Kidung Pangadhuh tumrap Tirus

Kidung layatan kanggo Tirus minangka kapal kang agung, papane saka kayu cemara, tiange saka kayu eres, layare saka lawon alus Mesir, awak kapal lan momotane saka mitra dagang kang kasebut jenenge saka ngendi-endi. Angin wetan ngremuk kapal iku ing tengah segara, lan para pelaut ing pinggir segara nyawurake bledug ing sirahe sarta nglagokake kidung iki.

Pasal 27.

Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:

“Saiki kowe, he anaking manungsa, ngidungna pangadhuh tumrap Tirus, lan kandhaa marang Tirus, kang manggon ing gapura-gapurane segara, kang dadi sudagare para bangsa ing pesisir akeh: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: ‘He Tirus, kowe wis kandha, “Aku iki sampurna ing kaendahan.”’ Watesmu ana ing tengahing segara; para juru-mbangunmu wis nyampurnakake kaendahanmu. Kabeh blabagmu digawe saka kayu sanobar saka Senir; wong-wong padha njupuk kayu eres saka Libanon kanggo digawe tiang layar tumrap kowe. Welahanmu digawe saka kayu elah ing Basan; geladhakmu digawe saka gadhing kang tinaretes ing kayu beros saka pesisir Siprus. Layarmu digawe saka mori alus sulaman saka Mesir, kang dadi gendheramu; tarubmu rupane biru lan wungu saka pesisir Elisah. Wong Sidon lan Arwad padha dadi juru welahmu; para wongmu kang pinter, he Tirus, ana ing kapalmu dadi para juru mudhi. Para tetuwane Gebal lan para wonge kang pinter padha ana ing kapalmu, nutup sela-selaning kapalmu; kabeh prau ing segara karo para klasine padha marani kowe kanggo dedagangan barang-barangmu. Persia lan Lud lan Put padha ana ing wadyabalamu, dadi para prajuritmu. Tameng lan topong perange padha digantung ing tembokmu, kang njalari kamulyanmu. Para wong Arwad lan wadyabalamu dhewe padha ana ing sakubenge tembokmu, lan wong Gamad padha ana ing menara-menaramu. Tameng-tamenge padha digantung ing tembokmu ing saubenge; iku padha nyampurnakake kaendahanmu.

“Tarsis dedagangan karo kowe awit saka akehe sakabehing kasugihanmu, ngijolake salaka, wesi, timah putih, lan timah ireng kanggo barang-barangmu.

“Yawan, Tubal, lan Mesekh dedagangan karo kowe nganggo manungsa urip lan prabot prunggu.

“Saka Bet-Togarma wong-wong ngijolake jaran, jaran perang, lan bihal kanggo barang daganganmu.

“Para wong Dedan dedagangan karo kowe; pesisir akeh padha dadi pasarmu, padha mbayar kowe nganggo gadhing gajah lan kayu arang.

“Aram dedagangan karo kowe awit saka akehe barang-barangmu, ngijolake watu pirus, kain wungu, barang sulaman, mori alus, karang, lan watu manik abang kanggo barang daganganmu.

“Yehuda lan Israel dedagangan karo kowe: gandum saka Minit, glepung, madu, lenga, lan balsem.

“Damsyik dedagangan karo kowe awit saka akehe barang-barangmu, saka gedhene sakabehing kasugihanmu, nganggo anggur saka Helbon lan wulu wedhus saka Zahar. Wedan lan Yawan saka Uzal padha dedagangan kanggo barang daganganmu; wesi tempaan, kayu manis, lan dlingo kalebu ing barang-barangmu.

“Dedan dedagangan karo kowe nganggo lapak kanggo nunggang jaran.

“Arab lan sakabehing panggedhene Kedar padha dadi langgananmu, dedagangan cempe, wedhus gibas lanang, lan wedhus.

“Para sudagar Syeba lan Raama padha dedagangan karo kowe, mbayar nganggo sakabehing bumbu kang paling becik, sakabehing watu adi, lan emas kanggo barang-barangmu.

“Haran, Kane, lan Eden, para sudagar Syeba, Asyur, lan Kilmad padha dedagangan karo kowe. Kabeh iku dedagangan karo kowe nganggo sandhangan apik, kain biru lan kain sulaman, sarta babut saka kain kang maneka warna kang katalenan nganggo tampar lan kaiket kukuh, ing pasarmu. Prau-prau ing Tarsis padha ngemot barang daganganmu arak-arakan. Mula kowe dadi kebak lan sarat momotan ing tengahing segara. Para juru welahmu nggawa kowe metu menyang banyu kang amba; angin wetan ngremuk kowe ing tengahing segara. Kasugihanmu, barang-barangmu, daganganmu, para klasimu lan para juru mudhimu, para juru tambalmu, para sudagaring barangmu, sarta sakabehing prajuritmu kang ana ing kapalmu, dalah wong kabeh kang ana ing momotan, bakal padha ambles menyang tengahing segara ing dina ambruke kowe. Marga saka swarane pambengoke para juru mudhimu, tanah ara-ara padha gonjing. Sakabehe kang padha nyekel welah, para klasi lan sakabehing juru mudhi ing segara, padha mudhun saka praune; padha ngadeg ing dharatan, lan padha ngumandhangake swarane tumrap kowe sarta nangis kanthi getir. Padha nyawurake lebu ing sirahe lan padha gulung-gulung ing awu; padha nggundhuli sirahe marga saka kowe lan padha manganggo sandhangan prihatin, sarta padha nangisi kowe kanthi pait ing ati, kanthi tangis kang getir. Sajrone pasambate padha ngidungake kidung pangadhuh tumrap kowe lan padha nangisi kowe: “Sapa ta kang bisa madhani Tirus, kaya kang wis kasirep ing satengahing segara?” Nalika barang daganganmu metu saka segara, kowe nyukupi bangsa akeh; kanthi akehe kasugihan lan daganganmu kowe nyugihake para ratu ing bumi. Saiki kowe wis dirusak dening segara ing jerone banyu; barang daganganmu lan sakabehe wong momotanmu wis padha ambles bareng karo kowe. Sakabehing wong kang manggon ing pesisir padha kaget kamigilan ngulatake kowe, lan para ratune padha giris, nganti praupane malih dadi pucet. Para sudagar ing antarane para bangsa padha nyurak nyuit marang kowe; kowe wis dadi barang kang nggegirisi lan ora bakal ana maneh ing salawas-lawase.’”