ତୀତସଙ୍କ ନିକଟକୁ, ମୋହର ପ୍ରକୃତ ସନ୍ତାନ

କ୍ରୀତୀ ଦ୍ୱୀପରେ ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଓ ସୁଶିକ୍ଷା ଦେବା ବିଷୟରେ ତୀତସଙ୍କ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ।

ଅଧ୍ୟାୟ 1।

ପାଉଲ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦାସ ଓ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେରିତ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମନୋନୀତ ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସ ଓ ଈଶ୍ଵରଭକ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଗମନକାରୀ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ନିମନ୍ତେ, ଅନନ୍ତ ଜୀବନର ଭରସାରେ, ଯାହା କଦାପି ମିଥ୍ୟା ନ କହୁଥିବା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୁଗସମୂହ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ପୁଣି ଆପଣା ନିରୂପିତ ସମୟରେ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଦ୍ଵାରା ମୋʼ ନିକଟରେ ସମର୍ପିତ ସମ୍ବାଦ ଦ୍ଵାରା ସେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସମାନ ବିଶ୍ଵାସରେ ମୋହର ପ୍ରକୃତ ସନ୍ତାନ ତୀତସଙ୍କ ନିକଟକୁ: ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଶାନ୍ତି ହେଉ।

ପିତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରୁଥିବା ପ୍ରାଚୀନଗଣ

ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଏହି କାରଣରୁ କ୍ରୀତୀରେ ଛାଡ଼ି ଆସିଲି, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେ ଅବଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିବ ଓ ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିବା ପ୍ରକାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗରରେ ପ୍ରାଚୀନଗଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବ। ପ୍ରାଚୀନ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଏକ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ସ୍ଵାମୀ, ପୁଣି ଯାହାର ସନ୍ତାନମାନେ ବିଶ୍ଵାସୀ ଓ ଉଚ୍ଛୃଙ୍ଖଳ ଜୀବନ କିମ୍ବା ବିଦ୍ରୋହ ଦୋଷରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ନୁହନ୍ତି, ଏପରି ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। କାରଣ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହାଧ୍ୟକ୍ଷ ସ୍ଵରୂପ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ—ଅହଙ୍କାରୀ ନୁହେଁ, କ୍ରୋଧୀ ନୁହେଁ, ମଦ୍ୟପ ନୁହେଁ, ଉତ୍ପାତକାରୀ ନୁହେଁ, କୁତ୍ସିତ ଲାଭର ଲୋଭୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅତିଥିସେବକ, ସତ୍କର୍ମପ୍ରିୟ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, ନ୍ୟାୟପରାୟଣ, ପବିତ୍ର ଓ ସଂଯତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ସେ ହିତଜନକ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ଵାରା ଉତ୍ସାହ ଦେଇ ପାରିବ ଓ ବିରୋଧକାରୀମାନଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡନ କରି ପାରିବ।

କାରଣ ଅନେକ ଅବାଧ୍ୟ, ଅସାର କଥା କହୁଥିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରାନ୍ତ କରୁଥିବା ଲୋକ ଅଛନ୍ତି—ବିଶେଷତଃ ସୁନ୍ନତ ଦଳର ଲୋକମାନେ। ^a ସେମାନଙ୍କୁ ନୀରବ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ସେମାନେ ଲଜ୍ଜାଜନକ ଲାଭ ନିମନ୍ତେ ଅନୁଚିତ ବିଷୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରସମୂହକୁ ବିନଷ୍ଟ କରୁଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଭାବବାଦୀ, ଏହା କହିଅଛି, “କ୍ରୀତୀୟ ଲୋକମାନେ ସର୍ବଦା ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଦୁଷ୍ଟ ପଶୁ, ଅଳସ ପେଟୁକ।” ଏହି ସାକ୍ଷ୍ୟ ସତ୍ୟ ଅଟେ। ଏଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାବରେ ଅନୁଯୋଗ କର, ଯେପରି ସେମାନେ ବିଶ୍ଵାସରେ ସୁସ୍ଥ ହେବେ, ପୁଣି ଯିହୂଦୀ କଳ୍ପିତ କାହାଣୀ ଓ ସତ୍ୟ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଧିନିୟମ ପ୍ରତି ମନୋଯୋଗ ନ କରିବେ। ଶୁଚି ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଶୁଚି; କିନ୍ତୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ଅବିଶ୍ଵାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କିଛି ହିଁ ଶୁଚି ନୁହେଁ—ସେମାନଙ୍କ ମନ ଓ ବିବେକ ଉଭୟ ଅଶୁଚି ହୋଇଅଛି। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣା କର୍ମ ଦ୍ଵାରା ତାହାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଘୃଣ୍ୟ, ଅବାଧ୍ୟ ଓ କୌଣସି ସତ୍କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ଅଯୋଗ୍ୟ।