Στον Τίτο, το γνήσιο παιδί μου

Οδηγίες προς τον Τίτο για τον διορισμό πρεσβυτέρων και τη διδασκαλία της υγιούς διδαχής στο νησί της Κρήτης.

Κεφάλαιο 1.

Ο Παύλος, δούλος του Πατέρα μας και απόστολος του Ιησού Χριστού, για την πίστη των εκλεκτών του Πατέρα μας και τη γνώση της αλήθειας που οδηγεί στην ευσέβεια προς τον Θεό, με την ελπίδα της αιώνιας ζωής, την οποία ο Πατέρας μας, που ποτέ δεν λέει ψέματα, υποσχέθηκε πριν αρχίσουν οι αιώνες, και στον δικό του καιρό φανέρωσε τον λόγο του μέσα από το κήρυγμα που μου εμπιστεύτηκε με εντολή του Πατέρα μας, του Σωτήρα μας. Στον Τίτο, το γνήσιο παιδί μου στην κοινή πίστη: χάρη και ειρήνη από τον Πατέρα μας και τον Χριστό Ιησού, τον Σωτήρα μας.

Πρεσβύτεροι που αντανακλούν τον χαρακτήρα του Πατέρα

Σε άφησα στην Κρήτη γι’ αυτόν τον λόγο: να τελειώσεις όσα απέμειναν και να διορίσεις πρεσβυτέρους σε κάθε πόλη, όπως σε πρόσταξα. Ο πρεσβύτερος πρέπει να είναι άμεμπτος, σύζυγος μιας γυναίκας, με παιδιά πιστά που δεν κατηγορούνται για ακόλαστη ζωή ή ανυπακοή. Γιατί ο επίσκοπος, ως οικονόμος του Πατέρα μας, πρέπει να είναι άμεμπτος — όχι αλαζόνας, όχι ευέξαπτος, όχι μέθυσος, όχι βίαιος, όχι άπληστος για ανέντιμο κέρδος, αλλά φιλόξενος, φίλος του καλού, εγκρατής, δίκαιος, όσιος και πειθαρχημένος. Πρέπει να κρατάει σταθερά τον αξιόπιστο λόγο όπως διδάχτηκε, ώστε να μπορεί να ενθαρρύνει με την υγιή διδασκαλία και να αποστομώνει εκείνους που την αντικρούουν.

Γιατί πολλοί είναι ανυπότακτοι, λένε ανοησίες και παραπλανούν άλλους — ιδιαίτερα η ομάδα της περιτομής. ^a Πρέπει να αποστομωθούν, επειδή καταστρέφουν ολόκληρα σπιτικά, διδάσκοντας όσα δεν πρέπει, για αισχρό κέρδος. Ένας από τους δικούς τους προφήτες το είπε: «Οι Κρητικοί είναι πάντοτε ψεύτες, κακά θηρία, τεμπέληδες φαγάδες». Αυτή η μαρτυρία είναι αληθινή. Γι’ αυτό να τους ελέγχεις αυστηρά, ώστε να είναι υγιείς στην πίστη, και να μη δίνουν σημασία σε ιουδαϊκούς μύθους και σε εντολές ανθρώπων που απορρίπτουν την αλήθεια. Όλα είναι καθαρά για τους καθαρούς· όμως για τους διεφθαρμένους και άπιστους τίποτα δεν είναι καθαρό — και ο νους τους και η συνείδησή τους έχουν μολυνθεί. Ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν τον Πατέρα μας, αλλά τον αρνούνται με τις πράξεις τους — απεχθείς, ανυπάκουοι, ακατάλληλοι για κάθε καλό έργο.