صور بابت ماتم
صور لاءِ هڪ مرثيو، هڪ شاندار جهاز جي صورت ۾، جنهن جا تختا صنوبر جا، مستول ديودار جو ۽ سڙهه مصري ڪتان جو آهي، ۽ جنهن جو عملو ۽ سامان هر هنڌ جي نالي وار واپاري ساٿين جو آهي. اوڀر جي هوا کيس وچ سمنڊ ۾ ڀڃي ڇڏي ٿي، ۽ ڪناري تي ملاح پنهنجن مٿن تي مٽي وجهن ٿا ۽ هي گيت ڳائين ٿا.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–36
27 1مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو:
2”ابنِ آدم، هاڻي تون صور بابت ماتم جو مرثيو ڳاءِ، 3صور کي، جيڪو سمنڊ جي دروازن وٽ رهي ٿو ۽ ڪيترن ئي ساحلي ملڪن جي قومن جو واپاري آهي، چئو تہ مقتدر پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ’اي صور، تو چيو هو تہ ”آءٌ حسن ۾ ڪامل آهيان.“ 4تنهنجيون سرحدون سمنڊن جي وچ ۾ آهن؛ تنهنجي جوڙيندڙن تنهنجي حسن کي ڪامل ڪيو. 5هنن تنهنجا سڀ تختا سنير جي صنوبر جي وڻن مان ٺاهيا؛ تنهنجي لاءِ مستول ٺاهڻ لاءِ لبنان مان ديودار کنيائون. 6هنن تنهنجا چپا بسان جي بلوطن مان ٺاهيا؛ تنهنجو عرشو قبرص جي ڪنارن جي صنوبر ۾ جڙيل هاٿيءَ جي ڏندن جو ٺاهيائون. 7تنهنجو بادبان مصر جو نفيس ڪشيدي ڪپڙو هو، جيڪو تنهنجي جهنڊي جو ڪم ڏيندو هو؛ تنهنجو سائبان اليشه جي ساحلن جو نيرو ۽ ارغواني ڪپڙو هو. 8صيدا ۽ ارواد جا ماڻهو تنهنجا چپو هلائيندڙ هئا؛ اي صور، تنهنجا ماهر ماڻهو تو ۾ سوار هئا، تنهنجا ناخدا ٿي. 9بيبلوس جا بزرگ ۽ سندس ماهر ماڻهو تو ۾ سوار هئا، تنهنجون درزون ڀريندڙ؛ سمنڊ جا سڀ جهاز پنهنجن ملاحن سان گڏ تنهنجي سامان جي بدلي وٺ ڏيت ڪرڻ لاءِ تو وٽ آيا. 10فارس، لود ۽ فوط تنهنجي لشڪر ۾ هئا، تنهنجا جنگي ماڻهو. هنن پنهنجيون ڍالون ۽ خود تنهنجين ڀتين تي لڙڪايائون ۽ تو کي شان بخشيائون. 11ارواد جا ماڻهو ۽ تنهنجو پنهنجو لشڪر چوڌاري تنهنجين ڀتين تي هئا، ۽ گمادي تنهنجن برجن ۾ هئا. هنن چوڌاري تنهنجين ڀتين تي پنهنجيون ڍالون لڙڪايون؛ هنن تنهنجي حسن کي ڪامل ڪيو.
12”ترشيش تو سان تنهنجي هر قسم جي گهڻي دولت سبب واپار ڪيو، تنهنجي مال جي بدلي چاندي، لوهه، ٽين ۽ سيس جو ڏيٽ ليٽ ڪندي.
13”ياوان، توبل ۽ ماشڪ تو سان انساني جانن ۽ ڪانسيءَ جي ٿانون جو واپار ڪيو.
14”بيت توگرمه وارا تنهنجي سامان جي بدلي گھوڙا، جنگي گھوڙا ۽ خچر ڏيندا هئا.
15”ددان جا ماڻهو تو سان واپار ڪندا هئا؛ ڪيترائي ساحلي ملڪ تنهنجا بازار هئا، جيڪي تو کي هاٿيءَ جي ڏندن ۽ آبنوس جي ادائگي ڪندا هئا.
16”ارام تو سان تنهنجي گهڻي مال ڪري واپار ڪيو، تنهنجي سامان جي بدلي فيروزو، ارغواني ڪپڙو، ڪشيدي ڪم، نفيس ڪتان، مرجان ۽ ياقوت ڏيندي.
17”يهودا ۽ اسرائيل تو سان واپار ڪيو: منيت جي ڪڻڪ، اٽو، ماکي، تيل ۽ بلسان.
18”دمشق تو سان تنهنجي گهڻي مال، تنهنجي هر قسم جي وڏي دولت ڪري واپار ڪيو، حلبون جي شراب ۽ زحر جي اون سان. 19ويدان ۽ اوزال مان ياوان تنهنجي سامان لاءِ ڏيٽ ليٽ ڪئي؛ تنهنجي مال ۾ ٺهيل لوهه، دارچيني ۽ خوشبودار نڙ هئا.
20”ددان تو سان سواريءَ لاءِ زينن جي ڪپڙن جو واپار ڪيو.
21”عربستان ۽ قيدار جا سڀ شهزادا تنهنجا گراهڪ هئا، گھيٽن، رڍن ۽ ٻڪرن جو واپار ڪندي.
22”سبا ۽ رعمه جي واپارين تو سان سودا ڪيا، تنهنجي مال جي بدلي سڀني کان اعليٰ مصالحا، هر قيمتي پٿر ۽ سون ڏيندي.
23”حران، ڪنه ۽ عدن، ۽ سبا، اسور ۽ ڪلمد جا واپاري تو سان واپار ڪندا هئا. 24هنن تنهنجي بازار ۾ تو سان نفيس پوشاڪن، نيري ۽ ڪشيدي ڪپڙي، ۽ ڏوريءَ سان ٻڌل ۽ مضبوط ڪيل رنگين ڪپڙي جي قالينن جو واپار ڪيو. 25ترشيش جا جهاز تنهنجو سامان قافلي وانگر کڻي هلندا هئا. تنهنڪري تون سمنڊن جي وچ ۾ ڀرجي وئين ۽ ڳرو لڏجي وئين. 26تنهنجي چپو هلائيندڙن تو کي وڏن پاڻين ۾ آندو؛ اوڀر جي واءَ سمنڊن جي وچ ۾ تو کي ڀڃي ڇڏيو. 27تنهنجي دولت، تنهنجو سامان، تنهنجو مال، تنهنجا ملاح ۽ ناخدا، تنهنجون درزون ڀريندڙ، تنهنجي مال جا واپاري، ۽ تو ۾ سوار تنهنجا سڀ سورما، ۽ ٻيا سڀ سوار، تنهنجي تباهيءَ جي ڏينهن سمنڊن جي وچ ۾ ٻڏي وڃن ٿا. 28تنهنجي ناخدائن جي رڙ جي آواز تي ميدان ڏڪي ٿو. 29چپو هلائيندڙ سڀ، ملاح ۽ سمنڊ جا سڀ ناخدا، پنهنجن جهازن مان لهي اچن ٿا؛ هو زمين تي بيهن ٿا، 30تو تي پنهنجو آواز بلند ڪن ٿا ۽ ڏاڍيون رڙيون ڪن ٿا. پنهنجن مٿن تي مٽي اڇلائين ٿا ۽ راڪ ۾ لوٽن ٿا؛ 31تو لاءِ پنهنجا مٿا منڊائين ٿا ۽ ماتمي ڪپڙا پائين ٿا، ۽ روح جي ڏک سان، سخت ماتم سان تو تي روئن ٿا. 32پنهنجي واويلا ۾ تو لاءِ مرثيو ڳائين ٿا ۽ تو تي ماتم ڪن ٿا تہ ”صور جهڙو ڪڏهن ڪير هو، جيڪو سمنڊ جي وچ ۾ خاموش ٿيل جهڙو ٿي ويو آهي؟“ 33جڏهن تنهنجو سامان سمنڊن مان نڪري ويو، تڏهن تو ڪيترين قومن کي آسودو ڪيو؛ پنهنجي گهڻي دولت ۽ سامان سان تو زمين جي بادشاهن کي مالدار ڪيو. 34هاڻي تون سمنڊن جي هٿان پاڻين جي کوٽائيءَ ۾ ڀڄي پئي آهين؛ تنهنجو سامان ۽ تنهنجو سڄو عملو تو سان گڏ ٻڏي ويا آهن. 35ساحلي ملڪن جا سڀ رهاڪو تو تي حيران آهن، سندن بادشاهه خوف مان ڏڪن ٿا؛ سندن منهن بگڙيل آهن. 36قومن ۾ جيڪي واپاري آهن سي تو تي سيٽيون وڄائين ٿا؛ تون خوف بڻجي وئين آهين ۽ ابد تائين نہ هوندينءَ.‘“