjian teh diadegkeun supaya tetep salalanggengna; di sawarga Ama netepkeun kasatiaan Ama.

Kami geus nyieun perjangjian jeung jalma pilihan Kami; Kami geus sumpah ka Daud abdi Kami: ‘Kami bakal netepkeun turunan maneh salalanggengna, sarta ngadegkeun tahta maneh pikeun sakabeh turunan.’”

Sawarga muji kaelokan-kaelokan Ama, nun Ama, sarta kasatiaan Ama oge, di sakumpulan jalma-jalma suci. Karana saha di langit nu bisa dibandingkeun jeung Rama urang? Saha di antara mahluk-mahluk sawarga nu sarupa jeung Rama urang, Rama nu kacida dipikasieunna di majelis jalma-jalma suci, sarta pikagimireun ngungkulan sakabeh nu aya di sakurilingna-Na? Nun Rama Pangawasa balad sawarga, saha nu gagah kawas Ama? Kasatiaan Ama ngurilingan Ama.

Ama ngawasaan ngagaludrana laut; waktu ombakna ngagulung, ku Ama ditingtrimkeun. Ama geus ngaremukkeun Rahab, mahluk laut, kawas bugang nu geus paeh; ku panangan Ama nu gagah, musuh-musuh Ama ku Ama dipabalencarkeun. Sawarga kagungan Ama; bumi oge kagungan Ama; jagat jeung sagala eusina—Ama nu ngadegkeunana. Kaler jeung kidul—Ama nu nyiptakeunana; Gunung Tabor jeung Gunung Hermon surak bakating ku bungah ku jenengan Ama. Panangan Ama gagah; leungeun Ama kuat; panangan tengen Ama diangkat luhur.

Kaadilan jeung kayaktian jadi dadasar tahta Ama; asih perjangjian jeung kasatiaan ngaheulaan Ama. Bagja jalma-jalma nu nyaho kana surak kabungah, nu lumampah, nun Ama, dina caang pameunteu Ama. Dina jenengan Ama maranehna bungah sapoe jeput, sarta dina kaadilan Ama maranehna diangkat luhur. Karana Ama teh kamulyaan kakuatan maranehna, sarta ku kurnia Ama kakawasaan kami diangkat luhur. Karana kepeng kami kagungan Rama urang, raja kami kagungan Nu Maha Suci di Israil—Rama urang.

Harita Ama ngandika dina hiji titingalan ka abdi-abdi Ama nu satia, saur-Na: “Kami geus maparin pitulung ka jalma nu gagah; Kami geus ngangkat jalma pilihan ti antara rahayat. Kami geus manggihan Daud, abdi Kami; ku minyak suci Kami, manehna geus diurapan ku Kami, supaya leungeun Kami ngagateungan manehna; panangan Kami oge bakal nguatkeun manehna. Moal aya musuh nu bisa ngaakalan manehna, sarta moal aya jalma jahat nu bisa ngarobohkeun manehna. Kami bakal ngaremukkeun musuh-musuhna di hareupeun manehna sarta neunggel nu mikaijid ka manehna. Kasatiaan Kami jeung asih perjangjian Kami bakal nyarengan manehna, sarta dina jenengan Kami kakawasaan manehna bakal diluhurkeun. Kami bakal neundeun leungeunna dina laut sarta panangan tengenna dina walungan-walungan. Manehna bakal sasambat ka Kami, ‘Ama teh Ama abdi, Allah abdi, sarta Gunung Cadas kasalametan abdi.’ ^a Sarta Kami bakal ngajadikeun manehna cikal, nu pangluhurna di antara raja-raja di bumi. Asih satia Kami bakal tetep pikeun manehna salalanggengna, sarta perjangjian Kami bakal teguh pikeun manehna. Kami bakal netepkeun turunanana salalanggengna sarta tahtana salila sawarga aya keneh.

Lamun anak-anakna naringgalkeun hukum Kami sarta henteu lumampah nurutkeun katangtuan Kami, lamun maranehna ngarempak aturan Kami sarta henteu nyekel parentah Kami, mangka Kami bakal ngahukum pamberontakanana ku teuteug sarta dosana ku pecut, tapi asih perjangjian Kami moal dicabut ti Daud, sarta Kami moal ngahianat kasatiaan Kami. Kami moal ngarempak perjangjian Kami atawa ngarobah pangandika nu geus kaucap ku lambey Kami. Sakali pikeun salilana Kami geus sumpah demi kasucian Kami; Kami moal ngabohong ka Daud. Turunanana bakal langgeng salalanggengna, tahtana kawas panonpoe di payuneun Kami. Kawas bulan, eta bakal ditetepkeun salalanggengna, hiji saksi nu satia di langit.”

Tapi ayeuna Ama geus nolak sarta miceun manehna; Ama geus bendu kacida ka jalma urapan Ama. Ama geus ngabatalkeun perjangjian jeung abdi Ama; Ama geus ngarurujit makuta manehna dina lebu. Ama geus ngaruksak sakabeh bentengna; kuta-kutana ku Ama dijadikeun ruruntuhan. Sakabeh nu ngaliwat ngarampog manehna; manehna geus jadi pamoyokan tatanggana. Ama geus ngaluhurkeun panangan tengen musuh-musuhna; sakabeh musuhna ku Ama dijadikeun bungah. Ama geus mulangkeun seukeutna pedangna sarta henteu nulungan manehna supaya tetep ngadeg dina perang. Ama geus nungtungan kamulyaanana sarta ngalungkeun tahtana kana taneuh. Ama geus nyingkahkeun poe-poe kaongkoranana; manehna ku Ama dibulen ku kaera.

Sabaraha lila deui, nun Ama? Naha Ama bakal nyumputkeun salira salalanggengna? Sabaraha lila deui bebendu Ama bakal hurung kawas seuneu? Mugi emut sakumaha sakedapna hirup abdi! Pikeun kasiaan naon Ama nyiptakeun sakabeh manusa! Manusa mana nu bisa hirup tur teu kungsi ningali maot? Saha nu bisa nyalametkeun dirina tina genggeman kubur?

Nun Rama nu Maha Kawasa, di mana asih perjangjian Ama nu baheula, nu disumpahkeun ku Ama ka Daud dina kasatiaan Ama? Mugi emut, nun Rama nu Maha Kawasa, kana pamoyokan nu ditimpakeun ka abdi-abdi Ama, kumaha abdi nanggung dina hate hinaan ti sakabeh bangsa nu loba, nu ku eta musuh-musuh Ama ngahina, nun Ama, nu ku eta maranehna ngahina ka jalma urapan Ama dina saban lengkah.

Mugi Rama urang dipuji salalanggengna! Amin sareng Amin.