Yeşu 22

22 ¹Sonra Yeşu Rubenliler'i, Gadlılar'ı ve Manaşşe oymağının yarısını çağırdı, ²ve onlara şöyle dedi: «Babamız'ın kulu Musa'nın size buyurduğu her şeyi yerine getirdiniz ve size buyurduğum her şeyde sözümü dinlediniz. ³Bunca gün boyunca, bugüne dek kardeşlerinizi bırakmadınız; Babanız'ın buyruğunun gereğini yerine getirdiniz. ⁴Şimdi Babanız, söz verdiği gibi kardeşlerinize rahat verdi. Onun için çadırlarınıza, Babamız'ın kulu Musa'nın Şeria Irmağı'nın karşı yakasında size verdiği, mülk edindiğiniz topraklara dönün. ⁵Yalnız, Babamız'ın kulu Musa'nın size buyurduğu buyruğu ve yasayı büyük özenle yerine getirin: Babanız'ı sevin, bütün yollarında yürüyün, buyruklarını tutun, ona bağlanın ve bütün yüreğinizle, bütün canınızla ona kulluk edin.»

⁶Sonra Yeşu onları kutsayıp yolcu etti; onlar da çadırlarına gittiler. ⁷Musa, Manaşşe oymağının yarısına Başan'da mülk vermişti; öbür yarısına ise Yeşu, Şeria Irmağı'nın batısında, kardeşlerinin yanında mülk verdi. Yeşu onları çadırlarına, evlerine gönderirken kutsadı. ⁸Onlara şöyle dedi: «Büyük servetle —çok sayıda hayvan, gümüş, altın, tunç, demir ve bol giysiyle— evlerinize dönün. Düşmanlarınızdan aldığınız ganimeti kardeşlerinizle paylaşın.»

Babalarına Tanık Olacak Bir Sunak

⁹Böylece Ruben, Gad ve Manaşşe oymağının yarısı, Kenan'daki Şilo'da İsrailliler'in yanından ayrılıp kendi mülkleri olan Gilat'a döndüler; orayı Musa aracılığıyla Babamız'ın buyruğu uyarınca mülk edinmişlerdi. ¹⁰Rubenliler, Gadlılar ve Manaşşe oymağının yarısı, Kenan'daki Şeria Irmağı bölgesine varınca, orada, Şeria Irmağı kıyısında bir sunak yaptılar; büyüklüğüyle göz alıcı bir sunak. ¹¹İsrailliler, «Bakın, Rubenliler, Gadlılar ve Manaşşe oymağının yarısı, Kenan'ın karşısında, Şeria Irmağı bölgesinde, İsrail'in tarafında bir sunak yapmışlar» diye duydular. ¹²İsrail halkı bunu duyunca, bütün İsrail topluluğu onlara karşı savaşmak için Şilo'da toplandı. ¹³İsrailliler, Gilat'taki Rubenliler'e, Gadlılar'a ve Manaşşe oymağının yarısına Kâhin Elazar oğlu Pinehas'ı gönderdiler. ¹⁴Onunla birlikte on önder, İsrail'in her oymağından birer ata boyu başı olmak üzere gönderildi; her biri İsrail boyları arasında kendi ata evinin başıydı. ¹⁵Gilat bölgesindeki Rubenliler'e, Gadlılar'a ve Manaşşe oymağının yarısına gelip onlara şöyle dediler: ¹⁶«Babamız'ın bütün topluluğu şunu soruyor: ‹Babamız'a, İsrail'in Tanrısı'na karşı bu ne hainliktir? Bugün onun ardınca gitmekten dönüyor, ona başkaldırmak için bugün kendinize bir sunak yapıyorsunuz! ¹⁷Peor'un günahı bize yetmedi mi? Babamız'ın topluluğunu bir salgın vurduğu halde, bugüne dek bundan temizlenmiş değiliz; ¹⁸yine de bugün Babamız'ın ardınca gitmekten mi döneceksiniz? Bugün ona başkaldırırsanız, yarın o bütün İsrail topluluğuna öfkelenecek. ¹⁹Ama mülkünüz olan toprak kirliyse, Babamız'ın mülkü olan, konutunun bulunduğu topraklara geçin ve aramızda mülk edinin. Yalnız, Babamız'ın sunağından başka kendinize bir sunak yaparak Babamız'a başkaldırmayın ve bizi de kendinizle birlikte başkaldırıya sürüklemeyin. ²⁰Zerah oğlu Akan, koşulsuz adanmış eşyalar konusunda hainlik ederek bütün İsrail topluluğunun üzerine gazap getirmedi mi? O suç yüzünden ölen yalnız o değildi.›»

²¹Rubenliler, Gadlılar ve Manaşşe oymağının yarısı, İsrail boylarının başlarına şöyle yanıt verdiler: ²²«Kadir Olan, Babamız! Kadir Olan, Babamız! O biliyor, İsrail de bilsin! Eğer Babamız'a karşı başkaldırıysa ya da hainlikse, bugün bizi esirgeme! ²³Eğer Babamız'ın ardınca gitmekten dönmek için ya da üzerinde yakmalık sunular, tahıl sunuları veya esenlik sunuları sunmak için kendimize bir sunak yaptıysak, Babamız'ın kendisi bizden hesap sorsun!

²⁴Tersine, bunu şu korkuyla yaptık: Bir gün çocuklarınız bizim çocuklarımıza, ‹Babamız'la, İsrail'in Tanrısı'yla sizin ne ilginiz var? ²⁵Çünkü Babamız, Şeria Irmağı'nı bizimle sizin aranızda sınır yaptı, ey Rubenliler ve Gadlılar; onda sizin payınız yok› diyebilir. Böylece çocuklarınız bizim çocuklarımızı Babamız'a saygı göstermekten alıkoyabilir. ^a a v25 Doğudaki oymakların en derin korkusu toprakla değil, aidiyetle ilgiliydi — bir gün çocuklarına, Baba'da paylarının olmadığının söylenmesiydi. Bütün bu çekişme aslında kimin hâlâ ona ait olduğuyla ilgilidir.

²⁶Bu yüzden, ‹Kendimize bir sunak yapalım; yakmalık sunu için değil, kurban için de değil, ²⁷ama bizimle sizin aranızda ve bizden sonraki kuşaklarımız arasında bir tanık olsun; yakmalık sunularla, kurbanlarla ve esenlik sunularıyla Babamız'ın önünde ona kulluk ettiğimize tanıklık etsin diye› dedik. Öyle ki, çocuklarınız bir gün bizim çocuklarımıza, ‹Babamız'da sizin payınız yok› demesin.

²⁸Şöyle düşündük: Eğer bir gün bunu bize ya da gelecek kuşaklarımıza söylerlerse, ‹Atalarımızın yaptığı Babamız'ın sunağının örneğine bakın; yakmalık sunu ya da kurban için değil, bizimle sizin aranızda bir tanık olsun diye yapılmıştır› deriz.

²⁹Yakmalık sunular, tahıl sunuları ya da kurbanlar için, konutunun önündeki Babamız'ın sunağından başka bir sunak yaparak Babamız'a başkaldırmak ya da bugün onun ardınca gitmekten dönmek bizden asla uzak olsun!»

³⁰Kâhin Pinehas, topluluğun önderleri ve onunla birlikte olan İsrail boylarının başları, Rubenliler'in, Gadlılar'ın ve Manaşşeliler'in söylediklerini duyunca hoşnut oldular. ³¹Kâhin Elazar oğlu Pinehas, Rubenliler'e, Gadlılar'a ve Manaşşeliler'e şöyle dedi: «Babamız'a bu şekilde ihanet etmediğinize göre, bugün Babamız'ın aramızda olduğunu biliyoruz. Şimdi İsrail halkını Babamız'ın elinden kurtardınız.» ³²Kâhin Elazar oğlu Pinehas ve önderler, Gilat'taki Rubenliler'i ve Gadlılar'ı bırakıp Kenan'a, İsrail'e döndüler ve onlara durumu bildirdiler. ³³Bu haber İsrailliler'i hoşnut etti; İsrailliler Babamız'a övgüler sundular ve Rubenliler'le Gadlılar'ın yaşadığı toprakları yok etmek için onlara karşı savaşa gitmekten vazgeçtiler. ³⁴Rubenliler ve Gadlılar sunağa Tanık adını verdiler; «Çünkü» dediler, «Babamız'ın Tanrı olduğuna, aramızda bir tanıktır.»