Juan 17

17 ¹Pagkasabi nito, tumingala si Jesus sa langit at sinabi: “Ama, dumating na ang oras. Luwalhatiin mo ang iyong Anak, upang luwalhatiin ka ng Anak, ^a a v1 Ang Juan 17 ang pinakamahabang naitalang panalangin ni Jesus sa Ama — binigkas noong gabi bago ang krus, ibinubukas ang kanyang puso sa Isang tinatawag niyang Ama, Banal na Ama, at matuwid na Ama. ²yamang binigyan mo siya ng kapangyarihan sa lahat ng tao, upang bigyan niya ng buhay na walang hanggan ang lahat ng ibinigay mo sa kanya. ³Ito ang buhay na walang hanggan: na makilala ka nila, ang tanging tunay na Ama, at si Jesu-Cristo na iyong isinugo. ⁴Niluwalhati kita sa lupa, matapos kong tapusin ang gawaing ibinigay mo sa akin upang gawin. ⁵Ama, luwalhatiin mo ako ngayon sa piling mo, kasama ang kaluwalhatiang taglay ko sa piling mo bago pa magkaroon ng sanlibutan.

⁶Inihayag ko ang iyong pangalan sa mga ibinigay mo sa akin mula sa sanlibutan. Sila'y sa iyo; ibinigay mo sila sa akin, at kanilang tinupad ang iyong salita. ⁷Ngayon ay alam nilang lahat ng ibinigay mo sa akin ay mula sa iyo, ⁸sapagkat ibinigay ko sa kanila ang mga salitang ibinigay mo sa akin; tinanggap nila ang mga ito, tunay na nalamang ako'y nagmula sa iyo, at naniwalang isinugo mo ako. ⁹Idinadalangin ko sila, hindi ang sanlibutan, kundi ang mga ibinigay mo sa akin, yamang sila'y sa iyo. ¹⁰Ang lahat ng akin ay sa iyo, at ang sa iyo ay akin, at ako'y niluluwalhati sa kanila. ¹¹Wala na ako sa sanlibutan, ngunit sila'y nasa sanlibutan, at ako'y paparoon sa iyo. Banal na Ama, ingatan mo sila sa iyong pangalan, ang pangalang ibinigay mo sa akin, upang sila'y maging isa gaya nating isa. ¹²Habang kasama nila, iningatan ko sila sa iyong pangalan na ibinigay mo sa akin. Binantayan ko sila—wala ni isang nawala maliban sa anak ng kapahamakan, upang matupad ang Kasulatan. ^b b v12 Ang “anak ng kapahamakan” ay titulo para kay Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Jesus. ¹³Ngayon ako'y paparoon sa iyo, at sinasabi ko ang mga bagay na ito sa sanlibutan upang taglayin nila nang lubos sa kanilang sarili ang aking kagalakan. ¹⁴Ibinigay ko sa kanila ang iyong salita; kinapootan sila ng sanlibutan, yamang hindi sila taga-sanlibutan, gaya kong hindi taga-sanlibutan. ¹⁵Hindi ko hinihiling na alisin mo sila sa sanlibutan, kundi ingatan mo sila mula sa masama. ¹⁶Hindi sila taga-sanlibutan, gaya kong hindi taga-sanlibutan. ¹⁷Gawin mo silang banal sa pamamagitan ng katotohanan; ang iyong salita ay katotohanan. ¹⁸Kung paanong isinugo mo ako sa sanlibutan, gayon ko rin isinugo sila sa sanlibutan. ¹⁹Alang-alang sa kanila'y ginagawa kong banal ang aking sarili, upang sila naman ay maging banal sa katotohanan.

²⁰Idinadalangin ko hindi lamang ang mga ito, kundi pati ang mga maniniwala sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita. ²¹Ama, nawa'y maging isa silang lahat, kung paanong ikaw ay nasa akin at ako'y nasa iyo, upang sila naman ay masa atin, at maniwala ang sanlibutan na isinugo mo ako. ²²Ang kaluwalhatiang ibinigay mo sa akin ay ibinigay ko sa kanila, upang sila'y maging isa gaya nating isa. ²³Ako'y nasa kanila at ikaw ay nasa akin, upang sila'y maging lubos na isa, upang malaman ng sanlibutan na isinugo mo ako at inibig sila gaya ng pag-ibig mo sa akin. ²⁴Ama, nais kong ang mga ibinigay mo sa akin ay makasama ko kung saan ako naroroon, upang makita ang aking kaluwalhatian, na ibinigay mo sa akin sapagkat inibig mo ako bago pa likhain ang sanlibutan. ²⁵Matuwid na Ama—hindi ka kilala ng sanlibutan, ngunit kilala kita, at kilala ng mga ito na isinugo mo ako. ²⁶Ipinakilala ko sa kanila ang iyong pangalan, at patuloy kong ipakikilala, upang ang pag-ibig na iniibig mo sa akin ay sumakanila, at ako'y sumakanila.”