مزامیر 88

88 ¹ای پدرِ نجاتِ من، روز فریاد برمی‌آورم، و شب در حضورِ تو می‌گریم. ²دعایم به حضورِ تو برسد؛ گوشِ خود را به فریادم فرا ده. ³زیرا جانم از رنج‌ها پُر است، و زندگی‌ام به گور نزدیک می‌شود. ⁴در شمارِ آنان که به هاویه فرومی‌روند به‌حساب آمده‌ام؛ همچون مردی بی‌رمق گشته‌ام. ⁵در میانِ مردگان رها گشته، همچون کشتگانی که در گور خفته‌اند، آنان که دیگر ایشان را به یاد نمی‌آوری، زیرا از دستِ تو منقطع گشته‌اند. ⁶تو مرا در ژرفایِ هاویه نهاده‌ای، در تاریکی‌ها، در اعماق. ⁷غضبِ تو بر من سنگینی می‌کند، و با همهٔ امواجِ خود مرا فرومی‌پوشانی.

⁸آشنایانم را از من دور کرده‌ای؛ مرا نزدِ ایشان مایهٔ نفرت ساخته‌ای. چنان محبوسم که نمی‌توانم بگریزم؛ ⁹چشمم از غم تار می‌گردد. هر روز تو را می‌خوانم، ای پدرم؛ دست‌هایم را به‌سویِ تو می‌گشایم. ¹⁰آیا برای مردگان کارهای عجیب می‌کنی؟ آیا درگذشتگان برمی‌خیزند تا تو را بستایند؟

¹¹آیا محبتِ عهدِ تو در گور بیان می‌شود، و وفاداری‌ات در هلاکت؟ ^a a v11 اَبَدّون: واژه‌ای عبری به معنای «هلاکت»، نامی برای ژرف‌ترین جایگاهِ مردگان. ¹²آیا کارهای عجیبِ تو در تاریکی شناخته می‌شود، یا عدالتت در سرزمینِ فراموشی؟ ¹³اما من نزدِ تو برای یاری فریاد برمی‌آورم، ای پدرم؛ بامدادان دعایم به حضورت می‌رسد. ¹⁴ای پدرم، چرا جان مرا رد می‌کنی؟ چرا رویِ خود را از من پنهان می‌سازی؟ ¹⁵رنجدیده و به مرگ نزدیک، از جوانی‌ام، وحشت‌های تو را متحمل شده‌ام؛ درمانده‌ام. ¹⁶خشمِ سوزانِ تو بر من گذشته است؛ یورش‌های هولناکت مرا نابود می‌کند. ¹⁷همچون سیل، تمامِ روز مرا احاطه می‌کنند؛ همگی بر من فرومی‌آیند. ¹⁸یار و دوست را از من دور کرده‌ای؛ آشنایانم در تاریکی‌اند.