Księga Jozuego 22

22 ¹Potem Jozue wezwał Rubenitów, Gadytów i połowę plemienia Manassesa ²i powiedział do nich: „Zachowaliście wszystko, co nakazał wam Mojżesz, sługa naszego Ojca, i byliście posłuszni memu głosowi we wszystkim, co wam nakazałem. ³Nie opuściliście swoich braci przez te długie dni, aż do dnia dzisiejszego, lecz dochowaliście powinności nakazu swojego Ojca. ⁴Teraz wasz Ojciec dał waszym braciom odpoczynek, jak obiecał. Wróćcie więc do swoich namiotów, do ziemi, którą posiadacie, a którą dał wam Mojżesz, sługa naszego Ojca, po drugiej stronie Jordanu. ⁵Tylko bardzo starannie wypełniajcie przykazanie i prawo, które nakazał wam Mojżesz, sługa naszego Ojca: miłujcie swojego Ojca, chodźcie wszystkimi jego drogami, przestrzegajcie jego przykazań, lgnijcie do niego i służcie mu z całego swego serca i z całej swojej duszy.”

⁶Potem Jozue pobłogosławił ich i odprawił, a oni poszli do swoich namiotów. ⁷Mojżesz dał połowie plemienia Manassesa posiadłość w Baszanie, a drugiej połowie Jozue dał posiadłość pośród ich braci na zachód od Jordanu. Gdy Jozue odsyłał ich do domu, do ich namiotów, pobłogosławił ich. ⁸I powiedział im: „Wracajcie do swoich domów z wielkim bogactwem — z licznym bydłem, ze srebrem, złotem, brązem, żelazem i z wieloma szatami. Podzielcie się ze swoimi braćmi łupem zabranym waszym wrogom.”

Ołtarz świadczący o ich Ojcu

⁹Potem Rubenici, Gadyci i połowa plemienia Manassesa zawrócili od Izraelitów w Sylo, w ziemi Kanaan, aby udać się do Gileadu, do swojej własnej posiadłości, w której się osiedlili zgodnie z nakazem naszego Ojca, danym przez Mojżesza. ¹⁰Gdy przybyli w okolice Jordanu w ziemi Kanaan, Rubenici, Gadyci i połowa plemienia Manassesa zbudowali tam ołtarz nad Jordanem — ołtarz wielkich rozmiarów. ¹¹Izraelici usłyszeli: „Oto Rubenici, Gadyci i połowa plemienia Manassesa zbudowali ołtarz naprzeciw ziemi Kanaan, w okolicy Jordanu, po stronie Izraela.” ¹²Gdy Izraelici to usłyszeli, całe zgromadzenie Izraelitów zebrało się w Sylo, aby wyruszyć przeciwko nim na wojnę. ¹³Izraelici wysłali Pinechasa, syna kapłana Eleazara, do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa, do ziemi Gilead, ¹⁴a z nim dziesięciu naczelników, po jednym z każdego rodu, ze wszystkich plemion Izraela; każdy był głową swego rodu pośród rodów izraelskich. ¹⁵Przyszli do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa, do ziemi Gilead, i powiedzieli do nich: ¹⁶„Całe zgromadzenie naszego Ojca pyta: «Cóż to za zdrada wobec naszego Ojca, Boga Izraela — że odwracacie się dziś od niego, budując sobie dziś ołtarz, aby się zbuntować przeciwko niemu? ¹⁷Czyż nie dość nam grzechu Peor? Do dziś nie oczyściliśmy się z niego, choć na zgromadzenie naszego Ojca spadła plaga, ¹⁸że wy dziś odwracacie się od naszego Ojca? Jeśli dziś zbuntujecie się przeciwko niemu, jutro rozgniewa się on na całe zgromadzenie Izraela. ¹⁹Lecz jeśli ziemia waszej posiadłości jest nieczysta, przeprawcie się do ziemi, która jest posiadłością naszego Ojca, gdzie stoi jego przybytek, i osiądźcie pośród nas. Tylko nie buntujcie się przeciwko naszemu Ojcu i nie wciągajcie nas razem z sobą w bunt, budując sobie ołtarz inny niż ołtarz naszego Ojca. ²⁰Czyż Achan, syn Zeracha, nie sprzeniewierzył się temu, co było obłożone klątwą, ściągając gniew na całą społeczność Izraela? I nie on jeden zginął z powodu tej winy!»”

²¹Rubenici, Gadyci i połowa plemienia Manassesa odpowiedzieli naczelnikom rodów izraelskich: ²²„Mocarz, nasz Ojciec! Mocarz, nasz Ojciec! On wie — niech wie i sam Izrael! Jeśli stało się to w buncie lub w niewierności wobec naszego Ojca — nie oszczędzaj nas dziś, ²³jeśli zbudowaliśmy sobie własny ołtarz, aby odwrócić się od naszego Ojca albo by składać na nim ofiary całopalne, ofiary z pokarmów czy ofiary pojednania — niech sam nasz Ojciec zażąda od nas rozliczenia!

²⁴Przeciwnie, uczyniliśmy to z obawy, że kiedyś wasze dzieci mogłyby powiedzieć naszym: «Cóż was łączy z naszym Ojcem, Bogiem Izraela? ²⁵Przecież nasz Ojciec ustanowił Jordan granicą między nami a wami, Rubenitami i Gadytami — nie macie udziału w nim». Tak wasze dzieci mogłyby powstrzymać nasze dzieci od oddawania czci naszemu Ojcu. ^a a v25 Najgłębszy lęk wschodnich plemion nie dotyczył ziemi, lecz przynależności — że pewnego dnia ich dzieciom powiedzą, że nie mają udziału w Ojcu. Cały ten spór tak naprawdę dotyczy tego, kto wciąż należy do niego.

²⁶Dlatego powiedzieliśmy: «Zbudujmy sobie ołtarz, nie na ofiarę całopalną ani na ofiarę krwawą, ²⁷lecz na świadka między nami a wami oraz naszymi pokoleniami po nas, że służymy naszemu Ojcu przed jego obliczem ofiarami całopalnymi, ofiarami krwawymi i ofiarami pojednania — aby kiedyś wasze dzieci nie powiedziały naszym: „Nie macie udziału w naszym Ojcu”».

²⁸Pomyśleliśmy: jeśli kiedyś powiedzą to nam albo naszym przyszłym pokoleniom, odpowiemy: «Zobaczcie wzór ołtarza naszego Ojca, który zbudowali nasi przodkowie — nie na ofiarę całopalną ani krwawą, lecz na świadka między nami a wami».

²⁹Nigdy nie zbuntowalibyśmy się przeciwko naszemu Ojcu ani nie odwrócilibyśmy się dziś od niego, budując ołtarz na ofiary całopalne, ofiary z pokarmów czy ofiary krwawe, poza ołtarzem naszego Ojca, który stoi przed jego przybytkiem!”

³⁰Gdy kapłan Pinechas, przywódcy zboru i naczelnicy rodów izraelskich, którzy byli z nim, usłyszeli, co powiedzieli Rubenici, Gadyci i Manassyci, spodobało się im to. ³¹Pinechas, syn kapłana Eleazara, powiedział do Rubenitów, Gadytów i Manassytów: „Dziś poznaliśmy, że nasz Ojciec jest pośród nas, skoro nie dopuściliście się wobec niego tej zdrady. Teraz wybawiliście Izraelitów z ręki naszego Ojca.” ³²Pinechas, syn kapłana Eleazara, oraz przywódcy odeszli od Rubenitów i Gadytów w ziemi Gilead i wrócili do ziemi Kanaan, do Izraelitów, i zdali im sprawę. ³³Sprawozdanie spodobało się Izraelitom; błogosławili naszego Ojca i zaniechali wyprawy wojennej przeciwko nim, by zniszczyć ziemię, w której mieszkali Rubenici i Gadyci. ³⁴Rubenici i Gadyci nazwali ten ołtarz Świadkiem. „Jest bowiem” — mówili — „świadkiem między nami, że nasz Ojciec jest Bogiem.”