Panggero anu Dilumpatan ku Yunus
Hiji nabi kabur tina timbalan Rama pikeun ngawawarkeun ka musuh-musuh Israil, diteureuy ku lauk gedé, sarta diajar—kalawan horéam—yén welas asih Rama urang jauh leuwih lega ti batan welas asihna sorangan.
1 1Harita aya pangandika Rama urang anu sumping ka Yunus bin Amitai, kieu:
2“Geura hudang, jung ka Niniwe, kota nu kacida gedéna téa, tuluy gorowokan ngalawan éta kota, sabab kajahatan pangeusina geus nepi ka payuneun Kami.”
3Tapi Yunus kalah ka indit, rék ngejat ka Tarsis, ngajauhan ti payuneun Rama urang. Anjeunna turun ka Yopa, manggih kapal nu rék ka Tarsis, mayar ongkosna, tuluy naék rék milu ka Tarsis, ngajauhan ti payuneun Rama urang.
4Tuluy Rama urang niupkeun angin ribut ka laut, nepi ka aya topan gedé ngamuk, jeung kapal téh ngadak-ngadak kawas rék peupeus. 5Para palaut kacida sarieuneunana, tuluy pada sasambat ka déwana séwang-séwangan. Barang-barang momotan kapal dialungkeun ka laut sangkan kapalna hampang. Ari Yunus mah geus turun ka handap kapal, ngedeng tuluy tibra saré. 6Juru mudi datang tuluy ngomong, “Ku naon manéh saré? Geura hudang, sasambat ka déwa manéh! Sugan waé urang diperhatikeun, nepi ka henteu tiwas.”
7Jalma-jalma téh pada ngomong, “Hayu urang buang undi, supaya kanyahoan saha nu jadi marga lantaran ieu balahi anu nibankeun ka urang.” Tuluy maranéhna buang undi, undina keuna ka Yunus. 8Tuluy maranéhna nanya ka anjeunna, “Pék caritakeun ka kami saréréa — ku lantaran manéh ieu balahi téh nibankeun ka kami saréréa — naon pagawéan manéh? Ti mana asal manéh? Naon nagara manéh? Ti bangsa mana manéh?”
9Waler Yunus, “Kuring téh urang Ibrani, sarta kuring ngabakti ka Rama urang, Rama nu di sawarga, anu parantos ngadamel laut jeung daratan.”
10Jalma-jalma téh jadi leuwih sieun, tuluy nanya, “Naon atuh nu ku manéh dipigawé téh?” Sabab maranéhna geus nyarahoeun yén anjeunna keur ngejat ti payuneun Rama urang, lantaran geus dicaritakeun ku anjeunna.
11Tuluy maranéhna nanya ka anjeunna, “Kudu kumaha kami ngalampahkeun ka manéh, supaya laut téh jadi tingtrim deui pikeun kami?” — sabab laut téh beuki lila beuki ngamuk.
12Waler Yunus, “Angkat kuring, tuluy alungkeun ka laut, tangtu laut téh jadi tingtrim pikeun aranjeun. Kuring nyaho yén ieu topan gedé nibankeun ka aranjeun téh ku lantaran kuring.”
13Sabalikna, jalma-jalma téh usaha satékah-polah ngadayung supaya bisa nepi ka darat, tapi teu bisa, sabab laut téh beuki lila beuki ngamuk ngalawan maranéhna. 14Ku sabab kitu maranéhna sasambat ka Rama urang, “Nun Gusti, mugi kami ulah dugi ka pupus ku lantaran nyabut nyawa ieu jalmi. Mugi kami ulah dianggap salah ku getih nu teu boga dosa, margi Gusti parantos midamel saluyu sareng pangersa.” 15Tuluy maranéhna ngangkat Yunus, terus dialungkeun ka laut, sarta laut nu keur ngamuk téh jadi tingtrim. 16Ti dinya jalma-jalma téh jadi kacida ajrihna ka Rama urang, tuluy ngahaturkeun kurban ka Rama urang, sarta ngucapkeun jangji-jangji ka Mantenna.