Ama, Dumating na ang Oras
17 1 Pagkasabi nito, tumingala si Jesus sa langit at sinabi: “Ama, dumating na ang oras. Luwalhatiin mo ang iyong Anak, upang luwalhatiin ka ng Anak,” a a v1 Ang Juan 17 ang pinakamahabang naitalang panalangin ni Jesus sa Ama — binigkas nang gabing bago ang krus, ibinubuhos ang kanyang puso sa Isa na tinatawag niyang Ama, Banal na Ama, at matuwid na Ama. 2 yamang binigyan mo siya ng kapangyarihan sa lahat ng tao, upang bigyan ng buhay na walang hanggan ang lahat ng ibinigay mo sa kanya. 3 Ito ang buhay na walang hanggan: na makilala ka nila, ang tanging tunay na Ama, at si Jesu-Cristo na iyong isinugo. 4 Niluwalhati kita sa lupa, matapos kong tapusin ang gawaing ibinigay mo sa akin upang gawin. 5 Ama, luwalhatiin mo ako ngayon sa iyong piling, sa kaluwalhatiang taglay ko na kasama mo bago pa umiral ang sanlibutan.
6 Inihayag ko ang iyong pangalan sa mga ibinigay mo sa akin mula sa sanlibutan. Sila ay iyo; ibinigay mo sila sa akin, at tinupad nila ang iyong salita. 7 Ngayon ay alam nilang ang lahat ng ibinigay mo sa akin ay mula sa iyo, 8 sapagkat ibinigay ko sa kanila ang mga salitang ibinigay mo sa akin; tinanggap nila ang mga ito, tunay na nalamang nagmula ako sa iyo, at naniwalang isinugo mo ako. 9 Idinadalangin ko sila, hindi ang sanlibutan, kundi ang mga ibinigay mo sa akin, sapagkat sila ay iyo. 10 Ang lahat ng akin ay iyo, at ang iyo ay akin, at ako'y niluluwalhati sa kanila. 11 Wala na ako sa sanlibutan, ngunit sila'y nasa sanlibutan, at ako'y paparoon sa iyo. Banal na Ama, ingatan mo sila sa iyong pangalan, ang pangalang ibinigay mo sa akin, upang sila'y maging isa gaya namin. 12 Habang kasama nila, iningatan ko sila sa iyong pangalang ibinigay mo sa akin. Binantayan ko sila—walang napahamak maliban sa anak ng kapahamakan, upang matupad ang Kasulatan. b b v12 Ang “anak ng kapahamakan” ay titulo para kay Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Jesus. 13 Ngayon ako'y paparoon sa iyo, at sinasabi ko ang mga bagay na ito sa sanlibutan upang malubos sa kanila ang aking kagalakan. 14 Ibinigay ko sa kanila ang iyong salita; kinapootan sila ng sanlibutan, sapagkat hindi sila makasanlibutan, tulad ko na hindi makasanlibutan. 15 Hindi ko hinihiling na alisin mo sila sa sanlibutan, kundi ingatan mo sila mula sa masama. 16 Hindi sila makasanlibutan, tulad ko na hindi makasanlibutan. 17 Pabanalin mo sila sa pamamagitan ng katotohanan; ang iyong salita ay katotohanan. 18 Kung paanong isinugo mo ako sa sanlibutan, gayon ko rin sila isinugo sa sanlibutan. 19 Para sa kanila ay pinababanal ko ang aking sarili, upang sila man ay mapabanal sa katotohanan.
20 Idinadalangin ko hindi lamang ang mga ito, kundi pati ang mga maniniwala sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita, 21 Ama, nawa'y maging isa silang lahat, tulad mong nasa akin at ako'y nasa iyo, upang sila man ay mapasa-atin, at maniwala ang sanlibutan na isinugo mo ako. 22 Ang kaluwalhatiang ibinigay mo sa akin ay ibinigay ko sa kanila, upang sila'y maging isa gaya nating iisa. 23 Ako'y nasa kanila at ikaw ay nasa akin, upang sila'y malubos na maging isa, upang malaman ng sanlibutan na isinugo mo ako at inibig mo sila gaya ng pag-ibig mo sa akin. 24 Ama, nais kong ang mga ibinigay mo sa akin ay makasama ko kung saan ako naroroon, upang makita nila ang aking kaluwalhatian, na ibinigay mo sa akin sapagkat inibig mo ako bago pa likhain ang sanlibutan. 25 Matuwid na Ama—hindi ka kilala ng sanlibutan, ngunit kilala kita, at kilala ng mga ito na isinugo mo ako. 26 Ipinakilala ko sa kanila ang iyong pangalan, at patuloy kong ipakikilala, upang ang pag-ibig na iniibig mo sa akin ay mapasa-kanila, at ako'y mapasa-kanila.
