Dhuh Rama, Wancinipun Sampun Dumugi
Gusti Yesus ndedonga kanthi sora ing ngarepe wong-wong mau. Panjenengane matur marang RamaNe yen pakaryane wis rampung, nyuwun supaya wong-wong iki kareksa ing asmane RamaNe lan kajaga saka si ala, lan ndedonga kanggo sakehing wong kang bakal pracaya ing tembe, supaya padha dadi siji.
17 1Sawuse ngandika mangkono, Gusti Yesus tumenga ing swarga, banjur ngandika: “Dhuh Rama, wancinipun sampun dumugi. Mugi Putra Paduka kaluhurna, supados Sang Putra ngluhuraken Paduka, a a v1 Yokanan 17 iku pandonga Gusti Yesus kang paling dawa kang kacathet marang Sang Rama — kaaturake ing wayah bengi sadurunge Panjenengane disalib, mbukakake isining panggalihe marang Panjenengane kang disebut Rama, Rama kang Suci, lan Rama kang adil. 2awit Paduka sampun maringi panguwaos dhateng Panjenenganipun tumrap sakehing manungsa, supados Panjenenganipun saged maringi gesang langgeng dhateng sadaya tiyang ingkang sampun Paduka paringaken dhateng Panjenenganipun. 3Dene gesang langgeng punika inggih makaten: supados tiyang-tiyang punika sami wanuh dhateng Paduka, Rama ingkang sajati piyambak, saha dhateng Gusti Yesus Kristus ingkang Paduka utus. 4Kawula sampun ngluhuraken Paduka wonten ing bumi, sarana ngrampungaken padamelan ingkang Paduka paringaken dhateng kawula supados kawula tindakaken. 5Dhuh Rama, sapunika mugi Paduka ngluhuraken kawula wonten ing ngarsa Paduka piyambak, kanthi kamulyan ingkang kawula gadhahi sesarengan kaliyan Paduka saderengipun jagad punika wonten.
6Kawula sampun medharaken asma Paduka dhateng tiyang-tiyang ingkang Paduka paringaken dhateng kawula saking jagad. Sakawit tiyang-tiyang punika kagungan Paduka; Paduka lajeng maringaken dhateng kawula, saha tiyang-tiyang punika sampun sami netepi pangandika Paduka. 7Sapunika tiyang-tiyang punika sami mangretos, bilih sadaya ingkang Paduka paringaken dhateng kawula punika saking Paduka, 8awit tetembungan ingkang Paduka paringaken dhateng kawula sampun kawula aturaken dhateng tiyang-tiyang punika; lajeng sami katampi, saha estu-estu sami mangretos bilih kawula punika pinangka saking Paduka, tuwin sami pitados bilih Paduka ingkang ngutus kawula. 9Kawula ndedonga kangge tiyang-tiyang punika; sanes kangge jagad, nanging kangge tiyang-tiyang ingkang Paduka paringaken dhateng kawula, awit sami kagungan Paduka. 10Sadaya ingkang dados gadhahan kawula punika kagungan Paduka, saha kagungan Paduka punika gadhahan kawula, sarta kawula kaluhuraken wonten ing tiyang-tiyang punika. 11Kawula sampun boten wonten ing jagad malih, nanging tiyang-tiyang punika taksih wonten ing jagad, lan kawula badhe sowan dhateng Paduka. Dhuh Rama ingkang Suci, mugi Paduka ngreksa tiyang-tiyang punika wonten ing asma Paduka, inggih asma ingkang Paduka paringaken dhateng kawula, supados sami dados satunggal kadosdene kawula kaliyan Paduka. 12Nalika kawula taksih sesarengan kaliyan tiyang-tiyang punika, kawula ngreksa tiyang-tiyang punika wonten ing asma Paduka ingkang Paduka paringaken dhateng kawula. Kawula sampun njagi tiyang-tiyang punika, satunggal kemawon boten wonten ingkang ical kajawi anak ingkang badhe nemahi karusakan, supados Kitab Suci kelampahan. b b v12 “Anak ingkang badhe nemahi karusakan” iku sesebutan kanggo Yudas Iskariot, yaiku wong kang ngiyanati Gusti Yesus. 13Sapunika kawula sowan dhateng Paduka, saha kawula ngandharaken prakawis punika wonten ing jagad, supados tiyang-tiyang punika gadhah kabingahan kawula ingkang sampurna wonten ing manahipun piyambak. 14Kawula sampun maringaken pangandika Paduka dhateng tiyang-tiyang punika; lan jagad sengit dhateng tiyang-tiyang punika, awit sami sanes saking jagad, kadosdene kawula ugi sanes saking jagad. 15Kawula boten nyuwun supados Paduka mundhut tiyang-tiyang punika saking jagad, nanging supados Paduka ngreksa tiyang-tiyang punika saking si pangawak dursila. 16Tiyang-tiyang punika sanes saking jagad, kadosdene kawula ugi sanes saking jagad. 17Mugi Paduka nucekaken tiyang-tiyang punika sarana kayektosan; pangandika Paduka punika kayektosan. 18Kadosdene Paduka ngutus kawula dhateng jagad, mekaten ugi kawula ngutus tiyang-tiyang punika dhateng jagad. 19Kangge tiyang-tiyang punika kawula nucekaken badan kawula piyambak, supados tiyang-tiyang punika ugi sami kasucekaken wonten ing kayektosan.
20Kawula ndedonga boten namung kangge tiyang-tiyang punika kemawon, nanging ugi kangge tiyang-tiyang ingkang badhe pitados dhateng kawula lantaran pawartosipun. 21Dhuh Rama, mugi sadaya sami dadosa satunggal, kadosdene Paduka wonten ing kawula, lan kawula wonten ing Paduka, supados tiyang-tiyang punika ugi wonten ing kita, satemah jagad pitados bilih Paduka ingkang ngutus kawula. 22Kamulyan ingkang Paduka paringaken dhateng kawula, sampun kawula paringaken dhateng tiyang-tiyang punika, supados sami dados satunggal kadosdene kita punika satunggal. 23Kawula wonten ing tiyang-tiyang punika, lan Paduka wonten ing kawula, supados sami kasampurnakaken dados satunggal, satemah jagad sumerep bilih Paduka ingkang ngutus kawula, saha ingkang ngasihi tiyang-tiyang punika kadosdene Paduka ngasihi kawula. 24Dhuh Rama, kawula kepengin supados tiyang-tiyang ingkang Paduka paringaken dhateng kawula sami nunggil kaliyan kawula wonten ing papan panggenan kawula, supados sami mirsa kamulyan kawula, ingkang Paduka paringaken dhateng kawula amargi Paduka ngasihi kawula saderengipun jagad katitahaken. 25Dhuh Rama ingkang adil — jagad boten wanuh dhateng Paduka, nanging kawula wanuh dhateng Paduka, saha tiyang-tiyang punika sami mangretos bilih Paduka ingkang ngutus kawula. 26Kawula sampun nepangaken asma Paduka dhateng tiyang-tiyang punika, saha badhe tansah kawula tepangaken, supados katresnan ingkang Paduka agem kangge ngasihi kawula punika wonten ing tiyang-tiyang punika, lan kawula wonten ing tiyang-tiyang punika.”