Efa vita pirinty
Boky

Famindrampo, Atao Hira Mandrakizay

Salamo fahendrena nataon’i Etana Ezrahita.

Ny phaoifany salamo dia mamerina ny fianianan'i Rayntsika tamin'i Davida — seza fanjakana toy ny masoandro, fitiavana izay tsy ho foanan'ny famaizana. Avy eo dia very ny tany: eo amin'ny vovoka ny satroboninahitra, rava ny rindrina. Mitazona ny fampanantenana sy ny fahaverezana miaraka ny mpihira ary manontany hoe hafiriana.

Miteny Raintsika ao amin’ireo andininy 3–4, 19–37

Toko 89.

Hihira ny famindrampon’i Rainay mandrakizay aho; hanambara ny fahatokianao amin’ny taranaka rehetra. Fa hoy aho: «Naorina hitoetra mandrakizay ny famindrampo; any amin’ny lanitra no ananganao ny fahatokianao.

Nanao fanekena tamin’ny voafidiko aho; nianiana tamin’i Davida mpanompoko aho: “Hanorina ny taranakao mandrakizay Aho, ary hanangana ny seza fiandriananao amin’ny taranaka rehetra.”»

Derain’ny lanitra ny fahagaganao, Rainay ô, ary ny fahatokianao koa, ao amin’ny fiangonan’ny masina. Fa iza any amin’ny avo no azo oharina amin’i Rainay? Iza amin’ny zavaboary any an-danitra no tahaka an’i Rainay, Ray atahorana indrindra ao amin’ny filan’ny masina, ary mahatahotra mihoatra noho izay rehetra manodidina Azy? Ray ô, Rain’ny tafik’ny lanitra, iza no mahery tahaka Anao? Manodidina Anao ny fahatokianao.

Mifehy ny fisafoanan’ny ranomasina Ianao; rehefa mitsangana ny onjany, dia mampitony azy Ianao. Nanorotoro an’i Rahaba, ilay biby goavana any amin’ny ranomasina, tahaka ny faty novonoina Ianao; nampielezinao ny fahavalonao tamin’ny sandrinao mahery. Anao ny lanitra; Anao koa ny tany; ny tontolo sy izay rehetra mameno azy—Ianao no nanorina azy. Ny avaratra sy ny atsimo—Ianao no nahary azy; i Tabora sy i Hermona dia mihoby amin’ny anaranao. Mahery ny sandrinao; matanjaka ny tananao; ambony ny tanan-kananao.

Ny fahamarinana sy ny rariny no fanorenan’ny seza fiandriananao; ny famindrampo sy ny fahatokiana no mandroso eo anoloanao. Sambatra ny olona mahalala ny fihobiana, izay mandeha, Rainay ô, amin’ny mazava avy amin’ny tavanao. Mifaly amin’ny anaranao izy mandritra ny andro manontolo, ary asandratra amin’ny fahamarinanao. Fa Ianao no voninahitry ny heriny, ary noho ny fankasitrahanao no hisandratra ny herinay. Fa an’i Rainay ny ampingay, ny mpanjakanay an’ilay Masin’ny Israely—Rainay.

Dia niteny tamin’ny fahitana tamin’ny olonao mahatoky Ianao hoe: «Nanome fanampiana ho an’ny mahery Aho; nanandratra voafidy avy amin’ny vahoaka Aho. Hitako i Davida mpanompoko; nosorotako tamin’ny menako masina izy, mba hanohana azy mafy ny tanako; hampahery azy koa ny sandriko. Tsy hisy fahavalo hamitaka azy, ary tsy hisy ratsy fanahy hampietry azy. Hotorotoroiko eo anoloany ny fahavalony, ary hamely ireo mankahala azy Aho. Hiaraka aminy ny fahatokiako sy ny famindrampoko, ary amin’ny anarako no hasandratra ny heriny. Hapetrako amin’ny ranomasina ny tanany, ary amin’ny ony ny tanan-kananany. Hiantso Ahy izy hoe: “Ianao no Raiko, Andriamanitro sy Vatolampin’ny famonjeko.” a a v26 Tanteraka ao amin’i Jesosy ilay zanak’i Davida izay miantso an’i Raintsika hoe «Raiko»; Izy no Zanaka lehibe kokoa, izay mizara izany fanambarana izany amin’izay rehetra entiny hody. Ary hataoko ho lahimatoa izy, ho ambony indrindra amin’ny mpanjakan’ny tany. Hotandremako ho azy mandrakizay ny famindrampoko, ary ho tsy mihozongozona ho azy ny fanekeko. Hanorina ny taranany mandrakizay Aho, ary ny seza fiandrianany raha mbola maharitra ny lanitra.

Raha mahafoy ny lalàko ny zanany, ary tsy mandeha araka ny fitsarako, raha mandika ny fitsipiko izy, ary tsy mitandrina ny didiko, dia hampianariko amin’ny tsorakazo ny fikomiany, ary amin’ny kapoka ny fahotany, nefa tsy hesoriko amin’i Davida ny famindrampoko, ary tsy hivadika amin’ny fahatokiako Aho. Tsy handika ny fanekeko Aho, na hanova ny teny nivoaka avy tamin’ny molotro. Indray mandeha ho mandrakizay no nianianako tamin’ny fahamasinako; tsy handainga tamin’i Davida Aho. Hitoetra mandrakizay ny taranany, ary ny seza fiandrianany tahaka ny masoandro eo anatrehako. Hapetraka mandrakizay tahaka ny volana izy, vavolombelona mahatoky any amin’ny lanitra.»

Nefa ankehitriny dia nandà sy nanary azy Ianao; tezitra be tamin’ny voahosotrao Ianao. Nanala ny fanekena tamin’ny mpanomponao Ianao; nandoto ny satroboninahiny tamin’ny vovoka Ianao. Nandrava ny manda rehetra nisy taminy Ianao; nataonao rava ny tanàna mimanda azy. Mpandalo rehetra no mandroba azy; efa tonga fanesoana ho an’ny mpifanolo-bainy izy. Nasandratrao ny tanana ankavanan’ny mpanohitra azy; nampifalinao ny fahavalony rehetra. Nampiverenao ny lelan’ny sabany, ary tsy nanampy azy hijoro mafy tamin’ny ady Ianao. Nampitsaharanao ny voninahiny, ary narianao tamin’ny tany ny seza fiandrianany. Nohafohezinao ny andron’ny fahatanorany; nofonosinao tamin’ny henatra izy.

Mandra-pahoviana, Rainay ô? Hiafina mandrakizay va Ianao? Mandra-pahoviana no handoro tahaka ny afo ny fahatezeranao? Tsarovy ny hafohezan’ny fiainako! Fa hoatrinona ny fahafoanana no nanaovanao ny olona rehetra! Iza no olona velona ka tsy hahita fahafatesana? Iza no mahavonjy ny ainy amin’ny fahefan’ny fasana?

Ray Tompo ô, aiza ny famindrampo taloha nananao, izay nianianao tamin’i Davida tamin’ny fahatokianao? Tsarovy, Ray Tompo ô, ny fanesoana ny mpanomponao, ary ny fanevatevan’ny firenena maro rehetra izay entiko ao am-poko, izay nanevatevan’ny fahavalonao, Rainay ô, izay nanevatevany ny voahosotrao isaky ny dingana.

Hotahina i Rainay mandrakizay! Amena sy Amena.