Die Volk is Ontrou teenoor die Vader
Amptenare meld dat Israel se eie leiers voorgeloop het om met die omliggende volke te trou. Esra skeur sy klere, trek sy hare uit, en sit verslae tot die aand, en bid dan 'n belydenis wat die skuld reguit benoem en verwonderd is dat ons Vader hulle minder gestraf het as wat hulle verdien het.
9 1Toe dit gedoen was, het die amptenare na my toe gekom: “Die volk van Israel, die priesters en die Leviete het hulle nie afgesonder van die omringende volke met hulle gruwelike dinge nie—die Kanaäniete, Hetiete, Feresiete, Jebusiete, Ammoniete, Moabiete, Egiptenaars en Amoriete. 2Hulle het van hulle dogters as vrouens vir hulleself en hulle seuns geneem en so die heilige nageslag met die omringende volke vermeng. En die amptenare en leiers het in hierdie ontrou voorgegaan.”
3Toe ek dit hoor, het ek my kleed en mantel geskeur, hare uit my kop en baard uitgepluk en verslae gaan sit. 4Toe het almal wat gebewe het by die woorde van Israel se God, ons Vader, by my bymekaargekom oor die ontrou van die ballinge, en ek het verslae bly sit tot die aandoffer. a a v4 Die aandoffer was die gereelde daaglikse offer wat omstreeks drie-uur die middag gebring is.
5By die aandoffer het ek opgestaan uit my verootmoediging, met my kleed en mantel geskeur, en op my knieë geval en my hande na my Vader uitgesprei, 6en ek het gesê: “My Vader, ek is beskaamd en verneder om my gesig na u op te lig, my Vader, want ons sondes het hoër as ons koppe gestyg, en ons skuld het tot aan die hemel gegroei. 7Van die dae van ons voorvaders af tot nou toe is ons in diep skuld, en oor ons sondes is ons—ons konings en priesters—oorgegee aan die konings van die lande, aan die swaard, gevangenskap, plundering en openlike skande op ons gesigte, soos dit vandag is. 8Maar nou, vir ’n kort oomblik, het genade van ons Vader gekom wat vir ons ’n oorblyfsel laat en vir ons ’n vaste vastrapplek in sy heilige plek gee, om ons oë te verhelder en ons ’n bietjie herlewing in ons slawerny te skenk. 9Ons is slawe; tog het ons Vader ons nie in ons slawerny verlaat nie. Hy het sy verbondsliefde na ons uitgebrei voor die konings van Persië, en ons laat herleef om ons Vader se huis op te rig, die puinhope te herstel en vir ons ’n beskermingsmuur in Juda en Jerusalem te gee.
10En nou, ons Vader, wat kan ons ná hierdie sê? Want ons het u gebooie verlaat,
11wat u deur u dienaars die profete beveel het: “Die land waarin julle ingaan om dit in besit te neem, is verontreinig deur die onreinheid van sy volke, wie se gruwelike praktyke dit van end tot end met hulle onreinheid gevul het. 12Daarom, moenie nou julle dogters aan hulle seuns gee of hulle dogters vir julle seuns neem nie, en moet nooit hulle vrede of hulle voorspoed soek nie, sodat julle sterk kan wees, die goeie van die land kan eet en dit vir altyd as ’n erfenis aan julle kinders kan nalaat.”
13Ná alles wat oor ons gekom het oor ons bose dade en groot skuld—selfs toe het u, ons Vader, teruggehou en ons minder gestraf as wat ons sondes verdien het, en vir ons ’n oorblyfsel soos hierdie gegee, 14sal ons weer u gebooie breek en met volke wat hierdie gruwelike dinge doen, ondertrou? Sal u nie met ons kwaad wees totdat u ons vernietig het en geen oorblyfsel of oorlewende laat nie? 15Ons Vader, God van Israel, u is regverdig, want ons is as ’n oorlewende oorblyfsel gelaat, soos dit vandag is. Hier is ons voor u in ons skuld, al kan niemand daarom voor u staan nie.”
