Yusak Ngatag Israel supaya Setya Nggegegi
Yusak, sing wis tuwa, nglumpukaké para pemimpin lan pépéngetané prasaja: cekelana sing kenceng, aja omah-omah karo bangsa-bangsa sing isih kari utawa karo allahé. Dhèwèké mbèbèr saka pengalaman — ora ana siji-sijia janjiné Rama kita sing gagal — lan ngandika yèn tembung-tembung sing mbilaèni uga bakal kabukten padha temené.
23 1Wis suwe sawise Rama kita paring katentreman marang Israel saka sakehing mungsuhe ing saubenge, Yusak wis tuwa, umure wis lanjut. 2Yusak banjur nglumpukake wong Israel kabeh — para tuwa-tuwa, para panggedhe, para hakim, lan para pangreh — sarta ngandika: “Aku wis tuwa, umurku wis lanjut. 3Kowe kabeh wis padha nyipati samubarang kabeh kang ditindakake dening Ramamu marang sakehing bangsa iki kanggo kowe; Ramamu piyambak kang wis perang mbelani kowe. 4Delengen, aku wis mbagi marang kowe, minangka panduman warisan kanggo para talermu, bangsa-bangsa kang isih kari iki, lan sakehing bangsa kang wis daktumpes, wiwit Bengawan Yarden nganti tekan Sagara Gedhe ing sisih kulon. 5Ramamu piyambak kang bakal nundhung lan ngusir bangsa-bangsa mau saka ngarepmu, temah kowe bakal nguwasani tanahe, kaya kang wis diprasetyakake dening Ramamu marang kowe.
6Mula padha dikukuh banget anggonmu netepi lan nindakake sakabehing kang katulis ing kitab Torete Nabi Musa, aja nganti nyimpang saka iku mangiwa utawa manengen. 7Aja nganti kowe campur karo bangsa-bangsa kang isih kari ing antaramu iki. Aja nyebut jenenge allah-allahe utawa sumpah demi allah-allah mau; aja ngabekti utawa sujud marang allah-allah iku. 8Nanging kowe kudu padha setya nggegegi marang Ramamu, kaya kang wis koktindakake nganti saprene.
9Ramamu wis nundhung bangsa-bangsa kang gedhe lan kang rosa saka ngarepmu; nganti saprene ora ana wong siji-sijia kang bisa nangguhi kowe. 10Wong siji panunggalanmu bisa mburu wong sewu, amarga Ramamu piyambak kang perang mbelani kowe, kaya kang wis diprasetyakake marang kowe. 11Mulane padha ngati-atia tumrap awakmu dhewe, supaya kowe tresna marang Ramamu. 12Nanging yen kowe padha mundur lan rumaket marang bangsa-bangsa kang isih kari ing antaramu iki, banjur padha bebesanan karo wong-wong mau, campur karo wong-wong mau lan wong-wong mau campur karo kowe, 13weruha kanthi temen, yen Ramamu bakal ora nundhung maneh bangsa-bangsa iki saka ngarepmu. Bangsa-bangsa mau bakal dadi jiret lan kala tumrap kowe, dadi pecut ing lambungmu lan eri ing mripatmu, nganti kowe padha sirna saka tanah kang becik iki, peparinge Ramamu marang kowe.
14Saiki aku arep ngliwati dalan kang bakal diliwati ing salumahing bumi. Kowe padha ngreti kanthi gumolonging atimu lan gumolonging nyawamu, yen saka sakehing prakara becik kang diprasetyakake dening Ramamu tumrap kowe, ora ana siji wae kang ora kelakon — kabeh wis kelakon tumrap kowe; ora ana siji-sijia kang gagal. 15Kaya dene saben pangandika kang becik kang dingandikakake dening Ramamu marang kowe wis kelakon, mangkono uga Panjenengane bakal ndhatengake marang kowe sakehing prakara kang ngrusakake, nganti Panjenengane numpes kowe saka tanah kang becik iki, peparinge marang kowe. 16Yen kowe padha nerak prajanjiane Ramamu, kang wis didhawuhake marang kowe, banjur lunga ngabekti marang allah-allah liya lan sujud marang allah-allah mau, mesthi bebendune Ramamu bakal mulad-mulad marang kowe, temah kowe bakal enggal sirna saka tanah kang becik, peparinge marang kowe.”