Ewangelia Jana 17

17 ¹Gdy to powiedział, Jezus podniósł oczy ku niebu i rzekł: „Ojcze, nadeszła godzina. Uwielbij swojego Syna, aby i Syn uwielbił ciebie, ^a a v1 Ewangelia Jana 17 to najdłuższa zapisana modlitwa Jezusa do Ojca — wypowiedziana w noc przed krzyżem, otwierająca jego serce przed Tym, którego nazywa Ojcem, Ojcem świętym i Ojcem sprawiedliwym. ²ponieważ dałeś mu władzę nad wszystkimi ludźmi, aby dał życie wieczne wszystkim, których mu dałeś. ³A to jest życie wieczne: aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Ojca, i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś. ⁴Ja uwielbiłem ciebie na ziemi, dokonawszy dzieła, które mi dałeś do wykonania. ⁵A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat zaistniał.

⁶Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoi byli, a ty dałeś mi ich, i zachowali twoje słowo. ⁷Teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, od ciebie pochodzi, ⁸bo słowa, które mi dałeś, przekazałem im, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od ciebie wyszedłem, i uwierzyli, że ty mnie posłałeś. ⁹Ja za nimi proszę; nie za światem proszę, lecz za tymi, których mi dałeś, bo twoi są. ¹⁰Wszystko, co moje, jest twoje, a co twoje — moje, i w nich zostałem uwielbiony. ¹¹Już nie jestem na świecie, lecz oni są na świecie, a ja idę do ciebie. Ojcze święty, zachowaj ich w twoim imieniu, które mi dałeś, aby byli jedno, jak my. ¹²Gdy byłem z nimi, zachowywałem ich w twoim imieniu, które mi dałeś. Strzegłem ich i żaden z nich nie zginął, oprócz syna zatracenia, aby wypełniło się Pismo. ^b b v12 „Syn zatracenia” to określenie Judasza Iskarioty, tego, który zdradził Jezusa. ¹³A teraz idę do ciebie i mówię to na świecie, aby mieli w sobie moją radość w pełni. ¹⁴Dałem im twoje słowo, a świat ich znienawidził, bo nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. ¹⁵Nie proszę, abyś zabrał ich ze świata, lecz abyś zachował ich od złego. ¹⁶Nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. ¹⁷Uświęć ich w prawdzie; twoje słowo jest prawdą. ¹⁸Jak ty posłałeś mnie na świat, tak i ja posłałem ich na świat. ¹⁹Za nich ja uświęcam samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

²⁰A nie tylko za nimi proszę, lecz i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie, ²¹aby wszyscy byli jedno, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni w nas byli, aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś. ²²A chwałę, którą mi dałeś, ja dałem im, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy. ²³Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonale zjednoczeni, aby świat poznał, że ty mnie posłałeś i umiłowałeś ich, jak mnie umiłowałeś. ²⁴Ojcze, chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie ja jestem, aby oglądali moją chwałę, którą mi dałeś, bo umiłowałeś mnie przed założeniem świata. ²⁵Ojcze sprawiedliwy, świat ciebie nie poznał, ale ja ciebie poznałem, i oni poznali, że ty mnie posłałeś. ²⁶Oznajmiłem im twoje imię i będę je oznajmiał, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i ja w nich.”