Ο λαός φέρεται άπιστα στον Πατέρα

Αξιωματούχοι αναφέρουν ότι οι ίδιοι οι αρχηγοί του Ισραήλ πρωτοστάτησαν στους γάμους με τους γύρω λαούς. Ο Έσδρας σκίζει τα ρούχα του, ξεριζώνει τα μαλλιά του και κάθεται συντετριμμένος ως το βράδυ· έπειτα προσεύχεται μια εξομολόγηση που ονομάζει την ενοχή ξεκάθαρα και θαυμάζει που ο Πατέρας μας τους τιμώρησε λιγότερο απ' όσο άξιζαν.

Κεφάλαιο 9.

Όταν τελείωσαν αυτά, ήρθαν σ' εμένα οι άρχοντες και μου είπαν: «Ο λαός του Ισραήλ, οι ιερείς και οι Λευίτες δεν κράτησαν τον εαυτό τους χωριστά από τους γύρω λαούς με τα βδελυρά τους έργα — τους Χαναναίους, τους Χετταίους, τους Φερεζαίους, τους Ιεβουσαίους, τους Αμμωνίτες, τους Μωαβίτες, τους Αιγυπτίους και τους Αμορραίους. Πήραν μερικές από τις θυγατέρες τους για γυναίκες, για τον εαυτό τους και για τους γιους τους, ανακατεύοντας το άγιο γένος με τους γύρω λαούς. Και σ' αυτή την απιστία πρωτοστάτησαν οι άρχοντες και οι αρχηγοί».

Μόλις το άκουσα αυτό, έσκισα το ρούχο και τον μανδύα μου, τράβηξα τρίχες από το κεφάλι και τα γένια μου, και κάθισα εμβρόντητος. Τότε συγκεντρώθηκαν κοντά μου όλοι όσοι έτρεμαν μπροστά στα λόγια του Θεού του Ισραήλ, του Πατέρα μας, εξαιτίας της απιστίας των εξόριστων· κι εγώ καθόμουν εμβρόντητος μέχρι την εσπερινή προσφορά. ^a

Την ώρα της εσπερινής προσφοράς σηκώθηκα από την ταπείνωσή μου, με το ρούχο και τον μανδύα μου σκισμένα, και έπεσα στα γόνατά μου, απλώνοντας τα χέρια μου στον Πατέρα μου· και είπα: «Πατέρα μου, ντρέπομαι και ντροπιάζομαι να σηκώσω το πρόσωπό μου σ' εσένα, Πατέρα μου, γιατί οι αμαρτίες μας υψώθηκαν πάνω από τα κεφάλια μας, και η ενοχή μας έφτασε ως τους ουρανούς. Από τις μέρες των προγόνων μας ως τώρα βρισκόμαστε σε βαριά ενοχή, και εξαιτίας των αμαρτιών μας εμείς — οι βασιλιάδες μας και οι ιερείς μας — παραδοθήκαμε στους βασιλιάδες των ξένων χωρών, στο σπαθί, στην αιχμαλωσία, στη λεηλασία και στη φανερή ντροπή που φαίνεται στα πρόσωπά μας, όπως είναι και σήμερα. Τώρα όμως, για μια σύντομη στιγμή, ήρθε χάρη από τον Πατέρα μας, που μας άφησε ένα υπόλοιπο και μας έδωσε σταθερό στήριγμα στον άγιο τόπο του, για να φωτίσει τα μάτια μας και να μας δώσει λίγη αναζωογόνηση μέσα στη σκλαβιά μας. Είμαστε σκλάβοι· όμως ο Πατέρας μας δεν μας εγκατέλειψε μέσα στη σκλαβιά μας. Έδειξε σ' εμάς την αγάπη της διαθήκης του μπροστά στους βασιλιάδες της Περσίας, και μας αναζωογόνησε για να ξανασηκώσουμε τον οίκο του Πατέρα μας, να επισκευάσουμε τα ερείπιά του, και να μας δώσει τείχος προστασίας στην Ιουδαία και στην Ιερουσαλήμ.

Και τώρα, Πατέρα μας, τι να πούμε ύστερα απ' αυτά; Γιατί εγκαταλείψαμε τις εντολές σου,

που τις έδωσες μέσω των δούλων σου των προφητών: “Η γη στην οποία μπαίνετε για να την κληρονομήσετε είναι μολυσμένη από την ακαθαρσία των λαών της, που με τις βδελυρές τους πράξεις την έχουν γεμίσει από άκρη σ' άκρη με την ακαθαρσία τους. Γι' αυτό τώρα μη δίνετε τις θυγατέρες σας στους γιους τους ούτε να παίρνετε τις θυγατέρες τους για τους γιους σας, και ποτέ μη ζητάτε την ειρήνη τους ή την ευημερία τους, για να γίνετε δυνατοί, να φάτε τα αγαθά της γης και να την αφήσετε κληρονομιά στα παιδιά σας για πάντα”.

Ύστερα από όλα όσα μας βρήκαν για τα κακά μας έργα και τη μεγάλη μας ενοχή — ακόμα και τότε εσύ, Πατέρα μας, συγκρατήθηκες, τιμωρώντας μας λιγότερο απ' όσο μας άξιζαν οι αμαρτίες μας, και μας έδωσες ένα υπόλοιπο σαν κι αυτό, θα παραβούμε πάλι τις εντολές σου και θα συμπεθεριάσουμε με λαούς που κάνουν αυτά τα βδελυρά έργα; Δεν θα οργιζόσουν μαζί μας μέχρι να μας αφανίσεις, χωρίς να αφήσεις υπόλοιπο ή επιζώντα; Πατέρα μας, Θεέ του Ισραήλ, εσύ είσαι δίκαιος, γιατί απομείναμε ένα υπόλοιπο που επιζεί, όπως είναι και σήμερα. Να που στεκόμαστε μπροστά σου με την ενοχή μας, αν και κανείς δεν μπορεί να σταθεί μπροστά σου εξαιτίας της».