Moses bid tot die ewige Vader

’n Gebed van Moses, die man van ons Vader.

Moses stel 'n mens se lewe langs sy ewige Vader: duisend jaar gaan verby soos gisteraand se nagwaak, en mense word weggevee soos oggendgras. Hy vra nie vir meer dae nie, maar vir die insig om hulle te tel, en vir blydskap wat opweeg teen die jare van moeite.

Hoofstuk 90.

Soewereine Vader, u was ons woonplek deur al die geslagte heen. Voordat die berge gebore is, of u die aarde en die wêreld voortgebring het, van ewigheid tot ewigheid is u ons Vader.

U laat die mens weer tot stof terugkeer, en sê: “Keer terug, mensekinders.”

Want duisend jaar is in u oë soos ’n dag wat reeds verby is, soos ’n wag in die nag. U spoel hulle weg soos met ’n vloed; hulle is soos ’n droom, soos gras wat in die môre opskiet, in die môre bloei dit en skiet op; teen die aand verwelk dit en verdor.

Want ons word deur u toorn verteer; deur u gramskap is ons ontsteld. U het ons oortredinge voor u gestel, ons verborge sondes in die lig van u teenwoordigheid. Want al ons dae gaan verby onder u gramskap; ons voleindig ons jare soos ’n sug. Ons lewe sewentig jaar, of tagtig as ons krag hou; tog bring hulle niks anders as swoeg en moeite nie—hulle gaan gou verby, en ons vlieg weg. Wie ken die krag van u toorn? U gramskap is so groot soos die ontsag wat u toekom. Leer ons om ons dae te tel, sodat ons ’n hart vol wysheid kan verkry.

Keer terug, ons Vader! Hoe lank nog? Ontferm u oor u dienaars. Versadig ons in die môre met u verbondsliefde, sodat ons van vreugde kan jubel en al ons dae bly kan wees. Maak ons bly vir soveel dae as wat u ons verdruk het, vir soveel jare as wat ons teenspoed gesien het. Laat u dienaars u werk sien, en laat hulle kinders u heerlikheid sien.

Laat die guns van die Soewereine Vader op ons wees; bevestig vir ons die werk van ons hande—ja, bevestig die werk van ons hande.