ਜ਼ਬੂਰ 90

90 ¹ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀਓਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਸਾਡਾ ਟਿਕਾਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ²ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਦਾ ਤੋਂ ਸਦਾ ਤੀਕ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।

³ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬੱਚਿਓ, ਮੁੜ ਆਓ।”

⁴ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਦਿਨ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ⁵ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਓਹ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ⁶ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਵਧਦਾ-ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਮਲਾ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

⁷ਕਿਉਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਹਿਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ⁸ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਬਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਗੁਪਤ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਮੁਖ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ। ⁹ਕਿਉਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕਹਿਰ ਹੇਠ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਹਾਉਕੇ ਵਾਂਗ ਮੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ¹⁰ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਸੱਤਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅੱਸੀ; ਫੇਰ ਵੀ ਓਹ ਕੇਵਲ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਓਹ ਛੇਤੀ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ¹¹ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਕਹਿਰ ਓਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਭੈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ¹²ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗਿਣਨਾ ਸਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬੁੱਧ ਵਾਲਾ ਮਨ ਪਾ ਸਕੀਏ।

¹³ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮੁੜ ਆ! ਕਦ ਤੀਕ? ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਖਾਹ। ¹⁴ਸਵੇਰੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਅਨੰਦ ਮਨਾਈਏ। ¹⁵ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਓਨੇ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦੇਹ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਅਸੀਂ ਬਿਪਤਾ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਓਨੇ ਵਰ੍ਹੇ। ¹⁶ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵੇਖਣ।

¹⁷ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਥਿਰ ਕਰ—ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ।