Yusak 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹Banjur Yusak ngundang wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye, ²sarta kandha marang wong-wong mau: “Kowe kabeh wis padha netepi sakabehe kang diprentahake dening Musa, abdine Rama kita, marang kowe, sarta wis padha ngestokake marang swaraku ing samubarang kang dakprentahake marang kowe. ³Kowe kabeh ora ninggal para sadulurmu nganti pirang-pirang dina lawase, tekan ing dina iki, nanging wis padha netepi kuwajiban saka dhawuhe Ramamu. ⁴Saiki Ramamu wis paring katentreman marang para sadulurmu, kaya kang wis diprasetyakake. Mulane padha balia menyang kemah-kemahmu, ing tanah pusakamu, kang wis diparingake dening Musa, abdine Rama kita, marang kowe ing sabrange bengawan Yarden. ⁵Mung padha ngati-atia banget anggonmu nindakake pepakon lan angger-angger kang wis diprentahake dening Musa, abdine Rama kita, marang kowe: tresnaa marang Ramamu, lumakua ing sakehing dalane, netepana dhawuh-dhawuhe, rumaketa marang Panjenengane, sarta ngabdia marang Panjenengane kanthi gumolonging atimu lan gumolonging nyawamu.”

⁶Banjur Yusak mberkahi wong-wong mau sarta nglilani padha bali, temah padha mulih menyang kemah-kemahe. ⁷Musa wis menehi satengah taler Manasye tanah pusaka ing tanah Basan; dene marang satengahe liyane, Yusak menehi tanah pusaka bebarengan karo para sadulure ing sakulone bengawan Yarden. Nalika Yusak nglilani wong-wong mau mulih menyang kemah-kemahe, dheweke uga mberkahi wong-wong mau. ⁸Yusak kandha marang wong-wong mau: “Padha mulia kanthi kasugihan kang akeh — kewan ingon akeh banget, salaka, emas, tembaga, wesi, lan sandhangan pirang-pirang. Jarahan saka mungsuhmu dumen karo para sadulurmu.”

Misbyah kang Dadi Seksi marang Sang Rama

⁹Banjur taler Ruben, Gad, lan satengah taler Manasye padha bali saka panggonane wong Israel ing Silo, ing tanah Kanaan, menyang tanah Gilead, pusakane dhewe, kang wis dienggoni manut dhawuhe Rama kita lumantar Musa. ¹⁰Bareng tekan ing laladan bengawan Yarden ing tanah Kanaan, wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye padha yasa misbyah ana ing kono, ing pinggir bengawan Yarden — misbyah kang gedhe banget. ¹¹Wong Israel padha krungu kabar: “Lah, wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye wis padha yasa misbyah ngadhepake tanah Kanaan, ing laladan bengawan Yarden, ing sisih tanahe wong Israel.” ¹²Nalika wong Israel padha krungu bab iku, sakabehe pasamuwane wong Israel banjur padha nglumpuk ing Silo arep nglurugi perang marang wong-wong mau. ¹³Wong Israel banjur ngutus Pinehas, anake Eleazar, imam mau, menyang panggonane wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye ing tanah Gilead, ¹⁴kanthi diampingi para penggedhe sepuluh, siji saben brayat leluhur, saka saben taler Israel, siji-sijine dadi kepalaning brayat leluhure ana ing antarane golonganing wong Israel. ¹⁵Wong-wong mau banjur padha teka marang wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye ing tanah Gilead, sarta padha kandha: ¹⁶“Sakabehe pasamuwane Rama kita padha takon mangkene: ‘Apa ta cidra kang koktindakake marang Rama kita, Gusti Allahe Israel, iki — dene ing dina iki kowe padha mungkur saka anggonmu ngetutwuri Panjenengane, kanthi yasa misbyah kanggo awakmu dhewe ing dina iki supaya mbalela marang Panjenengane? ¹⁷Apa dosa ing Peor iku durung cukup tumrap kita? Kita padha durung resik saka dosa mau nganti saprene, sanadyan wis ana pageblug kang nempuh pasamuwane Rama kita, ¹⁸nganti kowe saiki kudu padha mungkur saka anggonmu ngetutwuri Rama kita? Yen ing dina iki kowe padha mbalela marang Panjenengane, sesuk Panjenengane bakal duka marang sakabehe pasamuwane Israel. ¹⁹Nanging yen tanah pusakamu iku najis, kowe padha nyabranga menyang tanah pusakane Rama kita, panggonan dumununge Tarub Suci Panjenengane, lan kowe padha melua ndarbeni tanah ing antara kita. Mung aja padha mbalela marang Rama kita, lan aja nggered kita melu mbalela kaya kowe, srana yasa misbyah liyane kajaba misbyahe Rama kita. ²⁰Apa Akhan, anake Zerah, ora tumindak cidra tumrap barang-barang sesengkeran, temah ndadekake bebendu tumiba marang sakabehe pasamuwane Israel? Lan dudu mung dheweke dhewe kang mati marga saka kaluputan mau.’”

²¹Wong Ruben, wong Gad, lan satengah taler Manasye banjur padha mangsuli marang para kepalaning golonganing wong Israel: ²²“Sang Mahakwasa, Rama kita! Sang Mahakwasa, Rama kita! Panjenengane nguningani, lan Israel dhewe uga ngertia! Yen iki marga saka pambalela utawa marga saka cidra marang Rama kita, aja nganti kita dieman ing dina iki, ²³yen nganti kita yasa misbyah kanggo kita dhewe iku arep mungkur saka anggon kita ngetutwuri Rama kita, utawa arep saos kurban obaran, kurban dhaharan, utawa kurban kaslametan ana ing kono — muga Rama kita piyambak kang bakal nuntut tanggung jawab marang kita!

²⁴Nanging kita padha nindakake iki marga saka wedi, bokmanawa ing tembe anak-anakmu bakal ngucap marang anak-anak kita: ‘Kowe duwe sambung-rapet apa karo Rama kita, Gusti Allahe Israel? ²⁵Awit Rama kita wis ndadekake bengawan Yarden iku dadi wates ing antarane kita lan kowe, heh wong Ruben lan wong Gad — kowe padha ora duwe panduman ing Panjenengane.’ Satemah anak-anakmu bisa njalari anak-anak kita padha mandheg anggone ngabekti marang Rama kita. ^a a v25 Kang paling dikuwatirake dening taler-taler ing sisih wetan dudu bab tanah, nanging bab rasa kadarbe — yen ing sawijining dina anak-anake bakal dikandhani yen padha ora duwe panduman ing Sang Rama. Satemene sakabehe pasulayan iki prakara sapa kang isih kadarbe dening Panjenengane.

²⁶Mulane kita padha ngucap: ‘Payo kita padha yasa misbyah kanggo kita dhewe, ora kanggo kurban obaran lan ora kanggo kurban sembelehan, ²⁷nanging minangka seksi ing antarane kita lan kowe, lan ing antarane turun-turun kita ing tembe, yen kita iki padha ngabekti marang Rama kita ana ing ngarsane kanthi kurban obaran, kurban sembelehan, lan kurban kaslametan — supaya ing tembe anak-anakmu ora ngucap marang anak-anak kita: “Kowe padha ora duwe panduman ing Rama kita.”’

²⁸Kita padha mikir mangkene: manawa ing tembe wong-wong mau ngucap mangkono marang kita utawa marang turun-turun kita, kita bakal mangsuli: ‘Delengen tuladhaning misbyahe Rama kita kang digawe dening para leluhur kita — ora kanggo kurban obaran utawa kurban sembelehan, nanging minangka seksi ing antarane kita lan kowe.’

²⁹Kita babar pisan ora bakal mbalela marang Rama kita utawa mungkur saka anggon kita ngetutwuri Panjenengane ing dina iki srana yasa misbyah kanggo kurban obaran, kurban dhaharan, utawa kurban sembelehan, kajaba misbyahe Rama kita kang ana ing ngarsaning dalem padalemane Panjenengane!”

³⁰Bareng Pinehas, imam mau, lan para panggedhening pasamuwan, sarta para kepalaning golonganing wong Israel kang ndherekake dheweke, padha krungu apa kang diucapake dening wong Ruben, wong Gad, lan wong Manasye, banjur padha rena ing atine. ³¹Pinehas, anake Eleazar, imam mau, banjur kandha marang wong Ruben, wong Gad, lan wong Manasye: “Ing dina iki kita padha sumurup yen Rama kita nunggil karo kita, awit kowe padha ora cidra marang Panjenengane kaya mangkono. Saiki kowe wis padha ngluwari wong Israel saka astane Rama kita.” ³²Pinehas, anake Eleazar, imam mau, lan para panggedhe banjur padha mangkat ninggal wong Ruben lan wong Gad ing tanah Gilead, bali menyang tanah Kanaan, menyang panggonane wong Israel, sarta ngaturake palapuran marang wong-wong mau. ³³Palapuran mau ndadekake renaning atine wong Israel, satemah wong Israel padha memuji marang Rama kita, lan wis ora padha arep nglurugi perang maneh marang wong-wong mau kanggo numpes tanah kang dienggoni wong Ruben lan wong Gad. ³⁴Wong Ruben lan wong Gad banjur ngarani misbyah mau: Seksi, “Awit,” pangucape wong-wong mau, “iku dadi seksi ing antara kita, yen Rama kita iku Gusti Allah.”