Yosua Ngajak Israil Supaya Teguh Nyekel
Yosua, anu geus sepuh, ngumpulkeun para pamingpin sarta nepikeun pepeling anu basajan: pageuh nyekel, ulah kawin campur jeung bangsa-bangsa anu kari atawa dewa-dewana. Anjeunna nyarios tina pangalaman—teu aya hiji ge jangji Rama urang anu gagal—sarta nyebutkeun yen kecap-kecap anu ngabahayakeun oge bakal kabuktian sarua pastina.
23 1Sanggeus lila ti saprak Rama urang maparin katengtreman ka urang Israil tina sakabeh musuhna anu aya di sabudeureunana, Yosua geus sepuh, umurna geus lanjut pisan. 2Yosua nyaur sakumna urang Israil — para kokolot, para pamingpin, para hakim, jeung para pajabat — tuluy saurna, “Sim kuring geus sepuh, umur geus lanjut pisan. 3Maraneh geus narenjo sakabeh anu geus dipidamel ku Rama maraneh ka sakabeh bangsa ieu demi maraneh; Rama maraneh anu geus merangan pikeun maraneh. 4Tenjo, sim kuring geus ngabagikeun ka maraneh, jadi warisan pikeun kaom-kaom maraneh, bangsa-bangsa anu sesa ieu, katut sakabeh bangsa anu geus ditumpes ku sim kuring, ti Walungan Yordan nepi ka Laut Gede di beulah kulon. 5Rama maraneh ku anjeun-Na bakal nyingkahkeun maranehna jeung ngusir ti hareupeun maraneh, sarta maraneh bakal ngawasa tanahna, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Rama maraneh ka maraneh.
6Kudu kacida teguhna pikeun ngajalankeun jeung ngalakonan sakabeh anu geus katulis dina kitab hukum Musa, ulah nepi ka nyimpang ka katuhu atawa ka kenca. 7Ulah campur jeung bangsa-bangsa anu sesa di antara maraneh. Ulah nyebut-nyebut ngaran allah-allahna atawa sumpah demi maranehna; ulah ngabakti atawa sujud ka maranehna. 8Sabalikna, kudu teguh nyekel ka Rama maraneh, sakumaha anu geus dilakonan ku maraneh nepi ka poe ieu.
9Rama maraneh geus nyingkahkeun bangsa-bangsa anu gede jeung kuat ti hareupeun maraneh; nepi ka poe ieu euweuh saurang oge anu bisa nangtang ka maraneh. 10Saurang ti antara maraneh bisa ngudag sarebu urang, sabab Rama maraneh ku anjeun-Na anu merangan pikeun maraneh, sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh. 11Ku sabab eta sing ati-ati ngajaga diri, supaya maraneh mikaasih ka Rama maraneh. 12Tapi lamun maraneh malik tukang tuluy ngagabung jeung bangsa-bangsa anu sesa di antara maraneh, silih kawinan jeung maranehna, campur jeung maranehna sarta maranehna campur jeung maraneh, 13sing nyaho yen Rama maraneh moal deui nyingkahkeun bangsa-bangsa eta ti hareupeun maraneh. Maranehna bakal jadi jiret jeung pitapak pikeun maraneh, pecut dina gigir maraneh jeung cucuk dina panon maraneh, nepi ka maraneh musna tina tanah anu hade ieu anu geus dipaparinkeun ku Rama maraneh ka maraneh.
14Ayeuna sim kuring rek nyorang jalan anu kudu disorang ku sakabeh jalma di bumi. Maraneh nyaho kalawan sapinuhing hate jeung sapinuhing jiwa, yen tina sakabeh perkara hade anu dijangjikeun ku Rama maraneh ngeunaan maraneh, taya hiji oge anu gagal — kabeh geus bukti pikeun maraneh; taya hiji oge anu gagal. 15Sakumaha unggal pangandika anu hade anu geus dilahirkeun ku Rama maraneh ka maraneh geus bukti, nya kitu deui Mantenna bakal nibankeun unggal perkara anu matak cilaka ka maraneh, nepi ka Mantenna numpes maraneh tina tanah anu hade ieu anu geus dipaparinkeun ka maraneh. 16Lamun maraneh ngarempak perjangjian Rama maraneh, anu geus diparentahkeun ku Mantenna ka maraneh, tuluy ngabakti ka allah-allah sejen jeung sujud ka maranehna, bendu Rama maraneh bakal hurung ka maraneh, sarta maraneh bakal gancang ditumpes tina tanah anu hade anu geus dipaparinkeun ka maraneh.”