Muso abadiy Otaga ibodat qiladi

Otamizning odami Musoning duosi.

Muso inson umrini abadiy Otasining yoniga qo'yadi: ming yil kechagi tungi qorovullikdek o'tib ketadi, odamlar esa ertalabki o'tdek supurib ketiladi. U ko'proq kun so'ramaydi, balki ularni sanashga aql va kulfat yillariga teng keladigan shodlik so'raydi.

90-bob.

Ey Hukmron Ota, Sen barcha avlodlar davomida bizning boshpanamiz boʻlib kelgansan. Togʻlar tugʻilishdan avval, Sen yeru olamni vujudga keltirishingdan oldin, azaldan abadgacha Sen bizning Otamizsan.

Sen insonlarni tuproqqa qaytarasan, “Qaytinglar, odam bolalari”, deb aytasan.

Zero, Sening nazaringda ming yil oʻtib ketgan bir kunday, tundagi bir qorovullik kabidir. Sen ularni sel kabi supurib ketasan; ular tushga oʻxshaydi, ertalab unib chiqadigan oʻtday, ertalab u gullab-yashnab unib chiqadi; kechga borib soʻlib, qurib qoladi.

Chunki biz Sening gʻazabingdan nobud boʻlamiz; qahringdan dahshatga tushamiz. Sen bizning qabihliklarimizni Oʻz oldingga qoʻygansan, yashirin gunohlarimizni huzuringning nurida. Zero, barcha kunlarimiz Sening qahring ostida oʻtib ketadi; yillarimizni bir xoʻrsinishday yakunlaymiz. Biz yetmish yil yashaymiz, kuchimiz yetsa, sakson yil; biroq ular mashaqqat va gʻamdan boshqa narsa keltirmaydi—ular tez oʻtib ketadi, biz esa uchib ketamiz. Sening gʻazabingning qudratini kim biladi? Qahring Senga munosib boʻlgan qoʻrquv kabi buyukdir. Kunlarimizni sanashni bizga oʻrgatgin, toki donolik yuragiga ega boʻlaylik.

Qaytgin, ey Otamiz! Qachongacha? Qullaringga rahm qilgin. Ertalab bizni sodiq sevging bilan qondirgin, toki butun umrimiz boʻyi quvonib qoʻshiq aytaylik va shod boʻlaylik. Bizni azoblagan kunlaring qancha boʻlsa, shuncha kun bizni shod qilgin, gʻam koʻrgan yillarimiz qancha boʻlsa, shuncha yil. Qullaring Sening ishingni koʻrsin, farzandlari esa Sening ulugʻvorligingni koʻrsin.

Hukmron Otaning marhamati bizning ustimizda boʻlsin; qoʻllarimiz ishini biz uchun mustahkamlagin—ha, qoʻllarimiz ishini mustahkamlagin.