Gel bi Bavê me re Dilsozî Dişkînin

Serok rapor dikin ku rêberên Îsraêl bi xwe di zewaca bi gelên dorhêlê re pêşengî kirin. Ezra cilên xwe diçirîne, porê xwe dikişîne, û heta êvarê matmayî rûdine, paşê îtirafekê dike ku sûc bi eşkereyî bi nav dike û şaş dimîne ku Bavê me ew ji ya ku heq kirin kêmtir ceza kirin.

Beş 9.

Gava ev kar hat kirin, serokan ji min re got: “Gelê Îsraêl, kahîn û Lêwiyan xwe ji gelên dorhêlê bi tiştên wan ên nefretî ne, cuda nekirine—ji Kenaniyan, Hîtiyan, Perîziyan, Yebûsiyan, Amoniyan, Moabiyan, Misriyan û Amoriyan. Hinek ji keçên wan ji xwe re û ji kurên xwe re anîn, û dûndana pîroz bi gelên dorhêlê re tevlihev kirin. Serok û rêberan jî di vê bêbaweriyê de pêşengî kirin.”

Gava min ev bihîst, min cil û kincê xwe ji ber xwe ve çirand, min ji serê xwe û ji rîha xwe por kişand û matmayî rûniştim. Hingê hemû kesên ku ji peyvên Xwedayê Îsraêl, Bavê me, dilerizîn, li ser bêbaweriya sirgûnkiriyan li ba min civiyan, û ez heta diyariya êvarê matmayî rûniştim. ^a

Di diyariya êvarê de ez ji nizmbûna xwe rabûm, bi cil û kincê xwe yê çirandî, û ketim ser çokên xwe, destên xwe li ber Bavê xwe vekirin, û min got: “Bavê min, ez şerm dikim û rûreş im ku rûyê xwe ber bi te ve rakim, Bavê min, çimkî gunehên me ji serên me bilindtir bûne û sûcê me gihîştiye ezmanan. Ji rojên bav û kalên me heta niha em di sûcekî giran de ne, û ji ber gunehên xwe em—padîşah û kahînên me—radestî padîşahên welatan, şûr, dîlî, telankirinê û şermeke eşkere ya li ser rûyên me hatin kirin, wek ku îro ye. Lê niha, ji bo kêlîkeke kurt, kerem ji Bavê me hatiye, ku ji me re şûnmayîneke hişt û ji me re di cihê wî yê pîroz de pêgavek saz da, da ku çavên me ronî bike û di koletiya me de hinekî jiyana nû bide me. Em kole ne; lê dîsa jî Bavê me em di koletiya xwe de bernedane. Wî dilovaniya peymana xwe li ber padîşahên Faris li me dirêj kir, da ku me jiyana nû bide, da ku em mala Bavê me rakin, kavilên wê sererast bikin û ji me re li Cihûdayê û li Orşelîmê dîwarekî parastinê bide.

Û niha, Bavê me, piştî vê em çi dikarin bibêjin? Çimkî me emrên te berdane,

yên ku te bi rêya xulamên xwe yên pêxemberan emir dabûn: ‘Welatê ku hûn diçinê da ku bibin xwediyên wî, bi pîsiya gelên wî gemar bûye, ku bi kirinên xwe yên nefretî ew ji serî heta binî bi gemariya xwe tije kirine. Loma niha keçên xwe nedin kurên wan û keçên wan ji kurên xwe re negirin, û tu caran li aştiya wan an li bextewariya wan negerin, da ku hûn bihêz bibin, qenciya welat bixwin û ji bo her û her wek mîras ji zarokên xwe re bihêlin.’

Piştî her tiştê ku ji ber kirinên me yên xerab û sûcê me yê mezin bi serê me de hat—wê gavê jî te, Bavê me, xwe girt, ji me re ceza ji gunehên me kêmtir da, û ji me re şûnmayîneke wek vê da, ma emê dîsa emrên te bişkînin û bi gelên ku van tiştên nefretî dikin re zewacê bikin? Ma tê li me hêrs nebî heta ku me tune bikî, û ne şûnmayînek û ne jî kesek sax bihêlî? Bavê me, Xwedayê Îsraêl, tu rast î, çimkî em wek şûnmayîneke sax mane, wek ku îro ye. Va em li ber te ne di sûcê xwe de, her çend ji ber wî tu kes nikare li ber te raweste.”