ڇپيل
ڪتاب

پيءُ صور جي حاڪم تي عدالت ڪري ٿو

صور جي حاڪم چيو ته هو هڪ ديوتا آهي، ۽ اسان جو پيءُ کيس ٻڌائي ٿو ته هو انسان وانگر مرندو. ٻيو نظم صور جي بادشاهه کي عدن ۾ هڪ بي عيب نگهبان ڪروبي طور ڏيکاري ٿو جنهن جي واپار کيس ظلم ۽ غرور سان ڀري ڇڏيو، ۽ جنهن کي زمين تي اڇلايو ويو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–10, 12–19, 21–26

باب 28.

مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

”اي ابنِ آدم، صور جي حاڪم کي چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ ڇاڪاڻ تہ تنهنجي دل مغرور آهي ۽ تو چيو آهي تہ ”آءٌ ڪو معبود آهيان؛ آءٌ معبودن جي تخت تي، سمنڊن جي وچ ۾ ويٺو آهيان“—تڏهن بہ تون انسان آهين، معبود ناهين، جيتوڻيڪ تو پنهنجي دل کي معبود جي دل جهڙو ڪيو آهي. a a v2 صور جو حاڪم اهو ڪجهه پنهنجو ٿو سڏائي جيڪو رڳو خدا جو آهي — اهو ئي ڪوڙ جيڪو عدن ۾ پهريون ڀيرو ڳجهي سرگوشيءَ ۾ چيو ويو هو، ”اوهين خدا جهڙا ٿيندا.“ اسان جو پيءُ هن کي انسان کانسواءِ ٻيو ڪجهه نہ ٿو چوي. تون دانيال کان وڌيڪ ڏاهو آهين؛ ڪوبہ ڳجهو راز تو کان لڪل ناهي. پنهنجي حڪمت ۽ سمجهه سان تو پنهنجي لاءِ دولت حاصل ڪئي آهي، ۽ سون ۽ چاندي پنهنجن خزانن ۾ گڏ ڪيا آهن. واپار ۾ پنهنجي وڏي هنر سان تو پنهنجي دولت وڌائي آهي، ۽ ان سبب تنهنجي دل مغرور ٿي وئي آهي. تنهنڪري حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”ڇاڪاڻ تہ تون پنهنجي دل کي معبود جي دل جهڙو ٿو بڻائين، تنهنڪري آءٌ تو تي پرڏيهين کي، قومن مان سڀ کان ظالمن کي، آڻي رهيو آهيان؛ اهي تنهنجي حڪمت جي حسن تي پنهنجيون تلواريون ڪڍندا ۽ تنهنجي شان کي ناپاڪ ڪندا. اهي تو کي کڏ ۾ لاهيندا، ۽ تون سمنڊن جي وچ ۾ تشدد واري موت مرندين.‘ ڇا تون پنهنجي قاتل جي اڳيان بہ اڃا چوندين تہ ’آءٌ معبود آهيان‘؟ تون انهن جي هٿن ۾ جيڪي تو کي زخمي ڪن ٿا، رڳو انسان هوندين، معبود نہ. تون پرڏيهين جي هٿان اڻ ختن ٿيلن جي موت مرندين؛ ڇاڪاڻ تہ مون ڳالهايو آهي، حاڪم پيءُ ٿو فرمائي.‘“ b b v10 ’اڻ ختن ٿيلن جي موت مرڻ‘ جو مطلب هو بي‌عزتيءَ ۾ مرڻ، عهد جي ڪنهن عزت کانسواءِ — ڄڻ ڪو مڪمل اجنبي هجي.

مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

”اي ابنِ آدم، صور جي بادشاهه تي ماتم جو گيت ڳاءِ ۽ کيس چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ تون ڪمال جي مهر هئين، حڪمت سان ڀرپور ۽ حسن ۾ ڪامل. تون عدن ۾ هئين، اسان جي پيءُ جي باغ ۾؛ هر قيمتي پٿر تو کي سينگاريو هو: لعل، پکراج، ۽ زمرد، زبرجد، سنگ سليماني، ۽ يشب، لاجورد، فيروزو، ۽ زبرجد. تنهنجا جڙاءُ ۽ سينگار سون ۾ ٺاهيا ويا هئا؛ جنهن ڏينهن تون پيدا ڪيو ويو، انهيءَ ڏينهن اهي تيار ڪيا ويا هئا. تون مسح ٿيل نگهبان ڪروبي هئين، ڇاڪاڻ تہ مون ائين ئي تو کي مقرر ڪيو هو؛ تون اسان جي پيءُ جي پاڪ جبل تي هئين، باهه جي پٿرن جي وچ ۾ هلندو هئين. c c v14 هيءُ ماتم صور جي بادشاهه کان اڳتي انهيءَ مغرور باغيءَ تائين پهچي ٿو جيڪو ڪنهن وقت اسان جي پيءُ جي حضور ۾ جلوي ۽ ڀروسي سان بيٺو هو — ۽ پنهنجي خالق کان وڌيڪ پاڻ کي چونڊيائين. هن کي پيءُ کان محروم نہ ڪيو ويو؛ هن پاڻ ئي کانئس منهن موڙيو. جنهن ڏينهن کان تون پيدا ڪيو ويو، تنهن ڏينهن کان پنهنجن واٽن ۾ بي عيب هئين، تان جو تو ۾ بدڪاري لڌي وئي. تنهنجي وسيع واپار جي ڪري تون تشدد سان ڀرجي ويو، ۽ تو گناهه ڪيو. تنهنڪري مون تو کي ناپاڪ سمجهي اسان جي پيءُ جي جبل مان ڪڍي ڇڏيو، ۽ اي نگهبان ڪروبي، مون تو کي باهه جي پٿرن جي وچان ڀڄائي ڇڏيو. تنهنجي حسن جي ڪري تنهنجي دل مغرور ٿي وئي؛ تو پنهنجي شان خاطر پنهنجي حڪمت کي بگاڙي ڇڏيو. تنهنڪري مون تو کي زمين تي ڦٽو ڪيو؛ بادشاهن جي اڳيان مون تو کي تماشو بڻايو. پنهنجن گهڻن گناهن ۽ ڪوڙي واپار سان تو پنهنجن پاڪ مڪانن کي ناپاڪ ڪيو. تنهنڪري مون تنهنجي اندران باهه ڪڍي، ۽ ان تو کي ڀسم ڪري ڇڏيو؛ مون تو کي سڀني ڏسندڙن جي اکين اڳيان زمين تي خاڪ ڪري ڇڏيو. جيڪي سڀ قومون تو کي سڃاڻنديون هيون سي تو تي حيران آهن؛ تنهنجو انجام خوفناڪ ٿيو آهي، ۽ تون هميشه لاءِ نہ رهندين.‘“

پيءُ صيدا تي عدالت ڪري ٿو

مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

”اي ابنِ آدم، صيدا ڏانهن منهن ڪر، ۽ ان جي خلاف نبوت ڪر، ۽ چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ اي صيدا، آءٌ تنهنجي خلاف آهيان، ۽ تنهنجي وچ ۾ منهنجو جلوو ظاهر ٿيندو. جڏهن آءٌ ان تي عدالتون آڻيندس ۽ ان ۾ پاڻ کي پاڪ ظاهر ڪندس، تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان.

”آءٌ ان ۾ وبا ۽ ان جي گهٽين ۾ خونريزي موڪليندس؛ ماريل ان جي اندر ڪرندا، تلوار سان جيڪا ان جي خلاف هر پاسي کان آهي. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان.

”تڏهن اسرائيل جي گهراڻي لاءِ انهن پاڙيسرين مان، جن هنن سان حقارت ڪئي، ڪو چُڀندڙ ڪنڊو يا ڏکوئيندڙ ڪنڊو نہ رهندو. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ حاڪم پيءُ آهيان.“

پيءُ اسرائيل کي گهر ۾ گڏ ڪري ٿو

حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ ”جڏهن آءٌ اسرائيل جي گهراڻي کي انهن قومن مان گڏ ڪندس جتي اهي ڇڙوڇڙ ٿيل آهن، ۽ انهن جي وسيلي قومن اڳيان پاڻ کي پاڪ ظاهر ڪندس، تڏهن اهي پنهنجي ئي ملڪ ۾ رهندا، جيڪو مون پنهنجي ٻانهي يعقوب کي ڏنو هو. اهي اتي سلامتيءَ سان رهندا، گهر اڏيندا ۽ انگورن جا باغ پوکيندا. جڏهن آءٌ انهن جي سڀني پاڙيسرين تي، جن هنن سان حقارت ڪئي، عدالت ڪندس، تڏهن اهي بيخوف رهندا. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ سندن پيءُ آهيان.“‘