Yosua 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹Tuluy Yosua ngagentra urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh, ²sarta saurna ka maranéhna, “Maranéh geus ngalakonan sagala paréntah Musa, abdi Rama urang, ka maranéh, jeung geus narurut kana ucapan kami dina sagala anu diparéntahkeun ku kami. ³Maranéh teu ninggalkeun dulur-dulur maranéh salila ieu, nepi ka poé ieu, tapi geus ngalakonan kawajiban paréntah Rama maranéh. ⁴Ayeuna Rama maranéh geus maparin katengtreman ka dulur-dulur maranéh, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Mantenna. Ku sabab éta baralik deui ka kémah maranéh, di tanah milik maranéh, anu geus dipaparinkeun ku Musa, abdi Rama urang, ka maranéh di peuntaseun Walungan Yordan. ⁵Ngan maranéh kudu enya-enya ngalakonan paréntah jeung hukum anu diparéntahkeun ku Musa, abdi Rama urang, ka maranéh: mikaasih ka Rama maranéh, lakonan sagala jalan Mantenna, tumut kana paréntah-Na, ngaldeudeul ka Mantenna, sarta ngabdi ka Mantenna reujeung sakabéh haté jeung sakabéh jiwa maranéh.”

⁶Tuluy Yosua ngaberkahan maranéhna sarta ngajurung marulang, tuluy maranéhna arindit ka kémahna séwang-séwangan. ⁷Satengah kaom Menaseh geus dibéré milik di Basan ku Musa; ari satengahna deui ku Yosua dibéré milik babarengan jeung dulur-dulurna di beulah kuloneun Walungan Yordan. Waktu Yosua ngajurung maranéhna mulang ka kémahna, maranéhna diberkahan. ⁸Saurna ka maranéhna, “Marulang bari marawa kabeungharan anu loba pisan—ingon-ingon anu réa, pérak, emas, tambaga, beusi, jeung pakéan anu loba. Bagikeun barang rampasan ti musuh maranéh ka dulur-dulur maranéh.”

Hiji Altar pikeun Jadi Saksi ka Rama Maranéhna

⁹Tuluy urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh baralik ninggalkeun urang Israil di Silo di tanah Kanaan, mulang ka Gilad, tanah milikna sorangan, anu dicickan ku maranéhna luyu jeung paréntah Rama urang ngaliwatan Musa. ¹⁰Sanggeus narepi ka wewengkon Walungan Yordan di tanah Kanaan, urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh ngadegkeun hiji altar di dinya sisi Walungan Yordan—hiji altar anu kacida gedéna. ¹¹Urang Israil ngadéngé béja, “Tuh, urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh geus ngadegkeun hiji altar nyanghareup ka tanah Kanaan, di wewengkon Walungan Yordan, di beulah urang Israil.” ¹²Waktu urang Israil ngadéngé éta béja, sakumna pakumpulan urang Israil ngariung di Silo rék merangan maranéhna. ¹³Urang Israil ngutus Pinehas bin Elasar, imam téa, ka urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh di Gilad, ¹⁴disarengan ku sapuluh pamingpin, hiji ti unggal kulawarga karuhun, ti saban kaom Israil, maranéhna masing-masing kapala kulawarga karuhunna di antara kaom-kaom Israil. ¹⁵Maranéhna daratang ka urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh di tanah Gilad tuluy ngomong ka maranéhna, ¹⁶“Sakumna pakumpulan Rama urang nanya kieu: ‘Naon pangna maranéh hianat kieu ka Rama urang, Allah Israil—poé ieu ngabalieur tina nuturkeun Mantenna, sarta ngadegkeun altar pikeun diri maranéh sorangan poé ieu pikeun ngalawan ka Mantenna? ¹⁷Naha acan cukup keur urang dosa di Peor téa? Nepi ka poé ieu urang can beresih tina éta dosa, sanajan geus aya pageblug anu nerap ka pakumpulan Rama urang, ¹⁸nepi ka maranéh poé ieu kudu ngabalieur tina nuturkeun Rama urang? Lamun maranéh ngalawan ka Mantenna poé ieu, isukan Mantenna bakal bendu ka sakumna pakumpulan Israil. ¹⁹Tapi lamun tanah milik maranéh téh najis, pék méntaskeun ka tanah milik Rama urang, tempat Kémah Suci-Na jumeneng, tuluy marilik di tengah-tengah kami. Ngan ulah ngalawan ka Rama urang, jeung ulah ngaragut kami kana pambarontakan maranéh, ku jalan ngadegkeun altar pikeun diri maranéh sorangan anu séjén ti altar Rama urang. ²⁰Lain Akhan bin Serah geus teu satia dina perkara barang anu diharamkeun, nepi ka ngadatangkeun bebendu ka sakumna umat Israil? Lain ngan manéhna sorangan anu maot ku sabab éta dosa.’”

²¹Urang Rubin, urang Gad, jeung satengah kaom Menaseh ngajawab ka kapala-kapala kaom Israil. ²²“Nu Maha Kawasa, nya éta Rama urang! Nu Maha Kawasa, nya éta Rama urang! Mantenna uninga, sarta sing terang urang Israil ogé! Upama ieu téh pambarontakan atawa teu satia ka Rama urang, ulah hampura abdi sadaya poé ieu, ²³upama kami ngadegkeun altar sorangan téh pikeun ngabalieur tina nuturkeun Rama urang, atawa pikeun ngahaturkeun kurban beuleuman, kurban gandum, atawa kurban karahayuan di dinya—sing Rama urang ku salira-Na anu bakal nungtut tanggung jawab ti kami!

²⁴Sabalikna, kami milampah ieu téh ku lantaran sieun yén hiji mangsa anak-anak maranéh bakal ngomong ka anak-anak kami, ‘Naon pakaitna maranéh jeung Rama urang, Allah Israil? ²⁵Sabab Rama urang geus ngajadikeun Walungan Yordan wates antara kami jeung maranéh, hé urang Rubin jeung urang Gad—maranéh teu boga bagian dina Mantenna.’ Ku kituna anak-anak maranéh bisa ngahalangan anak-anak kami tina ngabakti ka Rama urang. ^a a v25 Kasieun anu pangjerona tina kaom-kaom beulah wétan téh lain perkara tanah, tapi perkara pangmilik—yén hiji mangsa anak-anakna bakal diomongan yén maranéhna teu boga bagian dina Rama. Sakabéh paséa ieu saenyana téh perkara saha anu angger kaasup kagungan Mantenna.

²⁶Ku sabab éta kami ngomong, ‘Hayu urang ngadegkeun altar, lain pikeun kurban beuleuman jeung lain pikeun kurban sasajén, ²⁷tapi jadi saksi antara kami jeung maranéh, sarta antara turunan urang sanggeus urang, yén urang ngabakti ka Rama urang di payuneun Mantenna ku kurban beuleuman, kurban sasajén, jeung kurban karahayuan—sangkan anak-anak maranéh ulah ngomong ka anak-anak kami hiji mangsa, “Maranéh teu boga bagian dina Rama urang.” ’

²⁸Kami mikir kieu: lamun hiji mangsa maranéhna ngomong kitu ka kami atawa ka turunan kami, kami bakal ngajawab, ‘Tingali ieu tiron altar Rama urang anu dijieun ku karuhun kami—lain pikeun kurban beuleuman atawa kurban sasajén, tapi jadi saksi antara kami jeung maranéh.’

²⁹Mustahil kami ngalawan ka Rama urang atawa ngabalieur tina nuturkeun Mantenna poé ieu ku jalan ngadegkeun altar pikeun kurban beuleuman, kurban gandum, atawa kurban sasajén, salian ti altar Rama urang anu aya di payuneun padaleman-Na!”

³⁰Waktu Pinehas, imam téa, jeung para pamingpin umat, katut kapala-kapala kaom Israil anu marengan anjeunna, ngadéngé omongan urang Rubin, urang Gad, jeung urang Menaseh, maranéhna arasa senang. ³¹Pinehas bin Elasar, imam téa, nyarios ka urang Rubin, urang Gad, jeung urang Menaseh, “Poé ieu urang nyaho yén Rama urang aya di tengah-tengah urang, sabab maranéh henteu hianat ka Mantenna kawas kitu. Ayeuna maranéh geus nyalametkeun urang Israil tina panangan Rama urang.” ³²Pinehas bin Elasar, imam téa, jeung para pamingpin, ninggalkeun urang Rubin jeung urang Gad di Gilad tuluy mulang ka tanah Kanaan, ka urang Israil, sarta ngalaporkeun hal éta ka maranéhna. ³³Éta laporan nyugemakeun haté urang Israil, tuluy urang Israil muji sukur ka Rama urang sarta teu tulus rék merangan maranéhna pikeun ngaruksak tanah tempat urang Rubin jeung urang Gad maratuh. ³⁴Urang Rubin jeung urang Gad ngaranan éta altar Saksi, “Sabab,” ceuk maranéhna, “éta téh jadi saksi antara urang yén Rama urang téh Allah.”