Ο Μωυσής προσεύχεται στον αιώνιο Πατέρα

Προσευχή του Μωυσή, του ανθρώπου του Πατέρα μας.

Ο Μωυσής βάζει μια ανθρώπινη ζωή δίπλα στον αιώνιο Πατέρα του: χίλια χρόνια περνούν σαν τη χθεσινή νυχτερινή φυλακή, και οι άνθρωποι σαρώνονται σαν το πρωινό χορτάρι. Δεν ζητά περισσότερες ημέρες αλλά τη σύνεση να τις μετρά, και χαρά ανάλογη με τα χρόνια της θλίψης.

Κεφάλαιο 90.

Κυρίαρχε Πατέρα, εσύ υπήρξες η κατοικία μας από γενιά σε γενιά. Προτού γεννηθούν τα βουνά, ή προτού φέρεις στον κόσμο τη γη και την οικουμένη, από αιώνα σε αιώνα εσύ είσαι ο Πατέρας μας.

Εσύ κάνεις τους ανθρώπους να γυρίσουν στο χώμα, λέγοντας: «Γυρίστε πίσω, παιδιά των ανθρώπων».

Γιατί χίλια χρόνια μπροστά σου είναι σαν μια μέρα που κιόλας πέρασε, σαν μια βάρδια μέσα στη νύχτα. Τους σαρώνεις σαν πλημμύρα· είναι σαν όνειρο, σαν το χορτάρι που φυτρώνει το πρωί, το πρωί ανθίζει και φυτρώνει· το βράδυ μαραίνεται και ξεραίνεται.

Γιατί μας αφανίζει ο θυμός σου· από την οργή σου είμαστε ταραγμένοι. Έβαλες τις ανομίες μας μπροστά σου, τις κρυφές μας αμαρτίες στο φως της παρουσίας σου. Γιατί όλες οι μέρες μας περνούν κάτω από την οργή σου· τελειώνουμε τα χρόνια μας σαν αναστεναγμός. Ζούμε εβδομήντα χρόνια, ή ογδόντα αν αντέχουν οι δυνάμεις μας· κι όμως δεν φέρνουν παρά μόχθο και βάσανα—περνούν γρήγορα, κι εμείς πετάμε μακριά. Ποιος γνωρίζει τη δύναμη του θυμού σου; Η οργή σου είναι τόσο μεγάλη όσο ο φόβος που σου οφείλεται. Μάθε μας να μετράμε τις μέρες μας, για να αποκτήσουμε καρδιά γεμάτη σοφία.

Γύρισε πίσω, Πατέρα μας! Ως πότε; Σπλαχνίσου τους δούλους σου. Χόρτασέ μας το πρωί με την πιστή σου αγάπη, για να τραγουδάμε από χαρά και να είμαστε χαρούμενοι όλες τις μέρες μας. Κάνε μας να χαρούμε για όσες μέρες μας ταλαιπώρησες, για όσα χρόνια είδαμε βάσανα. Ας δουν οι δούλοι σου το έργο σου, κι ας δουν τα παιδιά τους τη λαμπρότητά σου.

Ας είναι η εύνοια του Κυρίαρχου Πατέρα πάνω μας· στερέωσε για μας το έργο των χεριών μας—ναι, στερέωσε το έργο των χεριών μας.