حزقيل 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹ڏهين سال، ڏهين مهيني جي ٻارهين تاريخ تي اسان جي پيءُ جو ڪلام مون ڏانهن آيو:

²اي ابنِ آدم، پنهنجو منهن مصر جي بادشاهه فرعون جي خلاف ڪر، ۽ هن جي ۽ سڄي مصر جي خلاف نبوت ڪر.

³ڳالهاءِ ۽ چئو تہ حاڪم پيءُ هيئن فرمائي ٿو تہ ”ڏس، اي مصر جا بادشاهه فرعون، آءٌ تنهنجي خلاف آهيان، تون جيڪو پنهنجن واهن ۾ پکڙيل وڏو مگرمڇ آهين، ۽ چوين ٿو تہ ’نيل منهنجو آهي؛ مون اهو پنهنجي لاءِ ٺاهيو.‘ ⁴پر آءٌ تنهنجن جبڙن ۾ ڪنڍا وجهندس، ۽ تنهنجي واهن جي مڇين کي تنهنجن ڇلڪن سان چنبڙائيندس؛ آءٌ تو کي تنهنجي واهن جي وچ مان ڇڪي ڪڍندس، ۽ تنهنجي واهن جون سڀ مڇيون تنهنجن ڇلڪن سان چنبڙيل هونديون. ⁵آءٌ تو کي ۽ تنهنجي واهن جي سڀني مڇين کي بيابان ۾ اڇلائي ڇڏيندس. تون کليل ميدان تي ڪرندين؛ نہ تو کي گڏ ڪيو ويندو نہ ميڙيو ويندو. جهنگلي جانورن ۽ آسمان جي پکين کي مون تو کي کاڌو ڪري ڏنو آهي. ⁶تڏهن مصر جا سڀ رهاڪو ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان، ڇاڪاڻ تہ اهي اسرائيل جي گهراڻي لاءِ ڪاني جي لٺ ثابت ٿيا آهن. ⁷جڏهن هنن تو کي هٿ ۾ پڪڙيو، تڏهن تون ٽڪرا ٽڪرا ٿي وئين ۽ تو سندن ڪلهو چيري ڇڏيو؛ ۽ جڏهن هنن تو تي ٽيڪ ڏني، تڏهن تون ڀڄي پئين ۽ تو سندن ٽنگون ڪمزور ڪري ڇڏيون.“

⁸تنهنڪري حاڪم پيءُ هيئن فرمائي ٿو: ڏس، آءٌ تو تي تلوار آڻي رهيو آهيان، ۽ تو مان انسان ۽ جانور ٻنهي کي ڪٽي ڇڏيندس.

⁹مصر جو ملڪ ويران ۽ کنڊر ٿي ويندو، ۽ اهي ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان—ڇاڪاڻ تہ فرعون چيو هو تہ ”نيل منهنجو آهي؛ مون اهو ٺاهيو.“

¹⁰”تنهنڪري آءٌ تنهنجي ۽ تنهنجن واهن جي خلاف آهيان، ۽ مصر جي ملڪ کي اسوان کان ڪوش جي سرحد تائين بلڪل کنڊر ۽ ويران ڪري ڇڏيندس. ¹¹ڪنهن انسان جو پير ان مان نہ لنگهندو، نڪي ڪنهن جانور جو پير ان مان لنگهندو؛ چاليهن سالن تائين اتي ڪو بہ نہ رهندو. ¹²آءٌ مصر جي ملڪ کي ويران ملڪن جي وچ ۾ ويران ڪندس، ۽ هن جي شهرن کي چاليهن سالن تائين برباد شهرن جي وچ ۾ ويران ڪندس. آءٌ مصرين کي قومن ۾ ڦهلائيندس ۽ ملڪن ۾ کين ڇڙوڇڙ ڪندس.“

¹³ڇاڪاڻ تہ حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ ”چاليهن سالن جي پڇاڙيءَ تي آءٌ مصرين کي انهن قومن مان گڏ ڪندس جتي اهي پکڙيل هئا. ¹⁴آءٌ مصر جو نصيب بحال ڪندس ۽ کين فتروس جي ملڪ ۾، سندن اباڻي ملڪ ۾ موٽائي آڻيندس، ۽ اتي اهي هڪ ڪمتر بادشاهي ٿيندا. ¹⁵اها سڀني بادشاهين کان ڪمتر هوندي، ۽ وري ڪڏهن بہ قومن کان مٿي پاڻ کي بلند نہ ڪندي. آءٌ کين ايترو ننڍو ڪندس جو اهي وري قومن تي حڪومت نہ ڪندا. ¹⁶مصر وري ڪڏهن بہ اسرائيل جي گهراڻي جو ڀروسو نہ ٿيندو، بلڪ سندن ڏوهه جي ياد ڏياريندڙ ٿيندو، جڏهن بہ اهي هن ڏانهن ڦرندا هئا. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ حاڪم پيءُ آهيان.“

¹⁷ستاويهين سال، پهرئين مهيني جي پهرين تاريخ تي اسان جي پيءُ جو ڪلام مون ڏانهن آيو:

¹⁸اي ابنِ آدم، بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر پنهنجي لشڪر کان صور جي خلاف سخت محنت ڪرائي. هر مٿو گنجو ٿي ويو، هر ڪلهو ڇلجي ويو، تڏهن بہ هن ۽ سندس لشڪر کي صور کان انهيءَ ڪم جي ڪا اجرت نہ ملي جيڪو هن ان جي خلاف ڪيو هو. ¹⁹تنهنڪري حاڪم پيءُ هيئن فرمائي ٿو: ڏس، آءٌ هاڻي مصر جو ملڪ بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر کي ڏئي رهيو آهيان. هو هن جي دولت کڻي ويندو، هن جي لٽ ماريندو، هن جو مال ڦريندو؛ اها سندس لشڪر جي اجرت هوندي. ²⁰سندس ڪيل ڪم جي اجرت طور مون کيس مصر جو ملڪ ڏنو آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن اهو منهنجي لاءِ ڪيو، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.

²¹انهيءَ ڏينهن آءٌ اسرائيل جي گهراڻي لاءِ هڪ سڱ اُڀاريندس، ۽ هنن جي وچ ۾ تنهنجو وات کوليندس. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان. ^a a v21 اُڀرندڙ سڱ وڌندڙ طاقت ۽ ڇوٽڪاري جو نشان آهي؛ اهو انهيءَ نجات جي سڱ ڏانهن اڳواٽ اشارو ڪري ٿو جيڪو اسان جي پيءُ داؤد جي نسل ۾ ڄاول يسوع ۾ اُڀاريو.