Yunus di Jero Laut

Ti jero beuteung lauk Yunus ngadoa kawas jalma kalelep, jukut laut ngabeulit sirahna jeung lawang-lawang bumi nutup di tukangeunana, nganuhunkeun ka Rama urang anu geus ngangkat nyawana ti jero liang. Manehna sumpah rek nedunan naon anu dijangjikeunana, sarta lauk teh ngutahkeun manehna ka darat.

Pasal 2.

Tuluy Yunus neneda ka Rama urang ti jero beuteung lauk: Dina kasangsaraan, abdi sasambat ka Rama abdi, tur ku Mantenna diwaler; ti jero beuteung alam maot abdi ngagero menta tulung, sarta Gusti ngadangu sora abdi. Gusti ngalungkeun abdi ka jero sagara, ka tengah-tengah lautan, tur arus cai ngagulung ngurilingan abdi; sakabeh alun jeung ombak Gusti nyapu ka luhureun abdi. Tuluy ceuk abdi, “Abdi parantos diusir ti payuneun Gusti; nanging abdi bakal neuteup deui ka Bait Suci Gusti.” Cai ngaliputan abdi nepi ka deukeut kana ajal; sagara ngurilingan abdi; jukut laut ngabulen kana sirah abdi. Abdi tereleb nepi ka dasar gunung-gunung; bumi nutupkeun gerbang-gerbangna di tukangeun abdi salalanggengna. Nanging Gusti ngangkat nyawa abdi tina liang kubur, nun Ama. Waktu nyawa abdi ngadeukeutan ajal, abdi emut ka Rama abdi, tur paneda abdi minggah ka Gusti, ka Bait Suci Gusti. Jalma-jalma anu napel kana brahala nu teu aya gunana, naringgalkeun asih anu sakuduna jadi bagianana. Nanging abdi bakal ngabakti ka Gusti bari muji sukur; abdi bakal nohonan sakabeh jangji anu geus diikrarkeun ku abdi. Kasalametan teh kagungan Rama urang!

Tuluy Rama urang ngandika ka lauk, tur lauk tea ngutahkeun Yunus ka tanah garing.