یوحنا 17

17 ¹عیسی پس از گفتن این سخنان، به سوی آسمان نگریست و گفت: «پدر، ساعت فرا رسیده است. پسرت را جلال ده تا پسر نیز تو را جلال دهد، ^a a v1 باب ۱۷ یوحنا طولانی‌ترین دعای ثبت‌شدهٔ عیسی به درگاه پدر است — که شب پیش از مصلوب‌شدن بر زبان آورد و در آن دل خود را نزد آن که او را پدر، پدرِ قدوس، و پدرِ عادل می‌خواند، گشود. ²زیرا تو او را بر همهٔ آدمیان اقتدار بخشیدی تا به همهٔ آنان که به او سپرده‌ای، حیاتِ جاودان عطا کند. ³و حیاتِ جاودان این است که تو را، تنها پدرِ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستادی، بشناسند. ⁴من تو را بر زمین جلال دادم و کاری را که به من سپردی تا انجام دهم، به کمال رساندم. ⁵و اکنون ای پدر، تو مرا نزد خود جلال ده، به همان جلالی که پیش از آنکه جهان وجود یابد، نزد تو داشتم.

⁶نام تو را بر آنان که از جهان به من بخشیدی، آشکار ساختم. آنان از آنِ تو بودند و تو ایشان را به من دادی، و کلام تو را نگاه داشته‌اند. ⁷اکنون دریافته‌اند که هر آنچه به من بخشیده‌ای، از جانب توست، ⁸زیرا کلامی را که به من دادی، به آنان سپردم و ایشان آن را پذیرفتند و به‌راستی دانستند که از نزد تو آمده‌ام، و ایمان آوردند که تو مرا فرستاده‌ای. ⁹من برای آنان دعا می‌کنم؛ نه برای جهان، بلکه برای کسانی که به من بخشیده‌ای، زیرا از آنِ تو هستند. ¹⁰هر آنچه از آنِ من است، از آنِ توست، و آنچه از آنِ توست، از آنِ من است، و من در آنان جلال یافته‌ام. ¹¹من دیگر در جهان نیستم، اما آنان در جهانند، و من نزد تو می‌آیم. ای پدرِ قدوس، ایشان را در نام خود، همان نامی که به من دادی، نگاه دار تا یک باشند، چنانکه ما یکیم. ¹²تا زمانی که با آنان بودم، ایشان را در نام تو که به من دادی، نگاه داشتم. من از آنان محافظت کردم و هیچ‌یک هلاک نشد جز فرزندِ هلاکت، تا کتاب مقدس تحقق یابد. ^b b v12 «فرزندِ هلاکت» لقبی است برای یهودای اسخریوطی، همان کسی که به عیسی خیانت کرد. ¹³و اکنون نزد تو می‌آیم، و این سخنان را در جهان می‌گویم تا شادی من در آنان به کمال رسد. ¹⁴من کلام تو را به آنان دادم، و جهان از ایشان نفرت کرد، زیرا از جهان نیستند، چنانکه من نیز از جهان نیستم. ¹⁵از تو نمی‌خواهم که ایشان را از جهان ببری، بلکه آنان را از آن شریر محفوظ داری. ¹⁶آنان از جهان نیستند، چنانکه من نیز از جهان نیستم. ¹⁷آنان را به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس کن؛ کلام تو حقیقت است. ¹⁸همان‌گونه که تو مرا به جهان فرستادی، من نیز آنان را به جهان فرستادم. ¹⁹و به‌خاطر آنان، خود را تقدیس می‌کنم تا ایشان نیز در حقیقت تقدیس شوند.

²⁰و تنها برای اینان دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی نیز که به‌واسطهٔ کلام ایشان به من ایمان خواهند آورد، ²¹ای پدر، چنانکه تو در منی و من در تو، بگذار همه یک باشند، تا آنان نیز در ما باشند، و جهان ایمان آورد که تو مرا فرستاده‌ای. ²²و آن جلالی که به من بخشیدی، به آنان دادم تا یک باشند، چنانکه ما یکیم؛ ²³من در آنان و تو در من، تا به‌کمال یک شوند، و جهان بداند که تو مرا فرستادی و ایشان را دوست داشتی، چنانکه مرا دوست داشتی. ²⁴ای پدر، می‌خواهم آنان که به من بخشیدی، آنجا که من هستم با من باشند تا جلال مرا ببینند، همان جلالی که به من دادی، زیرا پیش از آفرینش جهان مرا دوست داشتی. ²⁵ای پدرِ عادل، جهان تو را نمی‌شناسد، اما من تو را می‌شناسم، و اینان می‌دانند که تو مرا فرستاده‌ای. ²⁶و نام تو را به آنان شناساندم و همچنان خواهم شناساند، تا آن محبتی که با آن مرا دوست داشتی، در ایشان باشد، و من نیز در آنان.»