Filistî ji bo Şer Berhev Dibin

Filistî kom dibin, û Bavê me bersiva Şawil nade—ne bi xewnan, ne bi Ûrîmê, ne jî bi pêxemberan. Loma padîşahê ku cinbaz ji welêt rakiribûn, cilên din li xwe dike û bi veşartî diçe ba yekê li Endorê. Samûêl derdikeve, jê re dibêje ku padîşahî ya Dawid e, û ku sibê ew û kurên wî dê bi wî re bin.

Beş 28.

Di wan rojan de Filistiyan hêzên xwe ji bo şer berhev kirin, da ku bi Îsraêl re şer bikin. Akîş ji Dawid re got: “Helbet tu fêhm dikî ku divê tu û mirovên te bi min re di artêşê de derkevin.”

Dawid ji Akîş re got: “Wê demê tê bizanî ku xulamê te çi dikare bike.” Akîş bersiv da: “Baş e, ezê te ji bo temamê jiyana te bikim parêzvanê serê xwe.”

Samûêl miribû; hemû Îsraêlê jê re şîn girt û ew li Rama, bajarê wî, veşart. Şawul cinbaz û falçî ji welêt rakiribûn.

Filistî civiyan, hatin û li Şûnêmê bi cih bûn; Şawul hemû Îsraêl civand û li Gilboayê bi cih bû. Gava Şawul artêşa Filistiyan dît, tirsiya û dilê wî gelekî lerizî. Şawul ji Bavê me pirsî, lê Bavê me bersiva wî neda—ne bi xewnan, ne bi Ûrîmê, ne jî bi pêxemberan.

Şawul ji xulamên xwe re got: “Ji min re jineke cinbaz bibînin, da ku ez biçim jê bipirsim.” Wan got: “Li Endorê yek heye.”

Şawul xwe veşart, cilên din li xwe kirin, bi şev bi du mirovan re çû ba wê jinê û got: “Ji bo min ruhekî gazî bike—yê ku ez navê wî dibêjim derxe.”

Jinê got: “Tu dizanî Şawul çi kir—ka çawa cinbaz û ruhgazîker ji welêt rakirin. Çima tu jiyana min dixî dafikê da ku min bikujî?”

Şawul bi Bavê me ji wê re sond xwar: “Bi saxiya Bavê me, ji bo vî tiştî tu sûc wê negihîje te.”

Jinê got: “Ez kê ji bo te derxim?” Wî got: “Samûêl ji min re derxe.”

Gava jinê Samûêl dît, bi dengekî bilind qîriya û ji Şawul re got: “Çima te ez xapandim? Tu Şawul î!”

Padîşah got: “Netirse. Tu çi dibînî?” Jinê ji Şawul re got: “Ez ruhekî xwedayî dibînim ku ji erdê radibe.”

Wî pirsî: “Ew çawa xuya dike?” Wê got: “Zilamekî extiyar radibe, bi xirqeyekê pêçayî ye.” Şawul zanî ku ew Samûêl e, û bi rû ket erdê û xwe deverû kir.

Samûêl ji Şawul re got: “Çima tu min bêrihet dikî û min radikî?” Şawul got: “Ez di tengasiyeke mezin de me. Filistî bi min re şer dikin û Bavê me rûyê xwe ji min wergerandiye—ne bi pêxemberan ne jî bi xewnan bersiv nade. Loma min gazî te kir, da ku bizanim ez çi bikim.”

Samûêl got: “Çima tu ji min dipirsî, dema ku Bavê me dev ji te berdaye û bûye neyarê te? ^a Bavê me wekî ku bi devê min gotibû kir, padîşahî ji destê te qetand û da cîranê te, da Dawid. Ji ber ku te guh neda dengê Bavê me û hêrsa wî ya hilbûyî li ser Amalêk pêk neanî, loma wî îro ev bi serê te anî. Bavê me wê te û Îsraêl bide destê Filistiyan; sibê tu û kurên te wê ligel min bin, û Bavê me wê artêşa Îsraêl bide destê Filistiyan.”

Şawul di cih de bi dirêjahiya xwe ket erdê, ji gotinên Samûêl pir tirsiyabû. Hêza wî nemabû, çimkî tevahiya roj û şevê tu xwarin nexwaribû.

Jin hat ba Şawul, û gava dît ku ew pir tirsiyaye, got: “Binêre, xulama te guh da te. Min jiyana xwe xiste destê xwe û tiştê ku te ji min re got kir. Niha ji kerema xwe, tu jî guh bide min, xulama xwe. Bila ez perçeyek nan bidim te; bixwe û ji bo rê hêz bistîne.”

Wî red kir: “Ez naxwim.” Lê xulamên wî û jinê li ser wî zorê kirin heta ku wî qebûl kir, ji erdê rabû û li ser nivînê rûnişt. Li mala jinê golikekî qelew hebû; wê lez kir, ew serjê kir, ard hilda, hevîr kir û nanê bêhevîrtirş pijand. Wê ew danî ber Şawul û xulamên wî; wan xwar, paşê rabûn û wê şevê çûn.