स्तोत्रसंहिता 90

90 ¹ हे सार्वभौम पित्या, तूच आमचे निवासस्थान राहिला आहेस पिढ्यानपिढ्या. ² पर्वत जन्मण्यापूर्वी, किंवा तू पृथ्वी व जग निर्माण करण्यापूर्वी, अनादिकालापासून अनंतकाळापर्यंत तूच आमचा पिता आहेस.

³ तू माणसांना पुन्हा मातीकडे वळवतोस, आणि म्हणतोस, “परत या, हे मानवपुत्रांनो.”

⁴ कारण हजार वर्षे तुझ्या दृष्टीने सरून गेलेल्या एका दिवसासारखी, रात्रीच्या एका प्रहरासारखी आहेत. ⁵ तू त्यांना पुरासारखे वाहून नेतोस; ते स्वप्नासारखे आहेत, सकाळी उगवणाऱ्या गवतासारखे आहेत— ⁶ सकाळी ते बहरते व उगवते; संध्याकाळी ते कोमेजते व सुकून जाते.

⁷ कारण तुझ्या रागाने आम्ही भस्म होतो; तुझ्या क्रोधाने आम्ही घाबरून जातो. ⁸ तू आमचे अपराध आपल्यासमोर ठेवले आहेस, आमची गुप्त पापे तुझ्या सान्निध्याच्या प्रकाशात ठेवली आहेस. ⁹ कारण आमचे सर्व दिवस तुझ्या क्रोधाखाली निघून जातात; आम्ही आमची वर्षे एका उसाशासारखी संपवतो. ¹⁰ आमचे आयुष्य सत्तर वर्षांचे असते, आणि जर बळ टिकले तर ऐंशी वर्षांचे; तरी त्यांत कष्ट व दुःखाशिवाय काही नसते—ती झटकन निघून जातात, आणि आम्ही उडून जातो. ¹¹ तुझ्या रागाचे सामर्थ्य कोण जाणतो? तुला योग्य असलेल्या भयाइतकाच तुझा क्रोध महान आहे. ¹² आमचे दिवस मोजण्यास आम्हांला शिकव, म्हणजे आम्हांला ज्ञानी अंतःकरण प्राप्त होईल.

¹³ हे आमच्या पित्या, परत ये! किती वेळ? आपल्या सेवकांवर कळवळा कर. ¹⁴ सकाळीच तुझ्या प्रेमदयेने आम्हांला तृप्त कर, म्हणजे आम्ही आनंदाने गाऊ व आमच्या सर्व दिवसांत आनंदित राहू. ¹⁵ जितके दिवस तू आम्हांला दुःख दिलेस तितके आम्हांला आनंदित कर, आणि जितकी वर्षे आम्ही संकट पाहिले तितकी. ¹⁶ तुझ्या सेवकांना तुझे कार्य दिसू दे, आणि त्यांच्या मुलांना तुझे वैभव दिसू दे.

¹⁷ सार्वभौम पित्याची कृपा आमच्यावर असो; आमच्या हातांचे काम आमच्यासाठी स्थिर कर—होय, आमच्या हातांचे काम स्थिर कर.