عزرا 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹کله چې دا کار پوره شو، نو سردارانو ما ته راغلل، ”د اِسرائيل خلق، اِمامان او لاويان د چاپېره قومونو نه چې نفرتناکه کارونه کوى، ځان جدا نۀ کړو — د کنعانيانو، حِتيانو، فرِزيانو، يبوسيانو، عمونيانو، موآبيانو، مِصريانو او اموريانو نه. ²هغوئ د دوئ ځنې لوڼه خپلو او خپلو زامنو دپاره واده کړلې، او پاک نسل يې د چاپېره قومونو سره ګډ کړو. او په دې بې‌وفايۍ کښې سردارانو او مشرانو مخکښې قدم واخستو.“

³کله چې ما دا واورېدل، نو ما خپله جامه او چوغه څيرې کړله، د سر او ږيرې نه مې وېښتان راوېستل او حېران پرېشانه کښېناستم. ⁴بيا هغه ټول چې د اِسرائيل د خُدائ پاک، زمونږ پلار په خبرو باندې لړزېدل، د جلاوطنو د بې‌وفايۍ په سبب ما ته راجمع شول، او زۀ د ماښام د نذرانې پورې حېران پرېشانه کښېناستم. ^a a v4 د ماښام نذرانه هغه هر ورځنى باقاعده قربانى وه چې د ماسپښين په درې بجو شاوخوا کښې کولے کېده.

⁵د ماښام د نذرانې په وخت زۀ د خپل عاجزۍ نه پاڅېدم، په داسې حال کښې چې زما جامه او چوغه څيرې وې، او زۀ په خپلو ګونډو باندې پرېوتم او خپل پلار ته مې لاسونه وغزول، ⁶او ما ووئيل، ”اے زما پلاره، زۀ شرمنده او خجل يم چې خپل مخ در پورته کړم، اے زما پلاره، ځکه چې زمونږ ګناهونه زمونږ د سرونو نه پورته شوى دى، او زمونږ ګُناه تر آسمانه رسېدلې ده. ⁷د خپلو پلرونو د ورځو نه تر اوسه پورې مونږ په لويه ګُناه کښې ګيرۀ يُو، او د خپلو ګناهونو په سبب مونږ — زمونږ بادشاهان او اِمامان — د ملکونو بادشاهانو ته، تُورې ته، اسيرۍ ته، لُوټ ته او د مخونو ښکاره شرم ته وسپارلى شُو، لکه څنګه چې نن ورځ دى. ⁸خو اوس، د يوې لنډې شېبې دپاره، د زمونږ پلار له طرفه فضل راغلے دے، چې مونږ له يې يوه پاتې برخه پرېښوده او د هغۀ په پاک ځائ کښې يې مونږ ته يو مضبوط ځائ راکړو، چې زمونږ سترګې روښانه کړى او زمونږ په غلامۍ کښې مونږ ته لږ تازه ژوند راکړى. ⁹مونږ غلامان يُو؛ خو بيا هم زمونږ پلار مونږ زمونږ په غلامۍ کښې نۀ يُو پرېښى. هغۀ د فارس د بادشاهانو په مخکښې مونږ ته خپله مينه وښودله، چې مونږ ته يې نوے ژوند راکړو ترڅو چې د زمونږ پلار کور پورته کړو، د هغۀ کنډرونه جوړ کړو، او مونږ له په يهوداه او يروشلم کښې د ساتنې ديوال راکړو.

¹⁰او اوس، اے زمونږ پلاره، مونږ د دې نه پس څۀ ووايو؟ ځکه چې مونږ ستا حُکمونه پرېښودل،

¹¹کوم چې تا د خپلو بندګانو، نبيانو په وسيله حُکم کړى وُو، ”هغه ملک چې تاسو ورته د ملکيت کولو دپاره داخلېږئ، د خپلو قومونو د ناپاکۍ په سبب پليت دے، چې د دوئ نفرتناکه کارونو دا د يوه سر نه تر بل سره د خپلې ناپاکۍ نه ډک کړے دے. ¹²نو اوس خپلې لوڼه د دوئ زامنو ته مۀ ورکوئ او د دوئ لوڼه د خپلو زامنو دپاره مۀ اخلئ، او هيچرې د دوئ د سلامتۍ او د دوئ د برکت طلب مۀ کوئ، دې دپاره چې تاسو مضبوط شئ، د دې ملک ښې شيان وخورئ، او دا د خپل اولاد دپاره د تل پاره په ميراث کښې پرېږدئ.“

¹³د هغه ټول نه پس چې زمونږ د بدو کارونو او لويې ګُناه په سبب پر مونږ راغلل — بيا هم تا، اے زمونږ پلاره، ځان بس کړو، او مونږ له زمونږ د ګناهونو د حقه کم سزا راکړه، او مونږ له دې غوندې يوه پاتې برخه راکړه، ¹⁴نو آيا مونږ به بيا ستا حُکمونه ماتوو او د هغو قومونو سره به واده کوو چې دا نفرتناکه کارونه کوى؟ آيا تۀ به پر مونږ داسې نۀ غصه کېږې چې مونږ دې تباه کړې، او هيڅ پاتې برخه او هيڅ ژوندے پاتې نۀ شى؟ ¹⁵اے زمونږ پلاره، د اِسرائيل خُدايه، تۀ صادق يې، ځکه چې مونږ ژوندى پاتې برخه يُو، لکه څنګه چې نن ورځ دى. دا مونږ ستا په مخکښې په خپله ګُناه کښې يُو، که څه هم د دې په سبب هيڅوک ستا په مخکښې ودرېدلے نۀ شى.“