ਜ਼ਬੂਰ 88

88 ¹ਹੇ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਦੁਹਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚੀਕਦਾ ਹਾਂ। ²ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ੂਰ ਪਹੁੰਚੇ; ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਕੰਨ ਲਾ। ³ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਕਬਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਢੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ⁴ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਬੇਬਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ⁵ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਢਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੋਰ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ⁶ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਟੋਏ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਥਾਹ ਡੂੰਘਿਆਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ⁷ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

⁸ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘਿਣਾਉਣੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ⁹ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧੁੰਦਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ¹⁰ਕੀ ਤੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਲਈ ਅਚਰਜ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਨਗੇ?

¹¹ਕੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦਾ? ^a a v11 ਅਬੱਦੋਨ: ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ‘ਵਿਨਾਸ਼’ ਲਈ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਮ। ¹²ਕੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਅਚਰਜ ਕੰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ? ¹³ਪਰ ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ੂਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ¹⁴ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੈਥੋਂ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ¹⁵ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭੈ ਸਹਾਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ। ¹⁶ਤੇਰਾ ਬਲਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਮੇਰੇ ਉੱਤੋਂ ਵਹਿ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ¹⁷ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ¹⁸ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।