Josua 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹Toe het Josua die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse laat kom, ²en vir hulle gesê: “Julle het alles gedoen wat Moses, die dienaar van ons Vader, julle beveel het, en julle het my stem gehoorsaam in alles wat ek julle beveel het. ³Julle het nie julle broers verlaat gedurende hierdie baie dae tot vandag toe nie, maar julle het die opdrag van julle Vader se bevel nagekom. ⁴Nou het julle Vader julle broers rus gegee, soos hy belowe het. Gaan dan terug na julle tente toe, na die land wat julle besit, wat Moses, die dienaar van ons Vader, aan die oorkant van die Jordaan vir julle gegee het. ⁵Sorg net baie goed dat julle die gebod en die wet doen wat Moses, die dienaar van ons Vader, julle beveel het: het julle Vader lief, wandel in al sy weë, onderhou sy gebooie, bly aan hom vas, en dien hom met julle hele hart en julle hele siel.”

⁶Toe het Josua hulle geseën en hulle weggestuur, en hulle het na hulle tente toe gegaan. ⁷Moses het aan die halwe stam van Manasse ’n besitting in Basan gegee; aan die ander helfte het Josua ’n besitting saam met hulle broers wes van die Jordaan gegee. Toe Josua hulle huis toe na hulle tente gestuur het, het hy hulle geseën. ⁸Hy het vir hulle gesê: “Gaan huis toe met groot rykdom—baie vee, silwer, goud, brons, yster en baie klere. Deel die buit van julle vyande met julle broers.”

’n Altaar om van hulle Vader te getuig

⁹Toe het Ruben, Gad en die halwe stam van Manasse van die Israeliete af by Silo in Kanaän teruggegaan na Gilead toe, hulle eie besitting, wat hulle in besit geneem het op bevel van ons Vader deur Moses. ¹⁰Toe hulle by die Jordaanstreek in Kanaän gekom het, het die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse daar by die Jordaan ’n altaar gebou—’n altaar wat indrukwekkend groot was. ¹¹Die Israeliete het gehoor: “Kyk, die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse het ’n altaar gebou teenoor Kanaän, in die Jordaanstreek, aan Israel se kant.” ¹²Toe die Israeliete dit hoor, het die hele vergadering van die Israeliete by Silo bymekaargekom om teen hulle oorlog te maak. ¹³Die Israeliete het Pinehas, die seun van die priester Eleasar, na die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse in Gilead gestuur, ¹⁴en saam met hom tien leiers, een vir elke voorvaderlike huis, uit elke stam van Israel, elkeen ’n hoof van sy voorvaderlike huis onder die families van Israel. ¹⁵Hulle het by die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse in die land Gilead gekom en vir hulle gesê: ¹⁶“Die hele vergadering van ons Vader vra: ‘Wat is hierdie troueloosheid teen ons Vader, die God van Israel—dat julle vandag van hom af wegdraai deur vir julle vandag ’n altaar te bou om teen hom in opstand te kom? ¹⁷Was die sonde van Peor nie genoeg vir ons nie? Ons het ons tot vandag toe nie daarvan gereinig nie, al het ’n plaag die gemeente van ons Vader getref, ¹⁸dat julle vandag van ons Vader af moet wegdraai? As julle vandag teen hom in opstand kom, sal hy môre vir die hele gemeente van Israel kwaad wees. ¹⁹Maar as die land van julle besitting onrein is, kom dan oor na die land van ons Vader se besitting, waar sy tabernakel woon, en neem besit onder ons. Net, moenie teen ons Vader in opstand kom nie, en moenie ons saam met julle in opstand sleep nie deur vir julle ’n altaar te bou anders as die altaar van ons Vader. ²⁰Het Agan, die seun van Serag, nie ontrou gehandel met die gewyde goed nie, sodat toorn oor die hele gemeenskap van Israel gekom het? Hy was nie die enigste wat vir daardie skuld gesterf het nie.’”

²¹Die Rubeniete, die Gadiete en die halwe stam van Manasse het die hoofde van die families van Israel geantwoord: ²²“Die Magtige, ons Vader! Die Magtige, ons Vader! Hy weet dit, en laat Israel dit ook weet! As dit in opstand of in ontrou teen ons Vader is, moenie ons vandag spaar nie. ²³As ons vir ons ’n altaar gebou het om van ons Vader af weg te draai, of om daarop brandoffers, graanoffers of maaltydoffers te bring—laat ons Vader self ons tot verantwoording roep!

²⁴Nee, ons het dit gedoen uit vrees dat julle kinders eendag vir ons kinders sou sê: ‘Watter verbintenis het julle met ons Vader, die God van Israel? ²⁵Want ons Vader het die Jordaan ’n grens gemaak tussen ons en julle, Rubeniete en Gadiete—julle het geen deel aan hom nie.’ So kan julle kinders ons kinders verhinder om ons Vader te vereer. ^a a v25 Die oosterse stamme se diepste vrees het nie oor grond gegaan nie, maar oor samehorigheid—dat hulle kinders eendag vertel sou word dat hulle geen deel aan die Vader het nie. Die hele twis gaan eintlik oor wie steeds aan hom behoort.

²⁶Daarom het ons gesê: ‘Kom ons bou vir ons ’n altaar, nie vir brandoffers en nie vir slagoffers nie, ²⁷maar as ’n getuie tussen ons en julle, en ons geslagte ná ons, dat ons ons Vader voor hom dien met brandoffers, slagoffers en maaltydoffers—sodat julle kinders eendag nie vir ons kinders sal sê: “Julle het geen deel aan ons Vader nie” nie.’

²⁸Ons het gedink: as hulle dit ooit vir ons of ons toekomstige geslagte sê, sal ons antwoord: ‘Kyk na die ewebeeld van ons Vader se altaar wat ons voorvaders gemaak het—nie vir brandoffers of slagoffers nie, maar as ’n getuie tussen ons en julle.’

²⁹Dit sal nooit gebeur dat ons teen ons Vader in opstand kom of vandag van hom af wegdraai deur ’n altaar te bou vir brandoffers, graanoffers of slagoffers, afgesien van ons Vader se altaar voor sy woning nie!”

³⁰Toe die priester Pinehas, die leiers van die gemeenskap en die hoofde van die families van Israel wat by hom was, hoor wat die Rubeniete, die Gadiete en die Manassiete sê, was hulle tevrede. ³¹Pinehas, die seun van die priester Eleasar, het vir die Rubeniete, die Gadiete en die Manassiete gesê: “Vandag weet ons dat ons Vader onder ons is, omdat julle hom nie op hierdie manier verraai het nie. Nou het julle die Israeliete uit die hand van ons Vader gered.” ³²Pinehas, die seun van die priester Eleasar, en die leiers het die Rubeniete en die Gadiete in Gilead verlaat en na Kanaän, na Israel, teruggegaan en aan hulle verslag gedoen. ³³Die verslag het die Israeliete behaag, en die Israeliete het ons Vader geprys en daarvan afgesien om teen hulle oorlog te maak en die land waar die Rubeniete en die Gadiete gewoon het, te verwoes. ³⁴Die Rubeniete en die Gadiete het die altaar Getuie genoem, “Want,” het hulle gesê, “dit is ’n getuie tussen ons dat ons Vader God is.”